วิเคราะห์จิตใจเหยื่อรายแรก

เศษกระจกบานเกล็ดที่ร่วงกราวลงมากระทบพื้นห้องสืบสวนชั้นสาม ยังไม่น่าตกใจเท่ากับแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง ประโยคทักทายจากเงาดำเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ยินดีต้อนรับสู่เกม... สารวัตรหนุ่ม และตุ๊กตาไขลานของเขา”* มันไม่ใช่แค่คำขู่กรรโชกของอาชญากรโรคจิตทั่วไป แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ ระหว่างเขากับฆาตกรที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอก สารวัตรกรณ์ก้าวพรวดเข้าไปที่หน้าต่างทันที สายตาคมกริบกวาดมองออกไปเบื้องล่าง ความมืดของยามวิกาลและเงาของตึกแถวโบราณในย่านเมืองเก่าทอดตัวยาวสลับซับซ้อน ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิต ไม่มีแม้แต่เงาไหวติง ระยะห่างสามชั้นจากพื้นดินและมุมองศาของหน้าต่าง บ่งบอกชัดเจนว่าบุคคลปริศนาผู้นั้นต้องมีทักษะการปีนป่ายระดับสูง หรือไม่ก็ใช้อุปกรณ์ช่วยเหลือทางกายภาพบางอย่างที่คำนวณแรงโน้มถ่วงมาอย่างแม่นยำ "อย่าเสียเวลาไล่ตามเลยครับสารวัตร... คนแบบนั้นไม่ได้ทิ้งหางเปียไว้ให้เราจับง่ายๆ หรอกครับ" เสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง กรณ์หันกลับไปมอง รินรดายืนกอดอกนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด แววตาของเธอภายใต้กรอบแว่นใสไม่มีความหวาดกลัวเจือปนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทอประกายความตื่นเต้นเร้าใจ ราวกับนักล่าที่เพิ่งค้นพบรอยเท้าของเหยื่อชั้นดี "คุณดูใจเย็นเกินไปนะครับ รินรดา" กรณ์ถอนหายใจยาว พลางใช้มือเสยผมลวกๆ เพื่อเรียกสติ "มันเล่นเราถึงถิ่น แถมยังเรียกคุณว่า 'ตุ๊กตาไขลาน' อีก... คุณรู้อะไรเกี่ยวกับฉายานี้หรือเปล่า?" รินรดาไม่ตอบในทันที เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่มีแฟ้มคดีของเหยื่อรายแรกวางอยู่ นิ้วเรียวบางเปิดแฟ้มออกอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นภาพถ่ายที่ตำรวจพิสูจน์หลักฐานเก็บมาได้ ภาพของศพหญิงสาววัยยี่สิบปลายๆ ที่ถูกจัดท่าทางให้อยู่ในท่านั่งกอดเข่า มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยด้ายเย็บแผล "ตุ๊กตาไขลาน... เป็นศัพท์เฉพาะทางจิตวิทยาอาชญากรรมครับสารวัตร" รินรดาเริ่มอธิบาย น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยรายละเอียดเชิงโครงสร้างที่แน่นหนา "ในทางอายกรรมวิทยา ฆาตกรประเภทนี้มักมีความผิดปกติทางจิตที่เรียกว่า *Puppet Master Syndrome* พวกเขาไม่ได้มองเหยื่อเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ แต่พวกเขามองเหยื่อเป็น 'วัตถุ' เป็นหุ่นเชิดที่ถูกถอดจิตวิญญาณออกไป แล้วใส่กลไกความกลัวเข้าไปแทนที่ เพื่อให้หุ่นตัวนั้นขยับตามบทบาทที่ตนเองเขียนขึ้น" กรณ์เดินเข้ามาสมทบ สายตาจดจ้องไปที่ภาพถ่ายแผลเย็บมุมปากของเหยื่อ "หมายความว่า... รอยยิ้มนั่นไม่ได้เกิดจากความสุข แต่เป็นสิ่งที่ฆาตกร 'บังคับ' ให้มันเป็นอย่างนั้น?" "ถูกต้องที่สุดครับ" รินรดาพยักหน้ารับ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "ลองสังเกตภาษากายของเหยื่อจากภาพถ่ายมุมสูงนี่ดูสิครับสารวัตร กล้ามเนื้อบริเวณลำคอและหัวไหล่เกร็งตัวผิดธรรมชาติ นิ้วมือจิกเข้าหากล่องดนตรีเก่าๆ ที่วางอยู่บนตัก... นั่นคือหลักฐานทางจิตวิทยาที่ฟ้องว่า ก่อนที่เธอจะหมดลมหายใจ เธอไม่ได้ต่อสู้ขัดขืนด้วยกำลังกาย แต่เธอต่อสู้ด้วย 'ความกลัว' ที่ถูกป้อนทีละนิดราวกับหยดน้ำพิษ" สารวัตรหนุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านหลักฐานฟิสิกส์ขมวดคิ้วแน่น เขาลองนำทฤษฎีของรินรดามาประยุกต์เข้ากับร่องรอยทางกายภาพในที่เกิดเหตุ "ถ้าอย่างนั้น... รอยขีดข่วนวงกลมรอบกล่องดนตรี ที่ผมสงสัยว่าเป็นร่องรอยการวางวัตถุผิดตำแหน่ง... แท้จริงแล้วมันคือการที่เหยื่อพยายามเอื้อมมือไปไขลาน เพื่อหยุดความกลัวนั้นใช่ไหมครับ?" รินรดาหันมามองกรณ์ด้วยแววตาที่ฉายแววทึ่งชั่วขณะ "ฉลาดมากครับสารวัตร... คุณเชื่อมโยงหลักฐานทางกายภาพเข้ากับกระบวนการทางจิตใจได้เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก เหยื่อไม่ได้พยายามจะหนี เธอถูกโปรแกรมสมองด้วยการทรมานทางจิต (Psychological Conditioning) จนเชื่อสนิทใจว่า หากเธอไม่ทำตาม 'กติกา' ของกล่องดนตรี ชีวิตของเธอจะถูกรีเซ็ตเหมือนตุ๊กตาพลาสติกไร้ค่า" บรรยากาศภายในห้องสืบสวนเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กรณ์ใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง โครงสร้างของคดีนี้เริ่มซับซ้อนและมีระบบระเบียบมากกว่าที่เขาคาดคิด มันไม่ใช่คดีฆาตกรรมชิงทรัพย์ หรือฆ่าล้างแค้นด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่มันคือผลงานศิลปะเชิงจิตวิทยาที่ถูกสร้างขึ้นโดยฆาตกรที่มีไอคิวสูงลิ่ว และเข้าใจจุดอ่อนของมนุษย์อย่างถ่องแท้ "ถ้าฆาตกรต้องการเล่นเกมจิตวิทยาแบบนี้กับเรา..." กรณ์สูดหายใจเข้าลึก, สายตาสบกับดวงตาคู่สวยของนักจิตวิทยาLล้นลึกลับ "แสดงว่าเหยื่อรายต่อไป... กำลังถูกไขลานอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งในเมืองนี้สินะครับ" รินรดาไม่ตอบคำถามในทันที เธอหันไปหยิบปากกาเคมีสีแดงบนโต๊ะ แล้ววาดเส้นเชื่อมโยงจากภาพถ่ายเหยื่อรายแรก ไปยังแผนที่เมืองหลวงที่กางอยู่บนกระดานไวท์บอร์ด เส้นทางนั้นพาดผ่านสถานที่สำคัญสามแห่ง ซึ่งแต่ละแห่งต่างก็มีความเกี่ยวข้องกับอดีตที่ดำมืดของกรมตำรวจ ทว่า ในวินาทีที่ปลายปากกาของรินรดาจรดลงบนจุดพิกัดสุดท้าย หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของสารวัตรกรณ์ก็เกิดอาการกระพริบถี่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับข้อความโค้ดลับสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโดยไม่มีที่มา... *>> [SYSTEM ALERT: ระดับความรุนแรง SSS]* *>> ตรวจพบสัญญาณชีพจรของเป้าหมายรายที่สอง ณ สถานที่ที่คุณกำลังคาดเดา... และเวลาเคาท์ดาวน์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว* *>> เหลือเวลาอีก 03:14:59 ชั่วโมง ก่อนที่ตุ๊กตาตัวใหม่จะถูกปลดระวาง* กรณ์และรินรดาสบตากันนิ่ง บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก เกมที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนาไปกับสารวัตรกรณ์และรินรดานะครับ