ลูกค้าที่ไม่ได้รับเชิญ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างแรง จนเสียงของมันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมส่วนตัวที่เงียบสงบ กลิ่นอายของความสำเร็จและชัยชนะคละคลุ้งอยู่รอบกายของรินรดา ทนายความสาวมือฉมังผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในชั้นศาล เธอนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ปรายตามองคู่กรณีที่พยายามจะเอ่ยปากแก้ตัวด้วยสายตาที่เหยียดหยามและเย็นชาจนอีกฝ่ายต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ศาลท่านคงไม่รับฟังคำแก้ตัวที่ไร้หลักฐานหรอกนะคะ คุณกิตติ... ทางเลือกเดียวที่คุณเหลืออยู่ตอนนี้ คือการเซ็นชื่อยอมรับเงื่อนไขทั้งหมดในเอกสารฉบับนี้เสียแต่โดยดี มิฉะนั้น ฉันเกรงว่าชื่อเสียงที่คุณสะสมมาทั้งชีวิต อาจจะต้องไปจบลงที่ห้องพิจารณาคดีอาญาในสัปดาห์หน้า" น้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษของรินรดา ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงไปอีกหลายเท่าตัว กิตติหน้าซีดเผือด มือที่ถือปากกาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงตรงหน้า—คนที่เคยตกเป็นข่าวฉาวเรื่องถูกสามีทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน—บัดนี้จะเติบโตขึ้นมาเป็นทนายความสาวมือหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอ มีเพียงแววตาดำมืดที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยอำนาจครอบงำ เมื่อเอกสารถูกเซ็นชื่อและผลักกลับมาด้วยมือที่สั่นเทา รินรดาก็เพียงแค่พยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ เธอกวาดเอกสารเหล่านั้นใส่แฟ้มด้วยกิริยาที่แสดงออกถึงความเหนือกว่าอย่างชัดเจน "ยินดีด้วยนะคะที่คุณตัดสินใจถูก... เชิญค่ะ" รินรดาเอ่ยปากไล่อย่างไม่ไยดี กิตติรีบผุดลุกขึ้นและเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปอย่างลนลาน ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบสงบที่กลับคืนมา รินรดายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักติดต่อกันหลายชั่วโมงเริ่มกัดกินพลังงานในร่างกาย แต่เธอกลับไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอ รอยแผลเป็นในใจที่ถูกสร้างขึ้นจากอดีตอันเจ็บปวด คือเกราะเหล็กที่คอยหล่อหลอมให้เธอต้องแข็งแกร่ง ยืนหยัด และเหยียบย่ำโลกใบนี้ให้ได้ ก่อนที่โลกจะหันกลับมาเหยียบย่ำเธอซ้ำสอง ก๊อกๆ... เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ขัดจังหวะความคิดของเธอ รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "ฉันบอกแล้วไงคะว่าชั่วโมงนี้ไม่ต้องการให้ใครมารบกวน..." เธอยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมอง "ขอโทษด้วยครับคุณรินรดา... แต่... แต่แขกท่านนี้ยืนกรานว่าจะต้องพบคุณให้ได้ครับ เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญคอขาดบาดตาย..." เสียงของเลขานุการสาวหน้าห้องดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นชอบกล รินรดากลอกตาด้วยความรำคาญ "เชิญเขาออกไปค่ะ บอกว่าถ้าเป็นเรื่องคดีความ ให้ไปทำเรื่องนัดหมายผ่านระบบของสำนักงาน" "แต่... แต่เขาบอกว่าเขาเป็น... สามีเก่าของคุณครับ" สิ้นคำพูดนั้น ลมหายใจของรินรดาคล้ายกับสะดุดกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอพุ่งกระแทกซี่โครงอย่างรุนแรง ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบราวน้ำแข็งแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ ในชั่วพริบตา ความทรงจำอันเน่าเฟะที่เธอพยายามฝังกลบมันลงไปในหลุมศพแห่งความเกลียดชัง กลับพวยพุ่งย้อนคืนมาด้วยความเร็วแสง สามีเก่า... คำๆ นี้มีอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ คนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี คนที่เคยบอกว่าเธอไม่มีค่าแม้แต่จะยืนเคียงข้างเขาในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์และสูญเสียทุกอย่าง ผล็าง! ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เธอเตรียมจะเอציวาจาเชือดเฉือนเพื่อไล่ตะเพิดไอ้สารเลวคนนั้นให้ออกไปจากชีวิตเธออีกครั้ง แต่ทว่า... เมื่อสายตาคมกริบปะทะเข้ากับร่างที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตู คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายลงไปในลำคอ ร่างสูงโปรดที่เคยสง่างามในชุดสูทราคาแพงระยับ บัดนี้กลับอยู่ในสภาพที่แทบดูไม่ได้ เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงยับยี่ยับย่นราวกับถูกขยำและไม่ได้ซักมาหลายวัน เนคไทหลุดลุ่ย เส้นผมที่เคยเซ็ตอย่างเนียบเนียบกลับยุ่งเหยิงและชื้นเหงื่อ ดวงตาคมกราบที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและเย่อหยิ่ง บัดนี้แดงก่ำ ลึกลงไปเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความสิ้นหวัง และร่องรอยของคนที่สูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ ธันวา... อดีตสามีผู้เยือกเย็นและโหดร้าย ยืนหอบหายใจหนักหน่วงอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ เขามองมาที่เธอด้วยสายตาที่สั่นไหวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด สายตาแบบที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ "ริน..." เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากของเขา มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน "ผม... ผมขอร้องล่ะ... ช่วยผมด้วย" รินรดายืนนิ่งราวกับรูปปั้น มือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเพื่อระงับความสั่นเทา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว เธอมองดูสภาพที่ยับเยินของคนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธออย่างไร้ความปรานี ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ—เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสะใจและสมเพชเวทนา "ช่วยคุณงั้นเหรอคะ?" รินรดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบราวกับมาจากขุมนรก "คุณเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าผู้หญิงที่คุณเคยเขี่ยทิ้งเหมือนเศษขยะ จะยื่นมือมาช่วยคนที่ไร้ค่าอย่างคุณอีกครั้งคะ... คุณธันวา?" ธันวากลืนก้อนสะอื้นลงคอ เขาก้าวเท้าโซเซเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว พร้อมกับทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าเธออย่างหมดสิ้นศักดิ์ศรี มือสยดสยองเอื้อมมาหมายจะคว้าชายกระโปรงของเธอ แต่รินรดากลับถอยหลังหนีด้วยความรังเกียจราวกับรังเกียจเดียจฉันท์เดรัจฉาน "ผมไม่มีใครแล้วริน..." ธันวาเงยหน้าขึ้นมองเธอ หยาดน้ำตาลูกผู้ชายไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน "บริษัทล้มละลาย เจ้าหนี้ไล่ล่า ผมเหลือตัวคนเดียวจริงๆ... และคนที่ผมมาหาเป็นคนสุดท้าย... ก็คือคุณ..." รินรดาย่อตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวยื่นเข้าไปใกล้เขา ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แตกสลายของอดีตสามี เธอยกมุมปากยิ้มหยันอย่างเลือดเย็น "น่าสมเพชเสียจริงนะคะ..." เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงกระชากวิญญาณ "แต่คุณน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอคะ ว่าคนที่ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง... ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาใจดีกับฆาตกรที่ฆ่าเขาหรอกนะ" ธันวาตัวชาดิ่งเมื่อได้ยินประโยคเชือดเฉือนนั้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไรแก้ตัว เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นอีกครั้งพร้อมกับร่างของเลขานุการที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจ "คุณรินรดาคะ! คือว่า... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งค่ะ! เขาบอกว่าเป็นลูกของคุณ... แล้วเขาก็วิ่งตามเข้ามาในสำนักงาน... นี่ค่ะ!" เลขานุการสาวหลบทางให้ ร่างเล็กจ้อยในชุดนักเรียนอนุบาลเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องด้วยท่าทีองอาจและดื้อรั้น ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นถอดแบบมาจากรินรดาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน แต่โครงหน้าคมคายและสันจมูกโด่งรั้น... กลับพิมพ์เดียวกันกับธันวาอย่างราวกับแกะ เด็กชายตัวน้อยยืนจ้องมองธันวาที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ก่อนจะหันมามองหน้ารินรดาผู้เป็นมารดา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ "คุณแม่ครับ... ผู้ชายคนนี้... ทำไมหน้าตาเหมือนผมตอนส่องกระจกเลยล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความเจ็บปวดและการเอาคืนอันสะใจไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "กระจกเงาสะท้อนใจ"