แค่คนแปลกหน้าที่ต้องร่วมงาน

กลิ่นฝุ่นซีเมนต์และกลิ่นฉุนของน้ำยาเคลือบไม้ผสมปนเปกันจนอบอวลในอากาศร้อนระอุของไซต์งานก่อสร้างกลางกรุง แต่สิ่งที่รบกวนประสาทสัมผัสของธันวามากที่สุดในเวลานี้ หาใช่กลิ่นพวกนั้นไม่... หากแต่เป็นเสียงรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ย่ำเหยียบลงบนพื้นทรายอย่างไม่ระมัดระวัง พร้อมกับเสียงฮัมเพลงรื่นหูที่ดังลอดออกมาจากหูฟังบลูทูธราคาถูก “คุณครับ” ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ แต่แฝงไว้ด้วยกระแสกดดันที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เขาปัดเศษผงปูนออกจากเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนอย่างถือตัว ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวในชุดเอี๊ยมยีนส์เลอะดิน ซึ่งกำลังถือกระถางต้นโมกสยามไว้ในอ้อมแขนราวกับมันเป็นทารกแรกเกิด ขวัญข้าวถอดหูฟังข้างหนึ่งออก ใบหน้าเรียวรูปไข่ชุ่มไปด้วยเหงื่อประกายความรำคาญใจเล็กน้อยเมื่อต้องละสายตาจากต้นไม้ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มมองตรงมายังร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและจู้จี้จุกจิกที่สุดในบริษัท “มีอะไรคะ สถาปนิกธันวา? ฉันกำลังจะเอาต้นไม้พวกนี้ไปจัดวางตามบล็อกที่คุณขีดเส้นใต้ไว้ในแบบเป๊ะ ๆ จนแทบจะเอาไม้บรรทัดมาวัดแล้วเนี่ย หรือว่าองศาของกิ่งโมกมันยังไม่ถูกใจท่านมหาบัณฑิตเกียรตินิยมกันล่ะคะ” คำพูดจายียวนกวนประสาทนั้นทำให้คิ้วเข้มของธันวาขมวดเข้าหากันทันที เขาเกลียดความไม่เป็นมืออาชีพ และยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่เมื่อผู้หญิงตรงหน้าทำราวกับงานออกแบบภูมิทัศน์มูลค่าหลายล้านบาทนี้เป็นเพียงงานอดิเรกในวันหยุด “ผมไม่ได้จ้างคุณมาเล่นขายของนะครับ, คุณขวัญข้าว” ธันวาเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้ขวัญข้าวต้องเงยหน้าขึ้นมอง ปลายจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ “แบบแปลนที่ผมออกแบบไว้ คำนวณทิศทางลม มุมตกกระทบของแสงแดด และการระบายน้ำอย่างละเอียด แต่สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่... คุณกำลังยัดเยียดต้นไม้พวกนี้ลงไปในพื้นที่ที่ขัดขวางทางเดินระบบท่อระบายน้ำหลัก” ขวัญข้าวกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเชิงเยาะหยัน “โอ้โห พ่อคุณ... ท่อระบายน้ำเหรอคะ? พูดซะเห็นภาพเป็นระบบนิเวศน์ขนาดใหญ่เลยนะ ทีแรกนึกว่ากำลังคุยกับผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพบกซะอีก” เธอก้าวเท้าเข้าประชิดกลับบ้าง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่ช่วงหัวไหล่ แต่รังสีความมั่นใจในแววตานั้นไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลยแม้แต่น้อย “ฟังนะคะคุณสถาปนิกผู้ไร้ที่ติ ธรรมชาติเขาไม่ได้เดินตามเส้นตารางที่คุณตีบรรทัดขีดไว้หรอกค่ะ รากไม้พวกนี้มันฉลาดพอที่จะหาทางไปของมันเอง และถ้าคุณก้มหัวลงมามองดินสักนิด ไม่ใช่เอาแต่มองกระดาษ A3 ในมือ คุณจะรู้ว่าตรงนั้นน่ะ ดินร่วนซุยและระบายน้ำได้ดีที่สุดสำหรับโมกสยาม ไม่ใช่จุดแห้งแล้งที่แผนผังเฮงซวยของคุณปักหมุดไว้หรอกค่ะ” “เฮงซวยงั้นเหรอ?” ธันวาขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นกระตุกวูบด้วยความโมโห ตั้งแต่ทำงานมา ยังไม่เคยมีนักจัดสวนคนไหนกล้าวิจารณ์งานออกแบบของเขาด้วยคำพูดหยาบคายและไร้เหตุผลขนาดนี้มาก่อน “คุณใช้สมองส่วนไหนคิดครับ ถึงคิดเอาต้นไม้มาลงทับแนวท่อเมนหลัก ถ้าวันดีคืนดีรากมันชอนไชจนท่อแตกขึ้นมา คนที่ต้องมารับหน้ากับเจ้าของโครงการไม่ใช่คุณหรอกครับ แต่เป็นผม! สถาปนิกที่ต้องมาตามเช็ดตามล้างความมักง่ายของคุณ!” “นี่คุณว่าใครมักง่ายยะ!” ขวัญข้าววางกระถางต้นไม้ลงบนพื้นเสียงดัง *ตุ้บ* จนดินกระเด็นเลอะรองเท้าหนังขัดเงาของอีกฝ่าย เธอยืนเท้าสะเอว ดวงตาาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “ฉันทำงานสายนี้มาห้าปี ได้รับรางวัลการันตีมาก็ไม่น้อย ไม่เคยมีใครหน้าไหนมาดูถูกวิชาชีพของฉันแบบนี้มาก่อนนะ!” “ก็เพราะว่าที่ผ่านมาคุณเจอแต่พวกเกรงใจไงครับ ถึงได้ทำตัวตามใจชอบแบบนี้ได้” ธันวาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้อยากซัดหน้าสักที “จำใส่สมองไว้นะครับคุณขวัญข้าว ที่นี่คือไซต์งานจริง ไม่ใช่สวนหลังบ้านที่คุณจะมาปลูกดอกไม้ตามอารมณ์สุนทรีย์ ทำตามแบบที่ผมสั่งซะ ถ้าไม่อยากให้โปรเจกต์นี้พังไม่เป็นท่าเพราะความดื้อรั้นของคุณเอง” “คุณมัน... โรคจิต! ไอ้พวกเพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์ใจแคบ!” ขวัญข้าวชี้นิ้วเข้าหาอกเสื้อของชายหนุ่มอย่างเหลืออด “ฉันไม่แก้! อยากได้ก็ตามใจคุณสถาปนิกผู้ประเสริฐไปขุดย้ายเอาเองเลยค่ะ!” พูดจบเธอก็สะบัดหน้าหนี เตรียมจะเดินจ้ำอ้าวออกจากพื้นที่ตรงนั้นเพื่อระบายความคับแค้นใจ แต่ในจังหวะที่ก้าวเท้าพ้นแนวร่มเงาของโครงสร้างเหล็ก ท่อนเหล็กเส้นขนาดใหญ่ที่วางพาดอยู่บนนั่งร้านด้านบนซึ่งถูกมัดไว้ไม่แน่นหนาพอ กลับเกิดอาการสั่นสะเทือนจากแรงลมกรรโชกแรง และกำลังร่วงหล่นลงมาตรงจุดที่เธอกำลังจะเดินผ่านพอดี! ธันวาเบิกตากว้าง สัญชาตญาณดิบทำงานเร็วกว่าความคิด ร่างสูงพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของหญิงสาวแล้วกระชากสุดแรงด้วยความตกใจ *โครม!* เสียงท่อนเหล็กหนักอึ้งกระแทกพื้นคอนกรีตอย่างจัง ห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ไม่ถึงคืบ ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ขณะที่ร่างของทั้งคู่เซถลาล้มลงไปกองกับพื้นดินนุ่มๆ ข้างแปลงหญ้า โดยมีธันวากอดรัดพลิกตัวลงไปเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกให้เธอทั้งหมด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ธันวานิ้วหน้าด้วยความเจ็บแปล๊บที่หัวไหล่ขวาจากการกระแทก แต่เมื่อเขาก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน ขวัญข้าวหลับตาปี๋ด้วยความตกใจกลัว ใบหน้าหวานซบอยู่ตรงแผงอกกว้าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตของเขาอย่างชัดเจน “คุณ... คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความถือดีเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ขวัญข้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เปลือกตาที่เปิดขึ้นทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยอยู่ห่างจากใบหน้าคมคายของสถาปนิกหนุ่มเพียงคืบเดียว ลมหายใจของเขารดรินอยู่เหนือหน้าผาก ความใกล้ชิดที่ระเบิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้สมองของเธอน็อกดาวน์ไปชั่วขณะ ไร้ซึ่งคำพูดจาถางถางใดๆ หลงเหลืออยู่ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังก่อตัวเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหน้าไซต์งาน “เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะเสียงดังสนั่นขนาดนั้น? งานเสร็จถึงไหนแล้ววะเนี่ยคุณธันวา” เสียงของ *พศิน* คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่เดินดุ่มๆ เข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ย ทำให้ธันวาและขวัญข้าวสะดุ้งสุดตัว สติที่หลุดลอยกลับคืนมาในเสี้ยววินาที ธันวารีบดันตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล มือข้างหนึ่งกุมหัวไหล่ที่เริ่มปวดหนึบ ใบหน้าคมเข้มกลับมาเรียบตึงเย็นชาดังเดิมในเวลาไม่ถึงวินาที ขณะที่ขวัญข้าวหน้าแดงแจ๋ รีบดีดตัวลุกขึ้นปัดเศษดินตามเสื้อผ้าด้วยความกระอักกระอ่วนใจ สายตาตื่นตระหนกมองสลับระหว่างธันวาและพศินที่กำลังสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และก่อนที่พศินจะก้าวพ้นเสาปูนต้นใหญ่เพื่อเห็นสภาพอันน่าสงสัยของคนทั้งคู่ ธันวาก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวขวัญข้าวอีกครั้ง พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงกระชับต่ำชิดริมหูจนคนฟังขนลุกซู่ “ถ้าไม่อยากให้ใครเห็นสภาพเราตอนนี้... เงียบปากแล้วทำตามที่ผมสั่ง” ขวัญข้าวสูดหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนเหล็กตกใส่พื้นเสียอีก เธอเงยหน้าขึ้นมองสายตาคมกริบของธันวาที่มองตรงมา ท่ามกลางวิกฤตการณ์เฉพาะหน้าที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ – โครโนสทริกเกอร์