ความผิดพลาดในคืนฝนตก

แก้วคริสตัลราคาแพงถูกกระแทกลงบนเคาน์เตอร์บาร์หรูจนของเหลวสีอำพันกระฉอกเปรอะเปื้อนปลายนิ้วเรียวยาว พายอาร์หายใจหอบถี่ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคายที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งทะยานจนขีดสุด ดวงตากลมโตฉายแวววาววับจ้องมองร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ราวกับเรื่องตรงหน้าเป็นเพียงละครสัตว์ฉากหนึ่ง "คุณไม่มีสิทธิ์มาใช้วิธีสกปรกแบบนี้ตัดหน้าโปรเจกต์ของผม คิรากร!" เสียงทุ้มหวานแต่เฉียบคมตอกกลับด้วยความเหลืออด พายอาร์ขยับเข้าไปประชิดร่างหนาที่สูงกว่าเกือบหนึ่งช่วงตัว แม้ส่วนสูงของเขาจะไม่เป็นรองใคร แต่รัศมีกดดันรอบตัวของมาเฟียหนุ่มกลับทำให้บรรยากาศรอบกายดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คิรากรเหลือบสายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีมองเหยื่อลงมา มุมปากหยักหนายกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า "วิธีสกปรก? ระวังปากหน่อยเด็กน้อย... ในโลกธุรกิจ ถ้าคุณโง่พอที่จะมองไม่เห็นกลลวง นั่นไม่ใช่ความผิดของผม แต่เป็นความอ่อนหัดของคุณเอง" "ผมไม่ได้อ่อนหัด!" พายอาร์สวนกลับทันควัน ดวงตาดื้อรั้นฉายประกายท้าทายจนคนมองนึกหมั่นไส้ "ถ้าแน่จริง เรามาวัดกันด้วยฝีมือแบบแฟร์ๆ สิครับ ไม่ใช่ใช้เส้นสายกับอำนาจมืดบีบให้บริษัทผมต้องถอนตัว" คำว่า 'อำนาจมืด' ทำให้คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงขยับเข้าประชิดจนพายอาร์ต้องเผลอถอยหลังสะดุดขอบบาร์ แต่ไวกว่าที่แผ่นหลังจะกระแทกพื้น มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วกว่าสายตาจะจับทัน แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันในระยะประชิด กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายชวนเคลิบเคลิ้มลอยเข้าแตะจมูกจนพายอาร์ชะงัก "ปล่อยผมนะ!" พายอาร์ดิ้นขัดขืน มือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างที่แน่นตึงไปด้วยกล้ามเนื้อ แต่ยิ่งดิ้น อ้อมแขนแข็งแกร่งกลับยิ่งรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก "ปากดีแบบนี้... น่าจับมาดัดนิสัยให้เข็ดนัก" คิรากรกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าสั่นประสาทจนหัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ ท่ามกลางบรรยากาศระอุ สายฝนด้านนอกเริ่มโหมกระหน่ำซัดสาดกระจกใสบานใหญ่ของห้องสวีทเพนต์เฮาส์หรู เสียงคำรามของฟ้าผ่าดังสนั่นก้องสะเทือนเลื่อนลั่นพร้อมกับกระแสไฟฟ้าภายในห้องที่กะพริบไหวแล้วดับวูบลงในทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่โดยรอบ เหลือเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากป้ายโฆษณาด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาเป็นเงาทอดผ่านร่างของคนทั้งคู่ พายอาร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความตื่นตระหนกแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจเมื่อรู้ว่าตอนนี้พวกเขาอยู่กันตามลำพังในความมืด และที่สำคัญ... ระยะห่างระหว่างกันมันใกล้เกินกว่าจะควบคุม "ไฟดับ... ปล่อยผมได้แล้ว คิรากร" พายอาร์พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายกำลังไล้เกลี่ยกรอบหน้าของเขาแผ่วเบาราวกับกำลังลูบไล้ของเล่นชิ้นโปรด "มืดขนาดนี้... มองไม่เห็นอะไรเลยนะ พายอาร์" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มจนขนลุกซู่ "คิดว่าถ้าผมจะทำอะไรคุณตอนนี้ ใครจะช่วยได้?" "คุณ... อื้อ!" คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหนาทาบทับลงมาอย่างไร้การ The ริเริ่มและปรานี คิรากรประกบจูบปิดปากช่างเจรจานั้นด้วยความหมั่นไส้ระคนความปรารถนาที่พุ่งพล่านอย่างไร้เหตุผล กลิ่นแอลกอฮอล์เจือจางในโพรงปากยิ่งทำให้รสจูบร้อนแรงและดุดันขึ้นเป็นทวีคูณ พายอาร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือเล็กที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงต้านทานที่มีทั้งหมดมลายหายไปในพริบตาเมื่อสัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความโกรธเกลียวเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ร้อนรุ่ม ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง อุณหภูมิในห้องที่เคยเย็นเฉียบกลับร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น สัมผัสลึกซึ้งท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายด้านนอกดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม สติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่หลุดลอยไปพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวในความมืดมิด เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งแสงแฟลชวابวับสาดส่องเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงประตูเปิดผางอย่างแรง "คุณคีย์คะ! เกิดอะไรขึ้น ทำไมไฟถึง—กรี๊ด!" เสียงแหลมสูงของหญิงสาวคนสนิทดังลั่นห้องพร้อมกับร่างของเธอนิ่งค้างอยู่หน้าประทางเข้า ภาพตรงหน้าคือร่างของคิรากรและพายอาร์ที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่โดยมีเพียงผ้าห่มผืนบางคลุมกาย คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตากลมโตของพายอาร์เบิกกว้างขึ้นสุดขีดเมื่อสติกลับคืนมาเต็มร้อย และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... บุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'พี่ชายแท้ๆ' ของพายอาร์ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศกะทันหัน! --- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ไป2ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!