เริ่มต้นความรักจริงๆ

"ถ้าคุณยังกล้าพูดประโยคเมื่อกี้ซ้ำอีกรอบ ผมจะถือว่าคุณไม่ได้พูดมันด้วยซ้ำ... คิรากร" เสียงหวานใสที่เจือความสั่นพร่าเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวบนเพนต์เฮาส์หรูที่ถูกโอบล้อมด้วยแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน พายอาร์ถอยหลังไปจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานกระจกใส ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อน ดวงตาคมกริบทรงอำนาจที่ปกติมักฉายแววดุดันและเย็นชา บัดนี้กลับพราวระยับไปด้วยประกายความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดื้อรั้นมานานนับแรมปี คีย์หยุดยืนห่างจากร่างบางเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณลำคอระหง กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงทำเอาสติของพายอาร์เตลิดไปไกลลิบ "ผมพูดชัดเจนทุกคำ พายอาร์" มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งและมาดขรึมที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอย่างราบคาบ "ผมไม่ได้ขอให้คุณมาเป็นคู่ขา ไม่ได้ขอให้คุณมาอยู่ข้างกายแบบหลบๆ ซ่อนๆ และ... ผมไม่ได้อยากเป็นแค่พี่ชายข้างบ้านที่คุณนึกจะเถียงก็เถียง" พายอาร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจในอกเต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกมานอกอก สมองอันชาญฉลาดที่มักจะหาคำพูดมาตอกกลับคนตรงหน้าได้เสมอในยามคับขัน กลับขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก มือเรียวเล็กที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือถูกมือหนาเอื้อมมาสัมผัส คีย์ค่อยๆ คลายปลายนิ้วของเขาออกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะสอดนิ้วประสานเข้ากับมือบางของอีกฝ่ายอย่างมั่นคง "เป็นแฟนกับผมนะครับ... พายอาร์" คำพูดนั้นไม่ได้มาพร้อมกับเสียงตะโกนก้องหรือท่าทีโรแมนติกแบบในละคร แต่มันคือความจริงจังหนักแน่นที่สะท้อนผ่านดวงตาคู่คม คิรากรผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับกำลังยืนรอฟังคำตอบจากเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่นที่ฉายชัดในแววตา พายอาร์เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโต ความทรงจำมากมายตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาปะทะคารมกันอย่างดุเดือดในห้องประชุม จนถึงวินาทีเฉียดตายที่อีกฝ่ายเอาตัวเข้ามารับอันตรายแทน ความหึงหวง ความปากแข็ง และความห่วงใยที่ต่างฝ่ายต่างซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มหยันและวาจาเชือดเฉือน ทุกอย่างหลอมรวมกลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะปฏิเสธ "คุณนี่มัน..." พายอาร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ น้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งกลับสั่นเครือจนน่ารัก "ขอคนอื่นเป็นแฟนทั้งที หน้าตาดูไม่ค่อยมีความโรแมนติกเอาเสียเลยนะครับ คุณคีย์" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมก้าวร้าวเมื่อครู่ทอประกายระยิบระยับ เขายื่นมืออีกข้างขึ้นไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรดแก้มเนียนของคนตัวเล็กอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนจนพายอาร์เผลอเอียงแก้มซับฝ่ามือนั้นโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ใช่พระเอกนิยายหวานเลี่ยนที่จะมีดอกไม้ช่อโตหรือลูกโป่งเซอร์ไพรส์อะไรหรอกนะพาย" คีย์กระซิบเสียงพร่าริมใบหูขาวผ่อง "แต่ถ้าคุณตกลง... ผมสัญญาว่าโลกทั้งใบของผมต่อจากนี้ จะมีแค่คุณคนเดียวที่เป็นศูนย์กลาง" ใบงดงามของพายอาร์ขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู ความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย แม้ปากจะเก่งและชอบต่อล้อต่อเถียงแค่ไหน แต่เจอหมัดฮุกความคลั่งรักระดับพรีเมียมเข้าไปแบบนี้ นายเอกคนเก่งของเราก็ถึงกับไปไม่เป็นเหมือนกัน "ใครบอกว่าจะยอมใครง่ายๆ กันล่ะครับ" พายอาร์เชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาฟอร์มความเป็นคนปากแข็งเอาไว้ให้ได้มากที่สุด "ถ้าเกิดคบกันไปแล้วคุณเกิดนิสัยเสีย ขี้บ่น หรือทำตัวเผด็จการเหมือนเดิมขึ้นมา ผมก็เหนื่อยแย่น่ะสิครับ" "งั้นก็ลองดูสิครับ" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจสั่นไหว "ถ้าผมทำตัวไม่น่ารักเมื่อไหร่ คุณมีสิทธิ์เฉดหัวผมออกจากชีวิตได้ทันที... แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าผมไม่ยอมปล่อยมือคุณไปง่ายๆ แน่นอน" พายอาร์สบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความจริงจังและความมุ่งมั่นนั้น ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่น ไม่มีเกมหรือเล่ห์เหลี่ยมใดๆ มีเพียงหัวใจสองดวงที่เต้นตรงกันอย่างชัดเจน ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มบางๆ จะปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับคำตอบที่ทำให้คนฟังถึงกับกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ "ก็ได้ครับ... ในเมื่อยอมลดตัวมาขอขนาดนี้แล้ว ถ้าปฏิเสธก็คงเสียดายแย่" พายอาร์ช้อนสายตาขึ้นมองด้วยประกายตาท้าทายแกובขี้เล่น "ยินดีด้วยนะครับ คุณคีย์... ตอนนี้คุณเลื่อนขั้นจากเจ้าหนี้จอมเผด็จการ มาเป็นแฟนผมอย่างเป็นทางการแล้วครับ" สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มกว้างที่สุดในรอบหลายปีก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคิรากร มาเฟียหนุ่มผู้เย่อหยิ่งดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่นทันที ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน วงแขนแข็งแรงโอบกระชับเอวบางไว้แน่น ขณะที่พายอาร์หลับตาลงซบใบหน้ากับแผงอกกว้าง สูดกลิ่นกายคุ้นเคยที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยที่สุดในโลก ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทั่วห้องทำงาน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันของคนทั้งคู่ เป็นเครื่องยืนยันว่าการเดินทางผ่านพายุอารมณ์และปมปัญหามากมาย ได้พาพวกเขามาถึงจุดหมายที่สวยงามที่สุดแล้ว นี่ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของการแก้แค้น ไม่ใช่เกมธุรกิจ แต่คือ "ความรักจริงๆ" ที่เริ่มต้นขึ้นด้วยหัวใจที่เปิดกว้างอย่างแท้จริง คีย์กดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มของคนในอ้อมกอดอย่างรักใคร่ มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ พลางกระซิบชิดขอบหูด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขล้นปรี่ "ขอบคุณนะครับพายอาร์... ขอบคุณที่ยอมให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้ได้รักคุณ" พายอาร์เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ ก่อนจะเอ่ยแซวเบาๆ "รู้ตัวก็ดีแล้วครับ ต่อไปนี้ห้ามดุ ห้ามสั่ง และห้ามหึงพายอย่างไร้เหตุผลเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น..." ประโยคคาดโทษยังไม่ทันได้หลุดออกจากปากดี เสียงกริ่งสัญญาณหน้าห้องพักส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งเสียก่อน ทั้งสองคนชะงัก คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่มีคนมารบกวนเวลาสำคัญ ส่วนพายอาร์เอ ก็หันไปมองทางประตูด้วยความแปลกใจ ในยามวิกาลเช่นนี้ จะมีใครกล้าบุกมาถึงเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของคิรากรได้โดยไม่นัดหมายล่วงหน้า? คีย์ผละออกจากร่างบางอย่างไม่เต็มใจนัก เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังจอภาพมอนิเตอร์ระบบรักษาความปลอดภัยที่เชื่อมต่อกับกล้องหน้าประตู ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันยืนรออยู่ ประตูกำลังจะถูกเปิดออกโดยระบบอัตโนมัติ... และข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของคีย์ที่ดังขึ้นพร้อมกัน ก็ทำให้รอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าของมาเฟียหนุ่มแข็งค้างในพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความสัมพันธ์ของคีย์และพายอาร์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!