แผนการหลบหนี

"ถ้าเราตัดวงจรกล้องตรงจุดอับสายตาห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นสิบสองได้ ก็น่าจะดึงเวลาให้ท่านประธานตาบอดได้สักสิบนาทีครับ" เมฆกระซิบเสียงต่ำพลางกวาดสายตาผ่านช่องระบายอากาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นเขม่า ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความตระหนกที่พยายามกดทับไว้ภายใต้ความมุ่งมั่น มือที่สั่นระริกของเขาชี้ไปยังแผนผังตึกที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บนกระดาษเอสี่ที่มีคราบกาแฟเปรอะเปื้อน รินนั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้มองแผนผังนั้น แต่มองไปยังเงาดำที่เคลื่อนไหวไปมาในทางเดินด้านนอกผ่านรอยแตกของฝาผนัง ดวงตาของเธอเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "คุณคิดว่าระบบรักษาความปลอดภัยของตึกนี้เป็นแค่กล้องงั้นเหรอครับเมฆ" "ผมรู้ว่ามันไม่ใช่แค่กล้อง แต่มันคือดวงตาของมัน" เมฆขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวไปมา "แต่นี่คือทางเดียวที่ผมจะตามหาพี่สาวผมเจอ ผมไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วริน คุณก็รู้" รินหันมามองเขา แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งเดิม เธอเอื้อมมือไปแตะที่ข้อมือของเมฆ แรงบีบนั้นหนักแน่นจนเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบ "ถ้าทำพลาด เราจะไม่ได้ถูกไล่ออกนะครับเมฆ แต่เราจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของผนังคอนกรีตพวกนี้ไปตลอดกาล" เสียงประกาศจากลำโพงเหนือหัวดังแทรกเข้ามา เป็นเสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าและเย็นชาจนน่าขนลุก "พนักงานทุกท่าน... โปรดตรวจสอบผลการประเมินประจำไตรมาส หากใครมีคะแนนต่ำกว่าเกณฑ์ ขอให้ไปพบผมที่ห้องทำงานชั้นที่สิบสาม... ทันที" เมฆตัวแข็งทื่อ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงบันทึก แต่มันเหมือนการสื่อสารที่พุ่งตรงมายังประสาทสัมผัสของเขาโดยตรง รินรีบเอามือปิดปากเมฆไว้แน่น เธอส่งสัญญาณมือให้เขานิ่งเงียบที่สุด ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในความมืดที่อับชื้น กลิ่นสนิมและกลิ่นสาบกระดาษเก่าๆ อบอวลอยู่รอบตัว "เขารู้ตัวแล้ว" รินกระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เขาเฝ้าดูเราอยู่ตลอด" "งั้นเราก็ต้องเร็วขึ้น" เมฆดึงมือของรินออกแล้วคว้าไขควงอันจ้อยที่เขาแอบหยิบมาจากห้องพัสดุ "ถ้าเราทำลายจุดจ่ายไฟหลักตรงโซนพักผ่อน ระบบไฟฟ้าที่จ่ายให้กล้องทั้งหมดจะดีเลย์ไปสิบสองวินาที ในช่วงเวลานั้น... เราต้องไปให้ถึงลิฟต์ขนของ" รินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างตัดสินใจ "ผมจะล่อพวกมันเอง คุณไปที่ห้องเครื่อง ถ้าผมพลาด... อย่าหันกลับมามอง ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม" เมฆมองหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่หลังมือของเธอซึ่งเขาไม่เคยสังเกตมาก่อน มันดูเหมือนรอยไหม้ที่เป็นรูปสัญลักษณ์ประหลาด "ริน ทำไมคุณถึงช่วยผมขนาดนี้ ทั้งที่คนอื่นต่างพากันหนีเอาตัวรอดกันหมด" รินนิ่งไปครู่หนึ่ง มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เมฆเคยเห็นมา "เพราะพี่สาวของคุณเคยทิ้งบางอย่างไว้ให้ผม... ก่อนที่เธอจะหายไปในเงามืดนั่นไงครับ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจเมฆ เขาอ้าปากค้างจะถามต่อ แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของ 'สิ่งนั้น' กำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จังหวะการก้าวนั้นช้าแต่หนักแน่น ราวกับกำลังกดน้ำหนักลงบนความหวังของพวกเขาให้จมดิน เมฆพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น เขาซ่อนแผนผังไว้ในเสื้อเชิ้ตแล้วคลานไปตามช่องระบายอากาศ ความมืดด้านหน้าเปรียบเสมือนกรามของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเขาได้ทุกเมื่อ ทุกย่างก้าวคือเดิมพันด้วยชีวิต และทุกความเงียบคือสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นในใจ ทันใดนั้น แสงไฟนีออนในโถงทางเดินด้านนอกก็กะพริบถี่ๆ จนกลายเป็นจังหวะที่น่ารำคาญใจ เสียงกริ่งเตือนภัยดังลั่นไปทั่วชั้นที่สิบสอง แต่มันไม่ใช่เสียงกริ่งปกติ... มันคือเสียงกรีดร้องของมนุษย์ที่ถูกบิดเบือนด้วยคลื่นความถี่ต่ำ เมฆหยุดชะงัก สายตาของเขาปะทะเข้ากับช่องว่างระหว่างผนังที่พังทลายลงมา เผยให้เห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังวอลเปเปอร์สีซีดจาง มันคือบันทึกรายชื่อพนักงานนับร้อยคนที่หายตัวไป และชื่อสุดท้ายที่ถูกเขียนด้วยเลือดสดๆ คือชื่อของเขาเอง... เมฆ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมาจากอก แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน ไม่ใช่ชื่อของเขาบนกำแพงนั้น แต่เป็นเงาสีดำที่ยืนตระหง่านอยู่หลังริน... เงาที่ไม่มีใบหน้า แต่กำลังใช้มือเรียวยาวลูบไล้เส้นผมของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา โดยที่รินไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย "ริน... วิ่ง!" เมฆตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเขากลับหายเข้าไปในความมืดราวกับถูกดูดกลืนด้วยอำนาจบางอย่าง รินหันกลับมาช้าๆ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหลัง และในวินาทีที่เงาสีดำนั้นขยับตัวเข้าใกล้รินจนแทบจะสิงร่าง ไฟทั้งชั้นก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูของเมฆว่า... "ยินดีต้อนรับสู่การประเมินรอบสุดท้ายครับ พนักงานดีเด่น" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในชั้นที่ 13 นี้ไปกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ