หน้ากากของเพื่อนร่วมงาน

“อย่าหันหลังกลับไปมอง ถ้าไม่อยากเห็นว่าสิ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณ... คือใคร” เสียงกระซิบของรินเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ เมฆชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวผ่านโถงทางเดินชั้น 13 ทันที กลิ่นอับชื้นของเอกสารเก่าผสมกับกลิ่นโลหะสนิมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนสัญญาณชีพที่ใกล้ดับ เมฆเหลือบมองเงาสะท้อนจากผนังกระจกที่ขุ่นมัว เขาเห็นรินยืนอยู่ห่างออกไปสามก้าว แต่ทว่า... เงาสะท้อนของเธอกลับไม่ได้ขยับตามร่างจริง “ริน... คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เมฆถามเสียงสั่น พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้หลุดความกลัว “ฉันถามว่า คุณมั่นใจแค่ไหนว่าคนที่เดินอยู่ข้างคุณในตลอดหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา คือฉันจริงๆ?” รินตอบโดยไม่หันมามอง แววตาของเธอจ้องตรงไปที่ประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทเบื้องหน้า มือของเธอกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เมฆนิ่งงัน ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาจำได้ดีว่าตลอดทางที่ผ่านมา เขาพูดคุยกับรินตลอดเวลา เธอเป็นคนบอกทาง เป็นคนเตือนเรื่องกล้องวงจรปิด และเป็นคนเดียวที่เขายึดเหนี่ยวไว้เป็นหลักฐานว่าเขายังมีชีวิตอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง แต่ในวินาทีนี้ ทุกคำพูดของเธอเริ่มฟังดูผิดเพี้ยนไป “คุณหมายความว่ายังไง... ก็คุณอยู่ตรงนี้ แล้วใครจะเป็นคนอื่นได้อีกล่ะ?” รินค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่เคยสงบนิ่งกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเอื้อมมือมาแตะที่คอเสื้อของเมฆอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นจัดจนเมฆรู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งกดทับลงบนผิวหนัง “เมฆ... มองดูที่ใต้กรามของฉันสิ” เมฆกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาฝืนใจก้มมองตามคำสั่ง และในจังหวะที่ไฟกะพริบแรงขึ้นจนสว่างวาบ เขาก็เห็นเส้นสีดำบางๆ ลากผ่านผิวหนังที่คอของริน มันไม่ใช่รอยแผล แต่มันเหมือนรอยแยกของวัสดุบางอย่าง รอยแยกที่ลากยาวไปจนถึงติ่งหู หัวใจของเมฆแทบหยุดเต้น เขาค่อยๆ ถอยหลังออกห่างทีละก้าว แต่รินกลับก้าวตามมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เขาคิดว่าคุ้นเคยเริ่มบิดเบี้ยว มุมปากที่เคยเหยียดตรงค่อยๆ ฉีกกว้างขึ้นเกินกว่ามนุษย์ปกติจะทำได้ “คุณไว้ใจฉันมากไปนะ เมฆ” เสียงของเธอเปลี่ยนไป มันทุ้มต่ำและซ้อนทับกันเหมือนเสียงจากลำโพงหลายตัว “คนที่คุณตามหา... พี่สาวของคุณ... เธอเคยไว้ใจคนผิดแบบคุณนี่แหละ ถึงได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชั้นนี้ตลอดกาล” “โกหก... คุณไม่ใช่ริน คุณเป็นใคร!” เมฆตะคอก พยายามเอื้อมมือไปคว้าเครื่องรางในกระเป๋าเสื้อ แต่ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า “รินตัวจริงน่ะเหรอ? เธอตายไปตั้งแต่นาทีที่คุณก้าวเข้าลิฟต์ตัวนั้นเมื่อห้าปีก่อนแล้ว” ร่างของ ‘ริน’ ค่อยๆ ลอกคราบออกเหมือนกระดาษไขที่ถูกไฟเผา ผิวหนังที่เคยเนียนละเอียดร่วงหล่นลงพื้นกลายเป็นขี้เถ้าดำสนิท เผยให้เห็นโครงสร้างเหล็กและสายไฟที่ขดตัวอยู่ภายใน ดวงตากลมโตของเธอเปลี่ยนเป็นกล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่หมุนกวาดไปมาอย่างไร้จุดหมาย เมฆผงะจนหลังกระแทกกับผนังเย็นเฉียบ ความรู้สึกสูญเสียมวลสารในร่างกายถาโถมเข้าใส่ เขาถูกหักหลังโดยคนที่เขาคิดว่าเป็นมิตรแท้เพียงคนเดียว ความเชื่อใจตลอดหลายวันที่ผ่านมาถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ หาก ‘ริน’ คือกับดัก แล้วรินตัวจริงอยู่ที่ไหน? หรือที่แย่กว่านั้น... เขาเคยเห็นรินตัวจริงมาก่อนหรือไม่? ในจังหวะที่โครงเหล็กตรงหน้ากำลังจะพุ่งเข้าหา เมฆตัดสินใจทุบกระจกข้างตัวจนแตกละเอียดเพื่อหาทางหนี ทว่าเขากลับพบความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม หลังกระจกไม่ใช่ทางเดินที่เขาเพิ่งผ่านมา แต่มันคือห้องโถงกว้างขวางที่เต็มไปด้วยใบหน้าคนนับร้อยที่ถูกแปะติดไว้กับฝาผนัง ทุกใบหน้าดูหวาดกลัวและมีรอยแยกแบบเดียวกับ ‘ริน’ และหนึ่งในนั้น... คือใบหน้าของรินที่กำลังหลับตาพริ้มเหมือนคนไร้สติ ผิวหนังของเธอค่อยๆ ถูกลอกออกโดยเครื่องจักรกลขนาดเล็ก เพื่อนำไปสวมใส่ให้กับ ‘ร่างใหม่’ ที่กำลังเดินเข้ามาจากด้านหลังของเมฆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้จนหยุดอยู่ข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนต้นคอ แต่มันไม่ใช่ลมหายใจของมนุษย์ มันคือเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องจักร “เลือกใบหน้าใหม่ให้ตัวเองสิ เมฆ” เสียงของ ‘ท่านประธาน’ ดังขึ้นผ่านระบบเสียงตามสายที่ก้องกังวานอยู่ในหัวเขา “พนักงานดีเด่นแบบคุณ สมควรได้รับหน้ากากที่สวยงามกว่านี้นะ” มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งวางลงบนบ่าของเมฆ ก่อนจะบังคับให้เขาหันไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง มันคือร่างของชายชุดสูทที่ไม่มีใบหน้า... มีเพียงกระจกเงาบานหนึ่งที่สะท้อนภาพใบหน้าของเมฆเองที่กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เมฆเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกนั้นเริ่มขยับปากพูดแทนเขา โดยที่เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว... "ถึงเวลาเปลี่ยนกะแล้วนะครับ คุณเมฆ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในชั้นที่ 13 นี้ไปกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ