ฟื้นจากกองเพลิงสู่ชีวิตใหม่

"ถ้าคิดว่าฉันจะก้มหัวอ้อนวอนขอความเมตตาจากพวกคุณล่ะก็... ฝันไปเถอะค่ะ" เสียงก้องกังวานที่เจือไปด้วยความเยдя็นชาและพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้ห้องโถงจัดเลี้ยงสีทองอร่ามของคฤหาสน์วาเลนเซียตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขขณะ แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลนับร้อยดวงสะท้อนลงบนใบหน้าของเอเลน่า วาเลนเซีย หญิงสาวผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแขกเหรื่อชั้นสูงนับร้อยชีวิต ชุดกระโปรงยาวสีแดงเพลิงปักดิ้นทองระยิบระยับขับเน้นให้รูปร่างเพรียวระหงดูสง่างามราวกับพญาหงส์ ทว่าแววตาคู่คมกริบสีนิลกาฬกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น สามปี... ไม่สิ สามปีนับจากนี้ต่างหาก คือจุดจบที่แท้จริงที่เธอเพิ่งรอดพ้นมาได้ กลิ่นควันไฟและไอความร้อนอันแผดเผาจากเปลวเพลิงที่มอดไหม้คฤหาสน์ตระกูลหลุมศพแห่งนี้ยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาท ร่างกายของเอเลน่าเคยรับรู้ถึงความเจ็บปวดทรมานจากการถูกหักหลังและเผาให้ตายทั้งกลม แต่ในวินาทีที่ลมหายใจสุดท้ายหลุดลอย เปลวไฟแห่งความแค้นและการตาสว่างก็ได้แผดเผาความโง่เขลาทั้งหมดในอดีตจนมอดม้วย เธอย้อนเวลากลับมา... กลับมาก่อนที่มหันตภัยครั้งใหญ่จะทำลายทุกสิ่งถึงสามปีเต็ม! "เอเลน่า! เธอเสียสติไปแล้วหรือไง?" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรำคาญใจดังขึ้น เจ้าชายลิอันเดอร์ องค์รัชทายาทผู้มีเรือนผมสีทองสว่างและดวงตาสีฟ้าครามดั่งท้องฟ้า หลุบตามองเธอด้วยความดูแคลน ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารประดับเหรียญตราก้าวเข้ามาประชิด เขากำลังถือเอกสารฉบับหนึ่งในมือ—สัญญาหมั้นหมายที่ประกาศกร้าวว่าตระกูลวาเลนเซียจะต้องเทรวบรวมทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งมอบให้กับราชวงศ์เพื่อแลกกับการแต่งตั้ง ข้างกายของเขาคือเลดี้เซราฟิน หญิงสาวผู้สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับดอกลิลลี่บอบบาง นางกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหัวตาที่แห้งสนิท พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับเหยื่อผู้ถูกรังแก "องค์ชายเพคะ... อย่าทรงกริ้วเลดี้เอเลน่าเลยค่ะ บางที... บางทีนางอาจจะแค่เสียใจที่รู้ว่าแท้จริงแล้วพระองค์ทรงเลือกหม่อมฉัน..." ช่างเป็นการแสดงที่น่าคลื่นไส้เสียจริง เอเลน่าแอบแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่คิดจะปิดบัง สายตาคมปลาบกวาดมองคนทั้งคู่ราวกับกำลังพิจารณาสิ่งปฏิกูลบนพื้นรองเท้า ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการเป็นนางร้ายผู้โง่เขลา วิ่งไล่ตามความรักจอมปลอมและยอมทำลายทุกอย่างเพื่อผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้ ได้ถูกปัดทิ้งลงถังขยะไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมา ในชาตินี้ หน้าที่ "นางร้าย" งี่เง่าที่คอยอาละวาดแย่งชิงผู้ชายเฮงซวย เธอยกให้ผู้หญิงตอแหลคนนี้ไปได้เลย! สิ่งเดียวที่เอเลน่าต้องการในตอนนี้ มีเพียงการหอบทรัพย์สมบัติมหาศาลหนีให้พ้นจากวงจรอุบาทว์ แล้วไปเปิดร้านชาสมุนไพรเวทมนตร์เล็กๆ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในบั้นปลายก็พอ "เสียใจเหรอคะ?" เอเลน่าทวนคำด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าเย็นเยียบเสียจนคนฟังต้องขนลุกซู่ นางก้าวเข้าไปหาเซราฟินทีละก้าวอย่างมั่นคง เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดัง กริ๊บ... กริ๊บ... ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความหายนะของคนตรงหน้า เซราฟินผถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว ความกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเอเลน่าในตอนนี้ ไม่ใช่คุณหนูเอาแต่ใจคนเดิมอีกต่อไป แต่มันคือรัศมีของนักล่าผู้ทรงอำนาจ "เพ... เพคะ เลดี้เอเลน่า ท่านจะทำอะไร..." เซราฟินละล่ำละลัก "ฉันไม่ได้จะทำอะไรคุณหรอกค่ะ เลดี้เซราฟิน" เอเลน่าหยุดยืนตรงหน้าอีกฝ่าย ใบหน้าสวยเฉียบโน้มเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "เพราะของเหลือเดนชิ้นนี้... ฉันสละสิทธิ์ยกให้คุณด้วยความเต็มใจต่างหากล่ะคะ รับไปให้ดีล่ะ ระวังอย่าให้มันแว้งกัดเอาทีหลังก็แล้วกัน" "เอเลน่า! เจ้าพูดจาหยาบคายกับเซราฟินเกินไปแล้ว!" เจ้าชายลิอันเดอร์โกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด เขาชี้หน้าเธอด้วยความโมโห "ในเมื่อเธอประพฤติเหลวแหลกและไร้กาลเทศะเช่นนี้ ราชวงศ์ขอประกาศถอนหมั้น! และทรัพย์สินของตระกูลวาเลนเซียทั้งหมด จะต้องถูกยึดเข้าท้องคลังหลวงเพื่อเป็นการชดใช้ความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ!" สิ้นเสียงประกาศขององค์รัชทายาท เหล่าขุนนางในงานต่างพากันฮือฮา บางคนยิ้มเยาะด้วยความสะใจ บางคนมองมาด้วยความเวทนา ตระกูลวาเลนเซียที่เคยยิ่งใหญ่กำลังจะล่มสลายลงในคืนนี้... นั่นคือสิ่งที่พวกมันกำลังคิด แต่ทว่า เอเลน่ากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงดนตรีที่ไพเราะแต่กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ยึดทรัพย์อย่างนั้นหรือคะ?" เอเลน่าหันกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้น ดวงตาสุกใสเป็นประกายด้วยความท้าทาย นางยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนหัวไหล่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "ก่อนที่พระองค์จะตรัสเรื่องยึดทรัพย์สมบัติ... ทรงแน่ใจแล้วหรือคะว่า ตระกูลวาเลนเซียยังมีทรัพย์สินเหลือให้พระองค์ยึด?" ลิอันเดอร์ขมวดคิ้วมุ่น "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" เอเลน่าไม่ได้ตอบคำถามทันที นางหยิบการ์ดสีดำสนิทขอบทองคำบริสุทธิ์ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม—บัตรเครดิตเวทมนตร์อเนกประสงค์รุ่นจำกัดจำนวนที่มีเพียงสามใบในอาณาจักร ซึ่งเชื่อมต่อกับกองคลังลับส่วนตัวที่แม้แต่องค์ราชาไม่มีสิทธิ์แตะต้อง นางหมุนบัตรในมือเล่นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะปรายตามองอดีตคู่หมั้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันขั้นสุด "ฉันเพิ่งจัดการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน ทรัพย์สิน เหมืองแร่เวทมนตร์ และเงินสดทั้งหมดเจ็ดร้อยล้านเหรียญทองของตระกูลวาเลนเซีย เข้าบัญชีส่วนตัวของฉันเรียบร้อยแล้วค่ะ... และตอนนี้" กริ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากเวทมนตร์สื่อสารดังขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับตัวเลขยอดเงินในกองคลังหลวงที่ปรากฏขึ้นบนจอเวทมนตร์จำลองกลางห้องโถง—**ยอดคงเหลือ: 0 เหรียญทอง** ใบหน้าของลิอันเดอร์และเหล่าขุนนางที่เคยยิ้มเยาะ ต่างแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดไร้สีเลือดในเสี้ยววินาที เอเลน่าแย้มยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับเด็ดเดี่ยวและเฉียบขาดจนน่าขนลุก "ทรัพย์สมบัติของตระกูลวาเลนเซีย... เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียวค่ะ และพินัยกรรมฉบับใหม่ก็ระบุชัดเจนว่า นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉัน 'เอเลน่า วาเลนเซีย' ขอตัดขาดจากตระกูล และขอถอนตัวจากการเป็นคู่หมั้นของกบฏผู้ไร้ทรัพย์สินอย่างพระองค์อย่างเป็นทางการ!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันหนักอึ้งเสียจนทุกคนแทบไม่กล้าหายใจ ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก้าวเข้ามาทางประตูใหญ่ที่ถูกเปิดออกอย่างไร้การเชื้อเชิญ กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของสนามรบและกลิ่นอายเวทมนตร์โบราณอันทรงพลังแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมทั่วบริเวณ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทประดับตราสัญลักษณ์มังกรทมิฬก้าวเข้ามา บุรุษผู้มีเรือนผมสีเงินยวดยวงและดวงตาสีฟ้าอมเทาดั่งอัญมณีล้ำค่า ผู้ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็น "ดยุคน้ำแข็ง" แห่งกองทัพและผู้กุมอำนาจเงาของอาณาจักร—คาซิเอล—ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน เขากวาดสายตานิ่งสนิทมองสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะเดินตรงมาหยุดยืนเคียงข้างเอเลน่าอย่างไร้รอยต่อ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ซ่อนความคลั่งไคล้เอาไว้เบื้องลึก "ร้านชาสมุนไพรเวทมนตร์ที่เธอต้องการ... ฉันกว้านซื้อที่ดินที่ดีที่สุดในเมืองหลวงและจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ เลดี้ของผม" [โปรดติดตามตอนต่อไป] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่บทใหม่อันแสนตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะคะ!