อย่าล้ำเส้นพื้นที่ของผม

“นี่คุณเรียกว่า ‘งานออกแบบ’ หรือ ‘งานแปะสติกเกอร์เล่นบนกระดาษ’ กันแน่ครับ?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวของคีย์ที่เคาะลงบนแผ่นแบบแปลนอย่างแรงจนเกิดเสียงดังปึก แรงสั่นสะเทือนนั้นทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มปิดตาย เรย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้สะทกสะท้าน เธอกอดอกแน่น เชิดหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมลดละ แววตาดื้อรั้นของเธอกำลังสั่นระริกด้วยความโกรธที่ถูกเหยียดหยาม “มันคือ ‘ฟังก์ชันการใช้งาน’ ที่สอดคล้องกับไลฟ์สไตล์ของกลุ่มเป้าหมายค่ะ... เอ้อ ผมหมายถึง กลุ่มเป้าหมายที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่แค่ในโลกของมุมฉากและมาตรวัดแบบคุณ” เรย์ตอกกลับเสียงเรียบ ทว่าเน้นย้ำทุกคำ “ไลฟ์สไตล์? หรือความมักง่าย?” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบไล่มองผลงานของเรย์ราวกับจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ “คุณกำลังจะสร้างพื้นที่ที่มีชีวิต แต่สิ่งที่คุณยื่นมาให้ผมมันคือความหายนะทางสถาปัตยกรรม พื้นที่ตรงนี้—ทางเดินเข้า—คุณกินพื้นที่ใช้สอยส่วนกลางไปเกินความจำเป็นเพื่อเอาใจคนมาถ่ายรูปเล่น? คุณกำลังทำคาเฟ่หรือกำลังทำสวนสนุกเกรดบีกันแน่ครับ คุณรัตติกร” “คุณคีย์ครับ” เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือยันโต๊ะไม้เนื้อแข็งจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน “ถ้าคุณมองว่างานของฉันมันไร้รสนิยมขนาดนั้น ทำไมไม่ลองหุบปากแล้วใช้สมองที่อ้างว่าจบเกียรตินิยมมาคิดดูบ้างล่ะว่า ทำไมคนถึงอยากมานั่งในร้านที่ฉันออกแบบ แทนที่จะไปนั่งในกรงขังคอนกรีตเย็นเยียบอย่างที่ร้านคุณชอบทำ!” คีย์ผุดลุกขึ้นบ้าง ความสูงที่ได้เปรียบทำให้เขาโน้มตัวลงมาหาเรย์จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์จางๆ ของเขาโชยปะทะจมูกเธอ มันเป็นกลิ่นที่ดูสะอาด สุขุม แต่กลับทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง “ผมไม่ชอบการล้ำเส้นครับ โดยเฉพาะพื้นที่ในการทำงานของผม” คีย์กระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ “ผมไม่ได้ต้องการให้คุณมาสร้าง ‘กระแส’ ในพื้นที่ของผม ผมต้องการ ‘ผลงาน’ ที่จะคงอยู่ไปอีกสิบปี ไม่ใช่สิ่งที่คนลืมในวันถัดไปหลังจากลงสตอรี่ไอจี” “งั้นคุณก็ออกแบบเองสิคะ!” เรย์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขา “ถ้ารู้ดีนักว่าอะไรคือ ‘ความยั่งยืน’ ก็ไม่ต้องจ้างอินฟลูเอนเซอร์อย่างฉันมาเป็นที่ปรึกษา แต่ถ้าเซ็นสัญญาไปแล้ว ก็กรุณาทำตัวให้สมกับเป็นมืออาชีพที่เคารพความคิดเห็นของผู้อื่นบ้าง ไม่ใช่เอาแต่กางตำรามาฟาดหัวคนอื่นแบบนี้!” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง กวินที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องลอบถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าคีย์กำลังหัวเสีย แต่สิ่งที่เขาสังเกตเห็นได้ชัดกว่าคือ ‘ประกายไฟ’ ในแววตาของเพื่อนสนิทตนที่มันไม่ได้มีแค่ความโกรธ คีย์หรี่ตาลง มองดูผู้หญิงตรงหน้าที่ไม่ยอมก้มหัวให้เขาแม้แต่นิดเดียว เธอคือคนแรกที่กล้าท้าทายเขาซึ่งๆ หน้าแบบนี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด คีย์กลับเอื้อมมือไปจับขอบโต๊ะข้างหนึ่งของเรย์ไว้ เป็นการล้อมกรอบเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ “คุณคิดว่าตัวเองแน่มากใช่ไหมที่กล้าขึ้นเสียงกับผม?” คีย์ถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความอันตราย “ฉันไม่ได้คิดว่าตัวเองแน่ค่ะ แต่ฉันรู้ว่าตัวเองมีดีพอที่จะไม่ต้องทนฟังคนหลงตัวเองพ่นคำดูถูกใส่” เรย์เชิดหน้าท้าทาย “ถ้าคุณคิดว่าแปลนนี้มันขยะ ก็เชิญฉีกทิ้งต่อหน้าฉันเลยสิคะ... แต่ถ้าคุณไม่กล้า ก็ช่วยหุบปากแล้วฟังเหตุผลของฉันให้จบ” คีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองมือของเขาที่วางอยู่ใกล้กับมือของเรย์ ก่อนจะตัดสินใจขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากของเขากับเธอแทบจะชิดกัน ความประหม่าเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเรย์ แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดด้วยความพยายามทั้งหมดที่มี “ถ้าแบบนี้ทำให้คุณมั่นใจขนาดนั้น…” คีย์เว้นจังหวะ เสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย “งั้นคืนนี้เราไปที่ไซต์งานกัน เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้เลย” “คะ? ไปทำไมตอนนี้!” “ไปดูให้เห็นกับตา ว่า ‘ความมักง่าย’ ของคุณน่ะ มันจะล้มเหลวไม่เป็นท่าต่อหน้าความจริงแค่ไหน” คีย์หยิบเสื้อสูทบนพนักเก้าอี้ขึ้นมาพาดบ่า ก่อนจะหันมามองกวินที่ทำหน้าเลิ่กลั่ก “กวิน ขับรถ เดี๋ยวนี้” ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกจากห้องประชุม ประตูห้องก็ถูกเปิดผางออกอย่างแรง เสียงส้นสูงกระแทกพื้นดังชัดเจน กวินที่เห็นบุคคลที่เดินเข้ามาถึงกับหน้าถอดสีทันที “คีย์คะ... ทำไมติดต่อไม่ได้เลย?” หญิงสาวร่างสูงระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามา สายตาของเธอปัดผ่านเรย์ด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่คีย์ด้วยท่าทีถือสิทธิ์ “คุณแม่บอกว่าเรามีนัดทานมื้อค่ำกันนะ อย่าบอกนะว่าคุณจะเบี้ยวอีกแล้ว?” คีย์ชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยอย่างปิดไม่มิด เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะหันกลับมามองเรย์ที่กำลังยืนอึ้งกับเหตุการณ์ตรงหน้า “เราเปลี่ยนแผนครับ” คีย์พูดขึ้นโดยไม่หันไปมองคู่หมั้นสาว “คุณรัตติกร คุณต้องไปกับผม เดี๋ยวนี้” เขาก้าวมาคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น แล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามออกไปจากห้อง ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน โดยไม่สนเลยว่าหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่กลางห้องจะกรีดร้องด้วยความไม่พอใจขนาดไหน นาโนบอทมาสเตอร์หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังเริ่มเดือดพล่านนี้นะครับ!