โปรเจกต์นรกกับคนหน้าตาย

"ถ้าคุณเรียกสเกลงานนี้ว่า 'งานศิลปะ' ผมว่าคุณควรไปเปิดพิพิธภัณฑ์ของเล่นให้เด็กประถมเล่นดีกว่าครับ เพราะสิ่งที่ผมเห็นตรงหน้ามันคือขยะราคาแพงที่พยายามจะตะเกียกตะกายเป็นอาคาร" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตสีขาวรีดเนี้ยบกริบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุม 'คีย์ ธันวา' ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่สายตาที่เขามองไปยังภาพร่างบนโปรเจกเตอร์กลับดุดันราวกับกำลังจะฉีกกระชากมันทิ้งให้เป็นชิ้นๆ ฝั่งตรงข้าม เรย์ รัตติกร อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังที่ผันตัวมาจับงานออกแบบนิทรรศการหอศิลป์ขยับยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้โกรธจนสติหลุดเหมือนที่ใครๆ คาด แต่กลับเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ แววตาคมกริบจ้องตอบกลับคนหน้าตายอย่างคีย์โดยไม่กะพริบ "ขยะเหรอครับ?" เรย์ทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ "คุณคีย์ครับ คุณอาจจะเก่งเรื่องการวางโครงสร้างเหล็กให้มันไม่ถล่มลงมาตายกลางทาง แต่คุณเข้าใจคำว่า 'อารมณ์ร่วม' ของมนุษย์ไหม? หรือชีวิตคุณมีแค่ไม้บรรทัดกับตรรกะพังๆ ที่บอกว่าทุกอย่างต้องอยู่ในบล็อกสี่เหลี่ยม?" "ผมไม่ได้เรียนมาเพื่อสนองอารมณ์ใคร แต่ผมเรียนมาเพื่อสร้างสิ่งที่คงทนและมีฟังก์ชัน" คีย์ตอบกลับทันควัน สายตาคมปลาบกวาดมองผู้ร่วมประชุมคนอื่นๆ ที่เริ่มเหงื่อตก "และไอ้เส้นสายสะเปะสะปะที่ลากมั่วๆ นี่... ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะกลับไปทบทวนตัวเองใหม่ก่อนจะเอาชื่อไปแปะไว้บนนั้นให้ขายหน้าครับ" "คุณนี่มัน..." เรย์กัดฟันกรอด ความอดทนที่พยายามประคองไว้เริ่มสั่นคลอน เขาถลันตัวลุกขึ้นยืน มือเรียวยันโต๊ะจนข้อนิ้วขาวซีด "ปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ สมคำร่ำลือจริงๆ" "ขอบคุณที่ชมครับ" คีย์ขยับเนกไทเบาๆ แววตาว่างเปล่าของเขาไม่ได้สะท้อนความรู้สึกใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย กวิน เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่มุมห้องกุมขมับทันที นี่เพิ่งผ่านไปแค่สิบห้านาทีแรกของการประชุมโปรเจกต์หอศิลป์แห่งชาติ แต่บรรยากาศในห้องราวกับมีสงครามเย็นที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ เขาจำต้องแทรกตัวเข้ามาเพื่อไม่ให้เกิดการนองเลือดทางวาจาไปมากกว่านี้ "ใจเย็นๆ ทั้งคู่ครับ" กวินทำเสียงนุ่ม "เรย์... ที่คีย์เขาวิจารณ์ เพราะเขารู้ว่าถ้าโปรเจกต์นี้ผ่านการอนุมัติจากบอร์ดบริหารโดยฝีมือคุณ มันจะสร้างชื่อให้คุณได้มหาศาล คีย์เองก็เช่นกัน เขาเข้มงวดเพราะเขาใส่ใจรายละเอียดของงานระดับนี้เป็นพิเศษ" "ใส่ใจ? หรือแค่อยากโชว์เหนือว่าตัวเองอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารสถาปนิกกันแน่?" เรย์ตอกกลับเสียงเย็น คีย์ไม่ได้ตอบโต้อะไรอีก เขาเพียงแค่เก็บแฟลชไดรฟ์ลงในกระเป๋าเสื้อนอกอย่างใจเย็น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเรย์ต้องแหงนมองด้วยความไม่สบอารมณ์ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูสะอาดสะอ้านและเย็นชาจากตัวคีย์โชยมาปะทะจมูกเรย์ ทำให้หัวใจของคนตัวเล็กกว่าเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างห้ามไม่ได้ "พรุ่งนี้สิบโมงที่ไซต์งาน" คีย์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง "ผมจะรอคุณที่นั่น ถ้ายังคิดจะร่วมงานกันต่อ ก็ขอให้เตรียมแบบที่ 'ผ่านเกณฑ์' มาด้วย ไม่อย่างนั้น ผมจะยื่นเรื่องขอเปลี่ยนพาร์ทเนอร์ทันที" "คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจคนเดียว!" เรย์ตะโกนไล่หลัง คีย์หยุดชะงักที่หน้าประตู เขาหันกลับมาเพียงครึ่งหน้า แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นนิ่งสนิทจนน่ากลัว แต่ประโยคต่อมากลับทำให้เรย์ชะงักงัน "ถ้าคุณไม่อยากให้ผมตัดสินใจคนเดียว... คืนนี้ก็ทำการบ้านมาให้หนักๆ อย่าเอาความมั่นใจแบบคนดังมาขายแทนความสามารถล่ะครับ" เสียงประตูห้องประชุมปิดลงทิ้งให้เรย์ยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธปนความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก เขาสัญญากับตัวเองว่าต้องสั่งสอนคนหน้าตายอย่างคีย์ให้รู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะมาเหยียบย่ำกันได้ง่ายๆ ทว่าความหงุดหงิดนั้นกลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงโทรศัพท์ของเขาสั่นเตือนขึ้นมาบนหน้าจอ *ข้อความจากกวิน: 'พรุ่งนี้ไปไซต์งานอย่าลืมพกผ้าปิดจมูกไปเผื่อนะ เพราะถ้าไปช้าคีย์มันจะฆ่าคุณทิ้งจริงๆ และที่สำคัญ... เมื่อกี้ตอนที่มันจ้องคุณน่ะ ผมว่ามันไม่ได้มองแค่แบบร่างหรอก'* เรย์ขมวดคิ้วสงสัย เขากำลังจะพิมพ์ตอบโต้กวิน แต่แล้วจู่ๆ ไฟในโถงทางเดินหน้าห้องประชุมก็ดับพรึบลง ความมืดสนิทเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินย้อนกลับมาทางเดิมพร้อมกับเสียงกดประตูที่ถูกเปิดออกอีกครั้ง "ลืมของเหรอครับ?" เรย์เอ่ยถามในความมืดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ทว่าไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงสัมผัสของลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดข้างใบหู พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่กดลงกับผนังขนาบข้างตัวเขาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ในความมืดสลัวนั้น เรย์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากคนตรงหน้าอย่างชัดเจน เสียงกระซิบพร่าต่ำที่ฟังดูเย้ายวนและอันตรายดังขึ้นใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ผมไม่ได้ลืมของ... ผมแค่ลืมบอกไปว่า พรุ่งนี้ถ้าคุณไปช้าแม้แต่วินาทีเดียว ผมจะทำโทษคุณด้วยวิธีที่ 'งานสถาปัตยกรรม' ของคุณก็ช่วยไม่ได้" หัวใจของเรย์เต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก ความมั่นใจที่มีมลายหายไปสิ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของคีย์ที่อยู่ใกล้เพียงคืบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกของโปรเจกต์หัวใจเรื่องนี้กันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับผม! ด้วยความเคารพ, นาโนบอทมาสเตอร์ครับ