รอยร้าวครั้งใหม่

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่างกรายเข้ามาใกล้ทุกขณะไม่ได้ทำให้คณินละสายตาจากหน้าจอสีฟ้าฉานที่สะท้อนอยู่ในแว่นตาไร้กรอบของเขาเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวราวกับศัลยแพทย์ยังคงรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ราวกับโลกภายนอกประตูห้องลับบานนี้กำลังจะแหลกสลายก็ไม่ใช่ธุระอะไรของเขา ในขณะที่พริมพรายกลับตวัดสายตาคมกริบไปยังบานประตูเหล็กกล้าที่ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านสามชั้น ภาษากายของเธอตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไหล่บางเกร็งขինจนเห็นสันกระดูกชัดเจนภายใต้เสื้อสูทเข้ารูป เธอรู้ดีว่าเสียงฝีเท้านั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากธันวา—นักลงทุนผู้กระหายอำนาจที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกจริยธรรมเพื่อให้ได้มาซึ่งฐานข้อมูลผู้ใช้นับล้านในอัลกอริทึมตัวนี้ "คุณกำลังเล่นกับไฟ คณิน" พริมพรายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำ ทุบทำลายความเงียบงันในห้องที่ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉุกเฉิน "ถ้าธันวาเข้ามาแล้วเห็นว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ โปรเจกต์นี้จะไม่ได้เป็นแค่วิทยาศาสตร์ แต่มันจะกลายเป็นเครื่องมือล่าแม่มด" คณินหยุดพิมพ์ชั่วขณะ เขายืดตัวขึ้นช้าๆ แล้วหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่เธอคุ้นเคยดี มันเป็นความดื้อรั้นแบบเดียวกับที่ทำให้เขาเคยทำลายชีวิตคนคนหนึ่งในอดีต—ปมความผิดพลาดที่เขาไม่เคยให้อภัยตัวเอง "ถ้าเราไม่เปิดประตูสิทธิ์การเข้าถึงแบบแบ็คดอร์ตอนนี้ ข้อมูลทั้งหมดจะถูกส่งต่อไปยังเซิร์ฟเวอร์ของธันวาโดยอัตโนมัติภายในสิบวินาที" คณินอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "คุณอยากให้ข้อมูลพฤติกรรมเชิงลึกของมนุษย์หลายล้านคนตกไปอยู่ในมือของคนที่พร้อมจะขายมันทิ้งเพื่อแลกกับหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ หรือให้มันอยู่ภายใต้การควบคุมที่ผมออกแบบขึ้นเอง?" "มันไม่มีความแตกต่างกันเลยสักนิด!" พริมพรายก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขา ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ความเห็นต่างที่สะสมมานานระเบิดออกมาในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ "ไม่ว่าจะเป็นธันวาหรือคุณ ทั้งคู่ก็มองมนุษย์เป็นแค่ 'ชุดข้อมูล' เป็นแค่ตัวเลข 0 กับ 1 ที่รอการถอดรหัสเพื่อหาผลกำไรหรือความถูกต้องในแบบที่พวกคุณต้องการ! คุณไม่เคยแคร์เลยว่าความจริงแล้วข้างในจิตใจของพวกเขาคืออะไร!" "ผมกำลังปกป้องพวกเขาจากความโง่เขลาของตัวเองต่างหาก พริมพราย!" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากตัวตนของเขาราวกับจะบีบอัดอากาศในห้องให้เบาบางลง ดวงตาของเขาวาววับขึ้นมาวูบหนึ่ง "คุณคิดว่าโลกภายนอกมันสวยงามนักหรือไง? มนุษย์โหยหาความปลอดภัย แต่ในขณะเดียวกันก็ยินยอมขายความเป็นส่วนตัวเพื่อแลกกับความสะดวกสบาย ผมแค่สร้างอัลกอริทึมที่ตัดสินใจแทนพวกเขาในจุดที่พวกเขาอ่อนแอเกินกว่าจะเลือกเอง—นั่นคือความเมตตาที่สุดเท่าที่วิศวกรคนหนึ่งจะมอบให้ได้แล้ว" "นั่นไม่ใช่ความเมตตา... นั่นมันคือการจองจำ!" พริมพรายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจ เธอยื่นมือไปแตะที่หน้าจอเพื่อบังคับปิดระบบ แต่คณินกลับคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะตรึงเธอให้อยู่กับที่ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด—ความเกลียดชัง ความหลงใหล และอุดมการณ์ที่หักล้างกันอย่างรุนแรง กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงไม่กี่คืบ แสงสีแดงสาดส่องกระทบใบด้านข้างของคณิน ทำให้เขาดูราวกับซาตานผู้ถือครองกุญแจสู่นรกดิจิทัล ขณะที่พริมพรายเปรียบเสมือนเทพธิดาแห่งความยุติธรรมผู้ดื้อรั้น ที่แม้ปีกจะหักก็ยังยืนหยัดจะสู้จนหยดสุดท้าย "ปล่อยฉัน" เธอกระซิบ เสียงสั่นพร่าเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากปลายนิ้วของเขาที่แนบอยู่บนข้อมือ "ผมปล่อยคุณไปไม่ได้... พริมพราย" คณินโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาของเขาอ่อนลงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม "เพราะถ้าไม่มีคุณ คอยคานอำนาจความไร้หัวใจของผมไว้ โค้ดพวกนี้ก็คงเป็นแค่ก้อนเหล็กไร้วิญญาณจริงๆ... แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ยอมให้คุณทำลายงานทั้งหมดที่ผมสร้างขึ้นด้วยอุดมการณ์เพ้อฝันของคุณไม่ได้เช่นกัน" *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างใจเย็น แต่มันกลับทรงพลังราวกับเสียงค้อนทั่งตีลงบนหัวใจของคนทั้งคู่ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านใน ธันวามาถึงแล้ว คณินปล่อยมือจากข้อมือของพริมพรายทันที เขากวาดสายตามองหน้าจอที่แสดงสถานะการโอนถ่ายข้อมูลซึ่งวิ่งไปถึง 98% แล้ว แววตาของเขาสะท้อนประกายบางอย่างที่แม้แต่นักจิตวิทยาอย่างพริมพรายก็ไม่อาจคาดเดาได้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ประตูเหล็กจะถูกกระชากเปิดออกด้วยฝีมือของคนภายนอก พริมพรายเหลือบไปเห็นแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กสีดำสนิทที่เสียบอยู่กับพอร์ตลับด้านหลังเคสคอมพิวเตอร์—มันคือแบ็คดอร์อีกตัวที่ถูกซ่อนไว้โดยไม่มีใครล่วงรู้ และบนหน้าจอมอนิเตอร์รองที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดคำสั่งหลัก ปรากฏชื่อไฟล์แปลกปลอมที่เพิ่งถูกดาวน์โหลดเสร็จสิ้นเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา... *ชื่อไฟล์นั้นคือ "Project_Pandora_V.2" พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมากลางจอว่า: "การเข้าถึงโดยบุคคลที่สามเสร็จสมบูรณ์"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความซับซ้อนของหัวใจคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!