การต้อนรับของซาตาน

เปรี้ยง! เสียงคำรามของกระสุนปืนนัดแรกแผดเผาโสตประสาท ดับสิ้นทุกสรรพเสียงรอบกายในพริบตา ความมืดสนิทที่โรยตัวลงมาจากการตัดวงจรไฟฟ้ากะทันหันไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่ากลัวน้อยลง ตรงกันข้าม... มันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในร่างของซาตานแห่งคาสิโนเถื่อนให้ตื่นตัวเต็มพิกัด พัสวีสะفัดเฮือก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อแรงระเบิดจากวิถีกระสุนเฉียดผ่านเสาหินอ่อนด้านหลังไปไม่ถึงคืบ กลิ่นดินปืนและควันจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกายกำยำของผู้ชายที่ตรึงร่างเธอไว้ในอ้อมแขน "อยู่ใกล้ฉัน..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ดิบและดุดันจนขนลุกซู่ แต่มันไม่ใช่เสียงของความหวาดกลัว—มันคือคำประกาศิตจากผู้ล่าที่กำลังสนุกสนานกับการเห็นเหยื่อดิ้นรน ในความมืดที่มีเพียงแสงวาบจากปากกระบอกปืนของกลุ่มมือปืนปริศนาสาดส่องเป็นระยะ พัสวีสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแกร่งที่เกร็งตึง คานธีไม่แม้แต่จะกะพริบตา มือหนาของเขาข้างหนึ่งคว้าปืนพกสีดำสนิทออกจากการซ่อนเร้นอย่างรวดเร็วราวกับเวทมนตร์ ก่อนจะลั่นไกสวนกลับไปยังทิศทางของระเบียงชั้นลอยอย่างไร้ความปรานี เสียงกรีดร้องของนักท่องเที่ยวและเสียงฝีเท้าวิ่งอลหม่านประสานกันระงม แต่ไม่มีสิ่งใดเบี่ยงเบนความสนใจจากบุรุษที่กักขังเธอไว้ได้เลย "ปล่อยฉันนะ!" พัสวีเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความตื่นกลัวต่อคมกระสุน แต่สัญชาตญาณความเป็นนักตรวจสอบบัญชีผู้ไม่เคยสยบต่อความอธรรมกลับพุ่งพล่าน เธอดิ้นรนสุดแรงเพื่อจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ แต่ยิ่งดิ้น... ร่างกายอวบอิ่มสมส่วนของเธอกลับยิ่งแนบชิดไปกับแผงอกแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก คานธีหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าพร่าและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันตราย เขาไม่สนใจกระสุนที่เฉียดฉิวแม้แต่น้อย สายตาคมกริบในความมืดกวาดมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความดื้อรั้น "ดื้อด้าน... ทั้งที่ตัวสั่นเป็นลูกนกเนี่ยนะ พัสวี" ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้กรอบหน้าเนียนอย่างไร้ความเกรงใจ ลากผ่านแนวแก้มผ่าวร้อนลงมายังคางมน บังคับให้เธอเงยขึ้นรับสัมผัสที่จาบจ้วงและเร่าร้อน "เธอคิดว่าความมืดนี่จะช่วยให้เธอรอดพ้นจากปากเสือรึไง หืม?" "คุณมันบ้า! คนกำลังจะตายกันหมดแล้ว คุณยังมา..." พัสวีพูดได้แค่นั้นเมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำอย่างไร้ความปรานี! มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวาน แต่มันคือการลงทัณฑ์และการครอบครองที่ดุดันราวกับสัตว์ป่ากระหายเหยื่อ ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดุดัน ความอันตราย และกลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมผสานกันจนกลายเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ พัสวีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด แรงต้านทานที่มีมลายหายไปในพริบตาเมื่อมือหนาเลื่อนลงมาโอบรั้งเอวคอดกิ่วเข้าหาจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน สัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความวابหวาม เธอพยายามจะทุบตีอกแกร่ง แต่เรียวแรงกลับระเหิดหายราวกับถูกสูบสิ้นด้วยพิษสงของจูบที่ลึกซึ้งและป่าเถื่อนนี้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะปนกันทำให้เธอแทบขาดใจตายคาอกเขา ร่างกายของหญิงสาวอ่อนระทวย แนบชิดติดกับความแข็งแกร่งของผู้ชายที่อันตรายที่สุดในดินแดนแห่งนี้ ทันใดนั้น แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างพรึบขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งชั้น เผยให้เห็นภาพความโกลาหลเบื้องล่างและคราบเลือดที่สาดกระเซ็นบนพื้นพรมราคาแพง แต่ทว่า... โลกทั้งใบของพัสวีกลับหยุดนิ่งอยู่ที่ระยะห่างเพียงลมหายใจกั้นระหว่างเธอกับซาตานหนุ่ม คานธีผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย นัยน์ตาสสีนิลพราวระยับด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชนจนน่ากลัว เขาไล้ปลายนิ้วโป้งเช็ดคราบลิปสติกที่เลอะเปื้อนริมฝีปากบวมเจ่อของเธออย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดแย้งกับแววตาดิบเถื่อนโดยสิ้นเชิง "จำไว้... พัสวี" เสียงกระซิบพร่าเลือนแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของเธอ "ต่อให้ตาย เธอก็ต้องตายในอาณาจักรของฉัน ห้ามคิดหนีไปไหนเด็ดขาด..." ยังไม่ทันที่พัสวีจะได้ตอบโต้คำประกาศิตนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา ลูกน้องชุดดำของคานธีกรูเข้ามาล้อมรอบตัวพวกเขาเพื่ออารักขา ทว่า... หนึ่งในมือขวาคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามากลับหยุดชะงัก พร้อมกับรายงานด้วยสีหน้าซีดเผือดที่ทำให้คานธีต้องขมวดคิ้วมุ่น "นายครับ... ทางด้านประตูนิรภัยชั้นใต้ดินถูกเจาะแล้วครับ ระบบบัญชีหลักและห้องเซิร์ฟเวอร์ลับกำลังถูกถ่ายโอนข้อมูลออกไป... และ..." ลูกน้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คนกลุ่มนั้นทิ้งสาส์นไว้ เป็นตราสัญลักษณ์ของ 'ตระกูลวรากุล' ครับนาย!" สิ้นชื่อตระกูลนั้น แววตาของคานธีก็เปลี่ยนเป็นสีเพลิงแห่งความเหี้ยมเกรียมในทันที ความสนใจที่เคยจดจ่ออยู่กับหญิงสาวในอ้อมแขนถูกกระชากกลับไปสู่สงครามประสาทครั้งใหม่ที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม พัสวีใจหายวาบเมื่อได้ยินชื่อนั้น—'ตระกูลวรากุล' คู่อริร่วมสายเลือดและศัตรูตัวฉกาจของคานธี! และนั่นหมายความว่า การปรากฏตัวของเธอในคืนนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... แต่มันคือกับดัก! คานธีหันกลับมามองผู้ตรวจสอบบัญชีสาวในอ้อมแขนอีกครั้ง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากหยัก ล็อกคางเธอกลับมาสบตาด้วยแรงที่หนักหน่วงราวกับจะบดขยี้ "ดูท่าทาง... ตัวเลขในบัญชีที่เธอพยายามจะตรวจสอบ คงไม่ใช่แค่เรื่องเงินๆ ทองๆ ซะแล้วสิ พัสวี" คานธีกระซิบเสียงเยียบเย็นข้างใบหูที่ยังร้อนผ่าว "ทีนี้... เธอยังกล้าปฏิเสธที่จะอยู่ข้างฉันในฐานะ 'เหยื่อ' ของเกมนี้อยู่อีกไหมล่ะ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "กุหลาบอาบแสงจันทร์"