กลิ่นเลือดและตัวเลข

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันบุหรี่ราคาแพงลอยอวลปะปนกันอยู่ในอากาศทึบตัน ราวกับลมหายใจของอสุรกายที่กำลังแยกเขี้ยวรอขย้ำเหยื่อ พัสวีสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามขับไล่ความหวาดหวั่นที่เกาะกุมก้อนเนื้อในอกออกไป มือเรียวภายใต้สูทเข้ารูปสีเข้มกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ที่นี่... "ดิ อินเฟอร์โน" คาสิโนเถื่อนใต้ดินที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้คราบโรงแรมหรูใจกลางเมือง ไม่มีกฎหมายใดเอื้อมมือมาถึง มีเพียงกฎของ "คานธี" เจ้าพ่อผู้กุมชะตากรรมของทุกชีวิตที่เหยียบย่างเข้ามา "คุณผู้หญิงคิดผิดมหันต์ที่เดินเข้ามาในกรงเสือด้วยขาตัวเองแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า พัสวีสะδัดความกลัวทิ้งแล้วเชิดหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างดุดันและไร้ความปราณี คานธีพ่นควันสีเทาออกจากปากช้าๆ แววตาของเขาพินิจพิเคราะห์ร่างระหงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับเธอกำลังแก้ผ้าต่อหน้าเขาในทางจิตวิทยา "ฉันไม่ได้มาเพื่อเป็นเหยื่อค่ะ... ฉันมาเพื่อตรวจดูว่าตัวเลขสกปรกพวกนั้น มันกัดกินเงินของบริษัทฉันไปเท่าไหร่แล้ว" พัสวีสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มุมปากหนายกยิ้มหยัน คานธีหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยอันตราย ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นความร้อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล เขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกลิ่นกายหอมเย้ายวนปนกลิ่นบุหรี่ของผู้ชายอันตรายล้อมรอบตัวเธอไว้ทุกด้าน "บัญชีลับงั้นเหอะ..." คานธีโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้มสาง "ผู้หญิงหน้าหวานๆ อย่างเธอกล้าดียังไงถึงกล้าเอาหัวมาซุกใต้คมดาบของฉัน คิดว่ากระดาษไม่กี่แผ่นจะสั่นคลอนอาณาจักรที่ฉันสร้างมาด้วยเลือดได้หรือไง พัสวี" พัสวีผงถอยหลังเล็กน้อยเมื่อแผงอกกว้างเบียดชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอยังคงสบตากับเขาตรงๆ "ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง คุณคานธีก็คงไม่ต้องส่งคนไปขู่ฆ่าฉันถึงคอนโดเมื่อคืนนี้หรอกค่ะ" คำพูดนั้นทำให้แววตาของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัว มือหนาพุ่งเข้าคว้าหมับที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างไร้ความปราณี รั้งเข้าหาตัวจนแนบชิด แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อนั้นเลยแม้แต่น้อย "อวดดี..." คานธีคำรามชิดริมหีบปาก นัยน์ตาดุดันคู่นั้นกวาดมองเรียวปากสั่นระริกด้วยความโกรธก่อนจะเลื่อนต่ำลงมองลำคอระหงที่ชีพจรเต้นเร้า "ฉันชอบคนปากแข็งนะ... เวลาที่มันครางอยู่ใต้ร่างฉัน มันมักจะหวานกว่าตอนเถียงเสมอ" "ปล่อยนะ! ฉันมาที่นี่ในฐานะผู้ตรวจสอบบัญชี ไม่ใช่..." "ไม่ใช่ผู้หญิงของฉันงั้นเหอะ?" คานธีตัดบทด้วยน้ำเสียงดุดัน มืออีกข้างยกขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ นิ้วหยาบกร้านลากผ่านริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น สัมผัสนั้นทั้งดิบเถื่อนและแฝงไปด้วยแรงปรารถนาอันอันตรายจนพัสวีรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "จำไว้พัสวี... ตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเหยียบเข้ามาในเขตของฉัน บัญชีเดียวที่เธอต้องตรวจสอบ ไม่ใช่ตัวเลขในกระดาษพรรค์นั้น..." เขากระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่ากระชากวิญญาณคนฟังให้ดิ่งจมลงสู่ห้วงเหวลึกแห่งเสน่หาที่ไร้ทางออก "...แต่เป็นบัญชีความใคร่ที่เธอติดค้างฉันอยู่ต่างหาก!" สิ้นคำประกาศิตอันป่าเถื่อน คานธีก็กระชากร่างบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น พร้อมกับที่ประตูห้องลับด้านหลังเปิดออกเผยให้เห็นชายฉกรรจ์ชุดดำยืนคุมเชิงอยู่ ทว่าก่อนที่พัสวีจะทันได้ดิ้นรนขัดขืน แสงไฟในคาสิโนทั้งชั้นก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงปืนนัดแรกที่ดังสนั่นหวั่นไหว กรีดทำลายความเงียบงันและเปลี่ยนราตรีนี้ให้กลายเป็นสนามเลือดในพริบตา! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ