ใบหน้าที่คุ้นเคย

"ปล่อยมือผมเสียที คุณกำลังทำให้บรรยากาศในงานเสียอรรถรส" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและเรียบเฉย ศิลาชะงักงัน มือที่คว้าต้นแขนของชายในชุดสูทสีเข้มข้างกายคลายออกโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเขายังคงจดจ้องใบหน้าของ 'ธันวา' ชายที่ควรจะตายไปแล้วท่ามกลางกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน ทว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ คือสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองผ่านอากาศธาตุไปเสียเฉยๆ ธันวาจัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทางสุขุม เขายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบาๆ ราวกับศิลาเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินสะดุดไหล่กันกลางงานเต้นรำหรูหราแห่งนี้ "คุณคงจำคนผิด กระผมชื่อ 'ธาวิน' ไม่ใช่ธันวาอย่างที่คุณเพ้อเจ้อ" ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะปรายตามามอง มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ดูเหยียดหยามมากกว่าหยอกเย้า ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจของเขาเต้นรัวดั่งกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย เสียงของรินรดายังคงดังก้องอยู่ในหูฟังจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้ผมม้า 'ศิลา... นายต้องควบคุมอารมณ์ไว้ สัญญาณชีพนั่นมันอยู่ห่างจากจุดที่นายยืนไปไม่ถึงยี่สิบเมตร แต่มันกำลังเคลื่อนที่... มุ่งตรงมาที่นั่น!' "ธาวินเหรอ?" ศิลายิ้มตอบพลางก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยตีรวนอยู่ในจมูก มันเป็นกลิ่นเดิม กลิ่นของคนทรยศที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องเขาด้วยชีวิต "เพื่อนเก่าของผมคนหนึ่งก็เคยมีใบหน้าแบบนี้ แววตาแบบนี้ และนิสัยชอบทำตัวเป็นคนแปลกหน้าเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริง... นายแน่ใจนะว่านี่คือการแสดงที่ดีที่สุดของนายแล้ว?" ธันวาหยุดชะงักไปชั่วครู่ แก้วแชมเปญในมือสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เขาหันมาเผชิญหน้ากับศิลา ดวงตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศิลา ราวกับจะค้นหาความทรงจำที่หายไปในส่วนลึกของจิตวิญญาณ "ชีวิตคนเราเปรียบดั่งละครศิลา" ธันวากระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่าย "ในเมื่อบทที่ได้รับคือการเป็นคนตาย หากจะมีใครสักคนพยายามดึงผมกลับเข้าสู่บทบาทที่ไม่ได้ถูกเขียนไว้... ผมก็คงต้องจัดการให้ละครฉากนี้มันจบลงก่อนกำหนด" ศิลาสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่หลังต้นคอ เขาเบี่ยงตัวหลบสัญชาตญาณดิบทำงานเร็วกว่าความคิด ปลายมีดผ่าตัดเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของธันวาเฉียดผ่านเสื้อสูทของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าศูนย์กลาง ผู้คนในงานยังคงร่ายรำไปตามจังหวะเพลงวอลซ์อันอ่อนหวาน โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับนี้ ความเป็นความตายกำลังถูกตัดสินด้วยเพียงความเงียบ "รินรดา! สัญญาณชีพจรนั่นอยู่ที่ไหน!" ศิลาตะโกนในใจขณะที่ทำทีเป็นปรับปกเสื้อเพื่อบังการต่อสู้ระยะประชิด 'มันไม่ใช่คนเดียวศิลา! สัญญาณที่ฉันตรวจพบ... มันไม่ได้มาจากธันวา แต่มันมาจากคนที่ยืนอยู่หลังนาย!' ศิลาหัวใจหล่นวูบ เขาไม่ได้โง่พอที่จะหันไปมองในทันที แต่เขาสังเกตเห็นเงาสะท้อนจากแก้วแชมเปญในมือของธันวา ชายร่างสูงในชุดพนักงานเสิร์ฟกำลังเดินถือถาดเครื่องดื่มตรงมาหาพวกเขา ในมือข้างหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าเช็ดปากสีขาว คือลำกล้องปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมาที่แผ่นหลังของเขา "ดูเหมือนว่าเพื่อนเก่าของผมจะไม่ได้มาคนเดียวนะ" ธันวาหัวเราะหึๆ ก่อนจะถอยฉากออกไปหนึ่งก้าว "โชคชะตาของคุณมันสิ้นสุดลงที่ตรงนี้แล้วศิลา ในฐานะเพื่อน... ผมขอให้คุณไปสู่สุคตินะ" ธันวาหมุนตัวเดินหายเข้าไปในกลุ่มนักธุรกิจที่กำลังสนทนากันอย่างออกรส ทิ้งให้ศิลายืนเผชิญหน้ากับนักฆ่าที่กำลังเร่งฝีเท้าเข้ามา ทว่าในจังหวะที่ศิลาตัดสินใจจะพุ่งตัวเข้าชาร์จ ชายในชุดพนักงานเสิร์ฟกลับชะงักกึก ก่อนจะล้มฟุบลงไปกองกับพื้นต่อหน้าต่อตาเขา ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนในงาน ที่กลางหลังของมือสังหาร มีดพกเล่มเล็กสีเงินวาววับปักอยู่ตรงจุดตายพอดี ศิลาหันขวับไปทางต้นทางที่พุ่งมีดออกมา ท่ามกลางควันไฟจางๆ ที่เริ่มพวยพุ่งขึ้นมาจากช่องแอร์ และหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นลอย รอยยิ้มของเธอเยือกเย็นและคุ้นตาจนศิลาต้องเบิกตากว้าง "ไม่คิดเลยว่าพวกนายจะทำงานพลาดกันง่ายขนาดนี้" หญิงสาวเอ่ยขึ้น เสียงของเธอดังกังวานไปทั่วโถงงานเลี้ยง "พี่ธันวา... การฆ่าศิลาด้วยวิธีโง่ๆ แบบนี้ มันดูไม่เหมือน 'ระเบียบใหม่' ที่เราเคยตกลงกันไว้เลยนะ" ศิลามองใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น—ใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นคนคนเดียวกับที่อยู่ในภาพถ่ายลับในเซฟของพ่อเขาก่อนที่คฤหาสน์จะถูกเผา—นี่คือจุดเริ่มต้นของการทวงถามความแค้นที่เขาเฝ้ารอมานานสิบปี ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายหมอกแห่งความทรงจำนี้ครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานจะกลับมาในตอนหน้าเพื่อไขความลับที่ดำมืดกว่าเดิมนะครับ