คำเตือนจากความมืด

กลิ่นอับของฝุ่นผงอิฐและกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ คือสิ่งแรกที่เตือนสติศิลาหลังจากความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วขณะ กระสุนนัดนั้นไม่ได้ปลิดชีวิตเขา—มันเฉี่ยวผ่านใบหู ฝังหัวกระสุนเข้าใส่บานหน้าต่างไม้จนแตกละเอียด แรงอัดกระแทกทำให้เขาเสียหลักล้มลง และในความชุลมุนนั้นเอง มือสังหารอาศัยจังหวะมืดแปดด้านหลบหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ยังก้องกังวานในโสตประสาท ศิลายันกายลุกขึ้นจากพื้น เยื่อบุในปากมีรสเค็มปร่าของเลือด เขากวาดสายตาสำรวจความเสียหายภายในห้องพักขนาดกะทัดรัดที่ใช้ซุกหัวนอนมานานนับปี ห้องนี้... ไม่เหลือเค้าโครงเดิมอีกแล้ว พื้นไม้ปาร์เกต์เกลื่อนไปด้วยเศษกระดาษสมุดบันทึกที่ถูกฉีกทึ้งจนละเอียดราวกับเศษหิมะ ตู้เสื้อผ้าถูกรื้อค้นจนบานพับหลุดรุ่ย เสื้อผ้ากระจัดกระจายระเกะระกะ ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของผู้บุกรุกหาใช่ทรัพย์สินมีค่าไม่ ทองคำแท่งเล็กๆ หรือเงินสดที่ซ่อนไว้ใต้พื้นยังคงอยู่ครบ แต่สิ่งที่หายไป—สิ่งเดียวที่เขากลัวที่สุด—คือสมุดบันทึกปกหนังสีดำและแผ่นจารึกโบราณชิ้นเล็กๆ ที่รินรดาเพิ่งนำมาให้ถอดรหัสเมื่อวานนี้ "มันไม่ได้มาหาของ..." เสียงของรินรดาแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบ เธอเพิ่งมาถึงและยืนนิ่งค้างอยู่ที่กรอบประตู มือเรียวบางที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามกวาดมองความพินาศตรงหน้า "มันมาเพื่อส่งสัญญาณ" ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวเดินช้าๆ ไปยังผนังห้องมุมอับ สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองไปทั่วบริเวณ ก่อนจะหยุดชะงักที่รอยขูดขีดลึกบนเนื้อปูนดิบ รอยมีดสั้นกรีดเป็นสัญลักษณ์ประหลาด—รูปดวงตาที่มีรอยร้าวตรงกลาง และมีอักษรโบราณสลักไว้ใต้ภาพ มันคือสัญลักษณ์เดียวกับรอยจารึกบนแผ่นหินที่เจ้าสัวบูรพาเคยใช้เป็นตราประทับในเอกสารลับเมื่อสิบปีก่อน "ศิลา... นายบาดเจ็บ" รินรดารีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นรอยแผลถลอกและคราบเลือดแห้งกรังบริเวณใบหูและลำคอของชายหนุ่ม ความห่วงใยฉายชัดผ่านน้ำเสียงสั่นเครือ "เราต้องแจ้งตำรวจ นายอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว มันอันตรายเกินไป" "ตำรวจ?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นชาจนรินรดาต้องชะงัก "ในเมืองนี้ ตำรวจไม่ใช่ผู้พิทักษ์... พวกมันเป็นแค่เงาอีกชุดหนึ่งของเจ้าสัวบูรพา" ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอ แววตาคู่นั้นว่างเปล่าแต่ลุ่มลึกราวกับห้วงเหวลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ความทรงจำวัยเด็กที่เคยเลือนราง—ภาพของเปลวเพลิง กลิ่นควันไฟ และเสียงกรีดร้องในค่ำคืนที่บ้านหลังเก่าถูกเผาราบ—ไหลย้อนกลับมาคมชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน บาดแผลในใจที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ตลอดหลายปี กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งด้วยคมมีดของมือสังหาร "ถ้างั้นเราควรทำยังไงต่อ?" รินรดาถามเสียงเครือ เธอรู้ดีว่าการถอยหลังไม่ใช่ทางเลือก ประวัติศาสตร์โบราณที่เธอกำลังศึกษาไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องราวของคนตาย แต่มันพัวพันกับอำนาจมืดและการฆาตกรรมที่ยังไม่ได้รับการชำระสะเดางวดนี้ "ข้อมูลในแผ่นจารึกถูกถอดรหัสไปเกือบหมดแล้ว ฉันจำรายละเอียดทั้งหมดได้... หรือว่านี่คือสิ่งที่เราต้องแลก?" "เปล่าเลยริน..." ศิลาส่ายหน้าช้าๆ สายตาคมกริบมองลอดออกไปทางหน้าต่างที่แตก ไปยังเงาสลัวของตึกสูงระฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไป ซึ่งเป็นที่ตั้งของอาณาจักรธุรกิจร้อยล้านของเจ้าสัวบูรพา "มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก" บรรยากาศภายในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก—มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของการเดินตรวจตราปกติ แต่มันคือจังหวะการเคลื่อนไหวที่พร้อมเพรียง ฝึกฝนมาอย่างดี และมุ่งตรงมายังห้องนี้ ศิลาคว้าแขนรินรดาหลบไปชิดมุมมืดหลังตู้เสื้อผ้าที่ล้มอยู่ทันที สัญชาตญาณดิบในตัวตื่นเต็มพิกัด กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งเครียดพร้อมปะทะ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างใจเย็น ราวกับผู้มาเยือนรู้ดีว่าเหยื่อของพวกมันไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้ ก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ หมุนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามา พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องกวาดหาพวกเขาทั้งคู่ในความมืดมิด และในวินาทีที่แสงไฟฉายเคลื่อนมาหยุดตรงหน้าประตูตู้เสื้อผ้าที่พวกเขากลั้นหายใจหลบอยู่ ศิลาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อตรงมายังขมับของเขาจากด้านหลัง... พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังขึ้นข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่คุ้นเคย "คิดว่าจะซ่อนตัวพ้นจากเงาของนายท่านได้จริงๆ งั้นรึ... เจ้าหนูโง่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ดรากอนไรเดอร์