การเผชิญหน้าในโรงอาหาร

“ถ้าอยากทำงานแบบคนมีการศึกษา ก็หัดใช้สมองให้มากกว่าใช้สันดานต่ำๆ ของแกหน่อย ก้อง” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจและกลิ่นซิการ์ราคาแพงจางๆ ดังขึ้นเหนือหัวผม ในจังหวะที่ผมกำลังยกถาดข้าวราดแกงราคาประหยัดขึ้นจากเคาน์เตอร์โรงอาหารของไซต์งานก่อสร้าง เสี่ยวิชัยไม่ได้มาคนเดียว เขายืนเด่นเป็นสง่าในชุดสูทสั่งตัดที่ขัดกับสภาพแวดล้อมปูนเปลือยและฝุ่นคลุ้งรอบตัวอย่างสิ้นเชิง ข้างกายเขามีลูกน้องร่างยักษ์สองคนยืนคุมเชิงราวกับหุ่นยนต์ที่ไร้หัวใจ ผมหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกผิดที่มักจะกัดกินใจผมยามเห็นหน้าคนพวกนี้คือภาพจำของพ่อที่ก้มหัวให้เจ้าหนี้หน้าเดิมๆ อย่างยอมจำนน แต่วันนี้... ความรู้สึกนั้นมันเปลี่ยนรูปไปเป็นเชื้อเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง ผมค่อยๆ วางถาดข้าวลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาที่เย่อหยิ่งคู่นั้น “คำว่าสันดานต่ำๆ ที่เสี่ยพูดถึง หมายถึงการที่ผมเรียกร้องค่าแรงที่ควรจะได้ หรือการที่ผมเอาหลักฐานสัญญาจ้างไปปรึกษาทนายเพื่อความเป็นธรรมกันแน่ครับ?” ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นจนคนรอบข้างที่กำลังนั่งล้อมวงกินข้าวถึงกับเงียบกริบ เสี่ยวิชัยหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูแห้งแล้งและน่ารังเกียจที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยิน “ความยุติธรรมในโลกของคนจนอย่างแก มันมีค่าเท่ากับเศษปูนที่เหยียบอยู่ใต้รองเท้าฉันนี่แหละ ก้อง เอางี้ไหม... แกกลับไปทำงานตามเดิม ลืมเรื่องที่แกกังวลไปซะ แล้วฉันจะให้เงินก้อนที่พ่อแกไม่มีปัญญาหาได้ทั้งชีวิต” รินที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างผมกับเสี่ยวิชัย ดวงตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย “เสี่ยคะ... เอ้ย เสี่ยครับ กฎหมายไม่ได้มีไว้สำหรับคนรวยเลือกปฏิบัติเท่านั้น และความศรัทธาที่คนงานเขามีต่อกัน มันไม่ได้ซื้อได้ด้วยเงินก้อนนั้นหรอกนะครับ” เสี่ยวิชัยหรี่ตาลง มองรินด้วยสายตาที่ดูแคลน “นักกิจกรรมงั้นรึ? ความหวังดีของพวกเธอเป็นแค่ขยะที่ขวางทางเดินธุรกิจของคนระดับฉันเท่านั้น” “ถ้าขยะชิ้นนี้มันจะทำให้เสี่ยต้องล้มลงได้ ผมก็พร้อมจะเป็นขยะที่ขวางหน้าคุณครับ” ผมก้าวไปข้างหน้าอีกครึ่งก้าว จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่พยายามซ่อนความลุกลี้ลุกลี้บางอย่างเอาไว้ “ผมจำคำพูดของพ่อได้แม่น พ่อสอนว่าถ้าไม่มีศักดิ์ศรี จะกินข้าวให้อิ่มท้องไปทำไมในเมื่อจิตวิญญาณมันหิวโซ... ผมคงไม่รับเงินของคุณ เพราะเงินนั่นมันคือน้ำพักน้ำแรงที่เสี่ยปล้นไปจากพวกเราทุกคน” อากาศในโรงอาหารดูจะเบาบางลงอย่างประหลาด ความเงียบงันปกคลุมจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท แววตาของเสี่ยวิชัยเปลี่ยนจากความดูแคลนเป็นความเกรี้ยวกราดที่ถูกกดทับไว้ เขายกมือขึ้นห้ามลูกน้องที่กำลังจะก้าวเข้ามาประทุษร้ายผม ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนเกือบชิดใบหูของผม “แกคิดว่าแกฉลาดมากใช่ไหม ก้อง? แกคิดว่าสิ่งที่แกทำคือการกอบกู้ความถูกต้อง... แต่แกพลาดไปอย่างหนึ่ง แกไม่รู้เลยว่าคนที่หนุนหลังเรื่องสัญญาจ้างที่แกถืออยู่น่ะ เขาเพิ่งเปลี่ยนข้างมาขายฉันเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว” หัวใจผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม รอยยิ้มที่มุมปากของเสี่ยวิชัยดูเป็นผู้ชนะอย่างร้ายกาจ เขาผละออกมา ปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อของผมราวกับกำลังขจัดคราบสกปรก ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ผมยืนนิ่งราวกับรูปปั้นท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมงานที่เริ่มตั้งคำถามด้วยความหวาดระแวง รินคว้าแขนผมไว้ มือของเธอสั่นเล็กน้อย “ก้อง... เขาโกหกใช่ไหม? มันเป็นแค่กลยุทธ์จิตวิทยาของเขาใช่ไหม?” ผมยังไม่ทันได้ตอบคำถาม ร่างของชายในชุดพนักงานที่คุ้นเคยก็เดินตรงเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด เขาคือทนายอาสาคนที่ผมไว้วางใจที่สุด “ก้อง... ผมขอโทษ ผมจำเป็นต้องทำเพื่อความปลอดภัยของครอบครัวผม” เขาโยนแฟ้มเอกสารชุดเดียวกับที่ผมถือติดตัวไว้ลงบนพื้นต่อหน้าต่อตาผม เอกสารเหล่านั้นถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เสี่ยวิชัยหยุดเดิน หันกลับมามองผมอีกครั้งด้วยสายตาเหยียดหยาม “ทีนี้... แกจะสู้ด้วยอะไรอีกล่ะไอ้หนุ่ม? ความซื่อตรงที่กินไม่ได้ หรือมิตรภาพที่กลายเป็นเศษกระดาษนั่น?” ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่นครืดขึ้นมา เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่ระบุชื่อ แต่เนื้อหาในนั้นกลับทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล มันเป็นภาพถ่ายของแม่ผมที่กำลังเดินออกมาจากตลาด โดยมีลูกน้องอีกกลุ่มหนึ่งของเสี่ยวิชัยเดินขนาบข้างอยู่อย่างใกล้ชิด “เลือกให้ดีนะก้อง...” เสี่ยวิชัยเอ่ยทิ้งท้ายเสียงแผ่ว “เพราะคนอย่างฉันไม่ได้เล่นเกมแค่บนกระดาษ แต่เราเล่นกับชีวิตจริงๆ” ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความโกรธแค้นปะทะกับความเป็นห่วงจนแทบคลั่ง นี่ไม่ใช่แค่การเผชิญหน้าในโรงอาหาร แต่มันคือการตัดสินใจที่อาจต้องแลกด้วยชีวิตของคนที่ผมรักที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดและเฝ้ามองเส้นทางที่ขรุขระนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - บันทึกคนจร