การรวบรวมหลักฐานชิ้นสุดท้าย

"ถ้ามึงเปิดประตูบานนี้ออกไป แล้วไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ... ชีวิตมึงกับครอบครัวที่บ้านนอกนั่น ก็เตรียมเป็นเพียงแค่ฝุ่นใต้ตีนเสี่ยวิชัยได้เลย" เสียงกระซิบแหบพร่าของรินยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของก้อง ขณะที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับพื้นผิวโลหะเย็นเฉียบของลูกบิดประตูสำนักงานชั้นบนสุด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นบุหรี่นอกที่อบอวลอยู่หลังบานไม้มะฮอกกานีหนาหนักนั้น คือกลิ่นของอำนาจที่เขาเกลียดชังเข้าไส้ ก้องกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่ด้วยความกลัวตาย แต่ด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับปี พ่อของเขาตายไปในสภาพหนี้สินล้นพ้นตัว เพราะถูกเสี่ยวิชัยหลอกเซ็นสัญญาโอนที่ดินทำกินให้เป็นผืนปูนเปียกเพื่อสร้างคอนโดหรู ความยุติธรรมที่รินพร่ำบอกว่ามีอยู่จริงบนโลกใบนี้ กำลังถูกทดสอบด้วยคมมีดพกที่ก้องซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกง *คลิก* เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้นเบาหวิวราวกับเสียงกระดูกลั่น ก้องผลักประตูเข้าไปอย่างแผ่วเบา แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เพียงพอให้เห็นเงาร่างของโต๊ะทำงานตัวเขื่องตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ผนังฝั่งหนึ่งของห้องเป็นตู้เซฟขนาดมหึมาที่เขาเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวมาตลอดสามเดือน เขาเคลื่อนตัวดั่งเงา ย่องผ่านพรมหนานุ่มที่ดูดซับทุกย่างก้าว ก้องรู้ดีว่าเวลาของเขามีจำกัด รปภ. จะเดินตรวจตราอีกครั้งในอีกสิบนาทีข้างหน้า หากเขาพลาดแม้แต่วินาทีเดียว นั่นหมายถึงการจบชีวิตลงอย่างเงียบเชียบในหลุมศพที่ไร้ชื่อ ก้องหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กที่รินจัดหามาให้ออกมา นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยขณะเสียบเข้ากับช่องพอร์ตของตู้เซฟ จอภาพตัวเลขสีแดงเริ่มวิ่งพล่านราวกับหัวใจของเขาที่กำลังสูบฉีดเลือดด้วยความกดดัน "มึงอยู่ที่ไหนวะ..." ก้องพึมพำกับตัวเอง สายตาจดจ้องไปที่รหัสผ่านที่เขารวบรวมข้อมูลมาเป็นแรมปี รหัสที่ไม่มีใครคาดคิด ว่าจะเป็นวันที่พ่อของเขาเสียชีวิต *ติ๊ด... ติ๊ด... แก๊ก* เสียงกลไกภายในตู้เซฟทำงานประสานกันจนเกิดเป็นจังหวะที่น่าระทึกขวัญ บานประตูเหล็กกล้าค่อยๆ แง้มออก กลิ่นอับของเอกสารเก่าและธนบัตรอัดแน่นโชยออกมา ก้องรีบหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่เป็นเป้าหมายสำคัญ มันคือหลักฐานการฟอกเงินและรายชื่อนักการเมืองที่คอยหนุนหลังเสี่ยวิชัย สิ่งที่จะกระชากหน้ากากผู้มีอิทธิพลคนนี้ลงสู่ความเสื่อมเสียที่ไม่อาจแก้ไข ทว่า ทันทีที่เขากำลังจะดึงแฟ้มออกมา มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นสะเทือนอย่างแรง ก้องชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นข้อความจากรินที่ส่งเข้ามาเพียงสั้นๆ แต่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ *‘ก้อง ออกมาเดี๋ยวนี้! เสี่ยวิชัยไม่ได้อยู่บ้าน เขามาที่นั่นแล้ว!’* ยังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับตัว เสียงกุญแจไขประตูดังขึ้นจากด้านนอก ก้องรีบมุดตัวลงไปใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ หัวใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังราคาแพงก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยุดลงที่หน้าตู้เซฟที่เปิดค้างไว้ แสงไฟในห้องสว่างวาบขึ้น เสี่ยวิชัยในชุดสูทเนี้ยบกริบยืนจ้องมองตู้นิรภัยด้วยแววตานิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ก้องแทบหยุดหายใจ เขาสังเกตเห็นเงาของรองเท้าอีกคู่ที่ยืนอยู่ข้างหลังเสี่ย "แกคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ ที่จะวางหลักฐานทั้งหมดไว้ในที่ที่เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกจะหาเจอ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเสี่ยวิชัยเอ่ยขึ้นเบาๆ ไม่ได้มองไปรอบๆ ห้อง แต่ก้องรู้สึกได้ว่าเสี่ยกำลังจ้องมองมาทางใต้โต๊ะที่เขากำลังซ่อนตัวอยู่ เสี่ยวิชัยค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตัวเอง ก้องมองเห็นปลายรองเท้าหนังขัดมันวางอยู่ห่างจากใบหน้าของเขาไม่ถึงสามนิ้ว เสียงคนสนิทของเสี่ยหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะพูดขึ้นว่า "นายครับ ผมจัดการเด็กที่เฝ้าต้นทางหน้าตึกเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้หญิงที่ชื่อริน... เราส่งคนไปรับตัวมาแล้วครับ" ก้องกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความแค้นพุ่งพล่านจนแทบจะคุมอารมณ์ไม่อยู่ แต่คำพูดต่อมาของเสี่ยวิชัยกลับทำให้โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน "เก็บหลักฐานพวกนี้ให้ดีนะ" เสี่ยวิชัยกล่าวพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "เพราะคืนนี้... มันจะเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะผูกมัดตัว 'ริน' ของแกเข้ากับคดีฆาตกรรมที่ฉันกำลังจะจัดฉากขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นหนึ่งนัดจากห้องข้างๆ พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ก้องจำได้ดีว่าเป็นของใคร ร่างของก้องแข็งค้างอยู่ใต้โต๊ะทำงาน สิ่งที่เขากำลังถืออยู่ในมือไม่ใช่ตู้เซฟเปล่าๆ แต่มันคือกับดักที่เขากำลังเดินเข้าไปหามันด้วยความเต็มใจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับก้องในทุกตัวอักษรนะครับ... บันทึกคนจร