คุณชายเจ้าสำราญกับอาจารย์สาวสุดเนี๊ยบ

"รอยสักนั่น... คุณไปได้มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ มินตรา" เสียงของผมกระซíbลอดไรฟัน ต่ำพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันระดับสูงสุดที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ท่าทีสบายๆ เป็นประจำ ในฐานะนักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรหรือ Profiler สมองของผมกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูง รอยสักรูปผีเสื้อสีดำขนาดเล็กเท่าเหรียญบาทที่เพิ่งโผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอออกมา มันไม่ใช่รอยสักแฟชั่นธรรมดา แต่เป็นสัญลักษณ์ทางจิตวิทยาที่ผมเคยพบในรายงานคลับลับระดับใต้ดิน—กลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า 'สมาคมปีกมรณะ' มินตรา ชะงักมือเล็กน้อยขณะที่เธอกำลังจัดเนกไทสีดำสนิทให้ผมในห้องพักรับรองของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง เธอยังคงรักษารอยยิ้มอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ไว้บนใบหน้า ทว่าดวงตาสองชั้นคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ มันว่างเปล่า เยียบเย็น และสะท้อนเงาของผมที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ "เรื่องแค่นี้... ทำให้สารวัตรศราผู้รอบคอบเสียสมาธิได้เลยหรือคะ... เอ่อ หมายถึง เสียสมาธิได้เลยเหรอครับ" มินตราแก้คำพูดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปล่อยมือออกจากเนกไทของผมอย่างนุ่มนวล "คนเราย่อมมีอดีตที่ถูกซ่อนไว้ใต้ร่มผ้าบ้างแหละค่ะ... เอ่อ ครับ ผมหมายถึงใต้ร่มผ้าของชีวิตส่วนตัวนะ" เธอยังคงหลุดสรรพนามเดิมออกมาให้ได้ยิน แต่อากัปกิริยาของเธอกลับนิ่งสนิทอย่างไร้ที่ติ รอยสักผีเสื้อสีดำตัวนั้น ค่อยๆ เลือนหายไปจากต้นคอของเธอราวกับว่ามันเป็นเพียงรอยหมึกชั่วคราวที่ถูกลบด้วยสารเคมีบางชนิด นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ระบบเหตุผลในหัวของผมร้องเตือนภัยสีแดงวาบ มินตรา... คู่หูที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาสามปี ผู้หญิงที่ช่วยชีวิตผมจากกระสุนปืนมาแล้วถึงสองครั้ง อาจไม่ใช่คนที่ผมรู้จักอีกต่อไปแล้ว "ผมแค่ประหลาดใจครับที่คุณไม่เคยบอก" ผมปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองศึกก็ตาม "แต่เอาเถอะครับ วันนี้เรามีภารกิจที่สำคัญกว่ามานั่งคุยเรื่องรอยสัก... อาจารย์พิเศษมินตรา พร้อมสำหรับการสอนคาบแรกหรือยังครับ" มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งนี้กำลังเผชิญกับคดีฆาตกรรมปริศนาที่เชื่อมโยงกับกลุ่มนักศึกษาอัจฉริยะกลุ่มหนึ่ง ผู้ตายแต่ละคนเป็นสมาชิกของชมรมวิจัยพฤติกรรมมนุษย์ ซึ่งมีอาจารย์ที่ปรึกษาคือเป้าหมายที่เรากำลังจะเข้าไปสืบหาความจริง การจะเข้าถึงกลุ่มคนเหล่านี้ในฐานะตำรวจนอกเครื่องแบบนั้นเป็นไปไม่ได้เลย ทางเดียวที่จะเจาะเกราะป้องกันของพวกมันคือการ "สวมบทบาท" ผมในคราบนักศึกษาปีสี่หน้าตาดี ดีกรีนักเรียนนอกที่เพิ่งย้ายกลับมา และมินตราในคราบอาจารย์สาวพิเศษผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาอาชญากรรมคนใหม่ การจัดฉากนี้ถูกวางโครงสร้างไว้อย่างรัดกุมโดยฝ่ายสืบสวน แต่สิ่งที่อยู่นอกเหนือแผนการ... คือความลับที่มินตรากำลังซ่อนไว้ "เตรียมตัวพร้อมยิ่งกว่าพร้อมค่ะ... เอ่อ พร้อมยิ่งกว่าพร้อมครับ สารวัตร" มินตราโค้งศีรษะลงเล็กน้อย รอยยิ้มของเธอกลับมาสดใสอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอดึงแว่นตากลมโตขึ้นมาสวมทับใบหน้าเรียวสวย ช่วยลดทอนความดุดันในแว่นตาคู่เดิมลงไปครึ่งหนึ่ง เหลือไว้เพียงภาพลักษณ์ของอาจารย์สาวมือใหม่ผู้แสนจะเนี๊ยบและน่าเกรงขาม เสียงกริ่งบอกเวลาเข้าเรียนดังขึ้น กลิ่นอายของความตึงเครียดลอยอบอวลไปทั่วทางเดินปูพรมหนานุ่มของตึกคณะมนุษยศาสตร์ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบัน มือขวาจัดกระเป๋าเป้สะพายหลัง ท่องไว้ว่าตอนนี้ผมคือ "ศรา" นักศึกษาหนุ่มเจ้าสำราญผู้เพียบพร้อมด้วยชาติตระกูลและสมองอันปราดเปรื่อง ส่วนเธอคือ "อาจารย์มินตรา" ผู้เข้มงวด พวกเราก้าวเท้าออกจากห้องพักรับรองพร้อมกัน เคมีระหว่างเราในเวลานี้ช่างแปลกประหลาด มันคือความร่วมมือที่เต็มไปด้วยความระแวงสงสัย แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องพึ่งพาอาศัยกันเพื่อเอาชีวิตรอดจากรังของเสือ ประตูห้องบรรยายรวมขนาดใหญ่เปิดออก สายตานับร้อยคู่จากนักศึกษาปีปลายหันมามองเป็นตาเดียว บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบลงทันทีเมื่ออาจารย์สาวคนใหม่ก้าวเข้าไปยืนหลังโพเดียมไม้โอ๊กขัดเงา ผมเดินตามหลังเธอไปเงียบๆ กวาดสายตาสำรวจพฤติกรรมของนักศึกษาแถวหน้าสุดทันที นี่คือหลักการพื้นฐานของ Profiler—การอ่านภาษากาย การจัดวางตำแหน่งที่นั่ง และปฏิกิริยาตอบสนองต่อบุคคลแปลกหน้า แถวหน้าสุดประกอบด้วยนักศึกษาชายสามคนและหญิงสองคน พวกเขานั่งหลังตรง ไม่ขยับตัวไปมา ดวงตานิ่งสงบอย่างไร้ความตระหนกยามเมื่อมีอาจารย์ใหม่ก้าวเข้ามา ผิดวิสัยของเด็กมหาวิทยาลัยทั่วไปที่มักจะส่งเสียงกระซิบกระซาบหรือเล่นโทรศัพท์มือถือ รอยยิ้มที่มุมปากของหนึ่งในนั้น—เด็กหนุ่มผมบลอนด์ทองสว่าง ดวงตาสสีฟ้าจัดจ้าน—จ้องมองมาที่มินตราด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "สวัสดีครับนักศึกษาทุกคน..." เสียงทุ้มนุ่มของมินตราดังขึ้นสะท้อนไปทั่วห้องบรรยาย "ดิฉัน... เอ่อ กระผม... ผมหมายถึง ดิฉัน อาจารย์มินตรา จะมารับหน้าที่สอนวิชาจิตวิทยาอาชญากรรมเชิงลึกแทนอาจารย์คนเก่าที่... เอ่อ พักผ่อนกระทันหันนะคะ... ครับ" เธอเกือบหลุดพูดคำเดิมอีกแล้ว แต่ความสามารถเฉพาะตัวทำให้เธอปรับแก้ได้อย่างแนบเนียน ทว่า สำหรับผมที่ยืนอยู่มุมห้องและกำลังจับตาดูปฏิกิริยาของพวกเด็กๆ ผมสังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้ขนลุกซู่ เด็กหนุ่มผมบลอนด์คนนั้น ขยับมุมปากยิ้มตอบรับคำพูดของมินตราอย่างมีความหมาย พร้อมกับยกมือขึ้นแตะที่ต้นคอของตัวเองเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณบางอย่าง... สัญญาณที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ เพราะที่ต้นคอของเด็กหนุ่มคนนั้น มีรอยสักรูป ‘ผีเสื้อสีดำ’ แบบเดียวกันเปี๊ยบ ปรากฏชัดเจนตัดกับผิวขาวซีดของเขา สติของผมถูกกระชากกลับมาอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่แค่การสืบคดีธรรมดาแล้ว พวกมันรู้ตัวตั้งแต่ก่อนที่เราจะก้าวเท้าเข้ามาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้เสียอีก และการที่เราเข้ามาในห้องนี้... ก็เป็นเพียงแค่การเดินเข้าไปติดกับดักที่พวกมันวางไว้ล่วงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนที่ผมจะทันได้ส่งสัญญาณเตือนภัยผ่านรหัสลับืต2มินตราก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อหน้าจอแท็บเล็ตบนโพเดียมเกิดสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการเชื่อมต่อ จากนั้นตัวอักษรสีแดงฉานก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ กลางจอภาพต่อหน้าต่อตานักศึกษาทุกคน [ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนพิเศษ... สารวัตรศรา และ ร.ต.ท.หญิง มินตรา] [ระบบภารกิจระดับ SSS: "เกมล่าชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย" เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วครับ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ