คดีใหม่: ฆาตกรรมในรั้วมหาวิทยาลัย

“อย่าเพิ่งขยับเท้าขวาครับ สารวัตร... เส้นใยโพลีเอสเตอร์สีน้ำเงินนั่นไม่ใช่ส่วนประกอบของพรมเช็ดเท้าแน่นอน” เสียงราบเรียบของมินตราดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับโถงทางเดินชั้นห้าของอาคารวิศวกรรมศาสตร์ เสียงกริ่งพักเที่ยงของมหาวิทยาลัยดังแว่วมาจากที่ไกลๆ แต่สำหรับเราสองคน ณ วินาทีนี้ โลกทั้งใบเหลือเพียงรอยเลือดที่กระเซ็นเป็นละอองฝอยบนผนังสีขาวสะอาดตา ผมหยุดกึก สายตากวาดมองพื้นตามคำเตือน ร่างที่ไร้วิญญาณของนักศึกษาหนุ่มนอนขดตัวอยู่ในมุมอับ แสงไฟนีออนเหนือหัวกะพริบถี่ราวกับจะล้อเลียนความตายที่เพิ่งมาเยือนที่นี่ไม่ถึงชั่วโมง “ดูท่าคนร้ายจะไม่ใช่แค่มือสมัครเล่นที่คึกคะนองนะครับ” ผมพึมพำขณะสวมถุงมือยาง กระชับเฟรมแว่นสายตาให้เข้าที่ “การจัดการศพแบบทิ้งร่องรอยให้เห็นแค่พอกระตุ้นความสนใจ เหมือนกำลังจงใจ ‘จัดแสดง’ อะไรบางอย่างให้เราดูโดยเฉพาะ” มินตรากอดอกพิงกำแพง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบโถงทางเดินอย่างใจเย็น “คุณสารวัตรครับ ข้อความจากตอนที่แล้วยังติดอยู่ในหัวผมนะ... *‘ยินดีต้อนรับกลับสู่เกม’* คุณคิดว่านี่คือหมากตัวแรกที่เขาวางไว้ในพื้นที่ของเราหรือเปล่า” ผมไม่ตอบ แต่เลือกจะนั่งลงข้างศพ การวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรคือหัวใจสำคัญ ผู้ตายเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 หน้าตาดี มีร่องรอยเข็มฉีดยาที่ซอกคอเล็กน้อย แต่ม่านตาที่ขยายกว้างบ่งบอกถึงสภาวะช็อกอย่างรุนแรงก่อนตาย ผมหยิบเครื่องมือตรวจวัดรังสีพกพาออกมาวางใกล้ๆ และแล้ว... สัญญาณไฟสีแดงก็กะพริบถี่ๆ พร้อมเสียงเตือนแหลมเล็กที่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้ว “ไม่ธรรมดาแล้วครับ” ผมหันไปสบตามินตรา “เขามีการใช้สารกัมมันตรังสีปริมาณต่ำร่วมกับยาขยายหลอดเลือด นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา นี่คือการทดลองที่ผิดพลาดในรั้วมหาวิทยาลัย หรือไม่ก็... การจัดฉากที่จงใจให้มีหลักฐานชี้เป้าไปที่ห้องแล็บลับของคณะวิศวกรรมฯ” “งั้นเราก็ต้อง ‘เข้าคลาส’ กันหน่อยแล้วสิครับ สารวัตรศรา” มินตราคลี่ยิ้มบาง แต่ดวงตาของเธอไร้ความขบขัน “ผมจัดการเปลี่ยนสถานะตัวตนของเราในระบบฐานข้อมูลมหาวิทยาลัยเรียบร้อยแล้ว ในอีกสิบนาทีข้างหน้า คุณคืออาจารย์พิเศษวิชาอาชญาวิทยาประยุกต์ ส่วนผม... จะเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่เพิ่งย้ายมาใหม่” ผมลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่เข่าด้วยท่าทีผ่อนคลาย แม้ใจจริงจะระแวดระวังถึงขีดสุด “คุณนี่รอบคอบเสมอเลยนะครับมินตรา แต่นักศึกษาแลกเปลี่ยนคนนี้คงต้องพกความลับมาเยอะน่าดู” เราก้าวออกมาจากอาคารวิศวกรรมฯ ท่ามกลางสายตานักศึกษาที่เดินขวักไขว่ ผมปรับบุคลิกจากตำรวจสืบสวนเคร่งขรึม มาเป็นอาจารย์หนุ่มหน้าหวานผู้ดูเข้าถึงง่าย ผมรู้ดีว่าการจะล้วงความลับในสถานที่ที่เต็มไปด้วยปัญญาชนแบบนี้ ต้องใช้ ‘ไหวพริบ’ มากกว่า ‘อำนาจ’ เมื่อเข้าสู่บรรยากาศของมหาวิทยาลัย กลิ่นอายของความรู้และความเยาว์วัยดูจะปกปิดกลิ่นคาวเลือดไปได้สนิทใจ แต่สำหรับผม ทุกคนคือผู้ต้องสงสัย ทุกก้าวย่างคือการอ่านจิตวิทยาการแสดงออก “เห็นกลุ่มนั้นไหมครับ” มินตรากระซิบเบาๆ ขณะเราเดินผ่านโรงอาหาร “กลุ่มนักศึกษาปี 4 ที่นั่งโต๊ะริมสุด พวกเขาไม่ได้คุยเรื่องงานกลุ่ม แต่สายตากำลังจับจ้องมาที่ตึกที่เราเพิ่งออกมาตลอดเวลา” ผมแสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่จริงๆ แล้วคือการเปิดโหมดวิเคราะห์ภาพผ่านเลนส์กล้องที่เชื่อมต่อกับระบบฐานข้อมูล AI ของตำรวจ “มีหนึ่งคนในนั้น... คนที่ใส่แว่นกรอบหนา ผมสังเกตเห็นเขากำลังส่งสัญญาณมือแบบรหัสมอร์สผ่านการเคาะนิ้วบนโต๊ะ” “น่าสนใจครับ” มินตราหยิบน้ำดื่มขึ้นมาจิบ “งั้นเราไป ‘ทักทาย’ พวกเขากันหน่อยดีกว่า ในฐานะอาจารย์กับนักศึกษาใหม่ที่หลงทาง” ทันใดนั้นเอง สมาร์ทวอทช์ที่ข้อมือซ้ายของผมก็สั่นเตือนรัวเร็ว มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากระบบตำรวจปกติ แต่เป็นหน้าต่างโฮโลแกรมสีเข้มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะผมที่มองเห็น... *[ภารกิจระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ ‘ผู้เล่นเงา’ ในพื้นที่ปิดล้อม - ค้นหาไฟล์ลับที่ถูกซ่อนอยู่ในหน่วยความจำสมองของเหยื่อ ก่อนที่ความจริงจะถูกลบ]* ผมชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะ ‘ระบบ’ ที่ผมคิดว่าถูกทำลายไปนานแล้ว กำลังตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากการกระตุ้นของเหตุการณ์ในมหาวิทยาลัยนี้ มินตราสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเอื้อมมือมาจับต้นแขนผมไว้แน่น “สารวัตร... คุณเห็นอะไรบางอย่างใช่ไหม” ก่อนที่ผมจะได้ตอบ เสียงแจ้งเตือนของสมาร์ทวอทช์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่แค่ข้อความ มันคือการ ‘แฮ็ก’ ระบบเสียงในหูฟังของผมโดยตรง เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่คุ้นเคยในฝันร้ายดังขึ้นในโสตประสาท *‘ยินดีด้วยศรา... คุณผ่านบททดสอบแรกเข้าสู่สนามเด็กเล่นของผมแล้ว แต่ระวังให้ดีนะ... ฆาตกรตัวจริงในมหาวิทยาลัยนี้ ไม่ใช่คนที่ฆ่านักศึกษาคนนั้น... แต่เป็นคนที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ คุณตอนนี้ต่างหาก’* ผมตัวแข็งทื่อ สายตาค่อยๆ เบนไปหามินตรา... ผู้หญิงที่ผมไว้ใจที่สุดในฐานะคู่หู แต่ในวินาทีที่เธอยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นผ่านสันหลังเมื่อสังเกตเห็นรอยสักรูป ‘ผีเสื้อสีดำ’ ที่เพิ่งปรากฏขึ้นจางๆ บริเวณต้นคอของเธอ ซึ่งผมไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสามปีที่ร่วมงานกัน ขอบคุณที่ติดตามการไขคดีไปกับผมนะครับ โปรไฟล์เลอร์มือฉมังสัญญาว่าจะพาคุณไปถึงจุดจบที่คาดไม่ถึงแน่นอนครับ