เบาะแสลับที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มคดีเก่า

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนหมดรสชาติ แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานกองปราบปรามยามวิกาล แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันแฟ้มคดีเก่าสีน้ำตาลเข้มเกือบโหล ซึ่งถูกรื้อค้นออกมาวางกองระเกะระกะบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ ร.ต.อ. ศรา ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะตามความคิดในหัว สมองส่วนหน้ากำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อห้าปีก่อน ที่ถูกปัดฝุ่นขึ้นมาใหม่อย่างเงียบเชียบ "คุณกำลังมองหาอะไรอยู่หรือครับศรา? ตั้งแต่เที่ยงคืนจนถึงตีสาม คุณวนเวียนอยู่กับรอยนิ้วมือและแผนที่จุดเกิดเหตุชุดเดิมมาไม่ต่ำกว่าสบรอบแล้วนะ" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร.ต.ท.หญิง มินตรา ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างเพรียวบางในชุดสูทลำลองสีเข้มกำลังถือแก้วน้ำอุ่น ดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้แพขนตายาวกะพริบมองชายหนุ่มหน้าหวานผู้เป็นสหายร่วมรบด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเป็นห่วงและทึ่งในความมุ่งมั่นอันน่ากลัว ศราเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววขี้เล่นเป็นกันเองยามปกติ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความเคร่งเครียดจริงจัง เขายกมือขึ้นเสยผมสีดำสนิทที่ตกลงมาปรกหน้าผากเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ผมกำลังรู้สึกว่าพวกเรากำลังมองข้ามอะไรบางอย่างไปครับมินตรา..." ศราเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น นิ้วชี้เรียวยาวแตะลงบนภาพถ่ายที่เกิดเหตุในแฟ้มคดีหมายเลข 404 "ฆาตกรรายนี้มีความเยือกเย็นและรอบคอบในระดับที่เรียกว่า 'ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมศาสตร์' การเลือกเหยื่อ การจัดฉากศพ และร่องรอยที่จงใจทิ้งไว้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ล้วนมีโครงสร้างที่เป็นระบบระเบียบอย่างน่าทึ่ง... แต่ปัญหาคือ ระบบระเบียบพวกนั้นมันสะอาดเกินไป สะอาดจนเหมือนกับว่าเขากำลังลบร่องรอยของตัวตนที่แท้จริงออกไปทีละชั้น" มินตราเดินเข้ามาใกล้ เธอวางแก้วน้ำอุ่นลงบนโต๊ะข้างกองแฟ้ม ก่อนจะโน้มตัวลงใช้สายตากวาดมองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของเธอลอยมาแตะจมูกท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ช่วยดึงสติของศราให้สงบลงได้อย่างน่าประหลาด "ถ้าคุณมองว่ามันสะอาดเกินไป นั่นหมายความว่าคุณกำลังมองมันในฐานะ 'คดีเดี่ยว' ต่างหากล่ะศรา" มินตราเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ทุกถ้อยคำกลับคมกริบเหมือนใบมีดที่กรีดผ่านหมอกควันแห่งความสับสน ศราขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "คุณหมายความว่าอย่างไรครับ?" "ลองมองข้ามรายละเอียดปลีกย่อยของสภาพศพไปสิครับ..." มินตราเอื้อมมือเรียวไปหยิบแฟ้มคดีเก่าเมื่อแปดปีก่อนขึ้นมา เปิดพลิกไปหน้าสุดท้ายอย่างคล่องแคล่ว แล้วนำมาวางทับลงบนแฟ้มคดีปัจจุบัน "คุณเคยสังเกตไหมว่า... ทำไมฆาตกรถึงเลือกใช้วิธีการผูกเงื่อนแบบ 'เงื่อนพิรอดกลับหัว' ในคดีเมื่อแปดปีก่อน ทั้งที่ในคดีปัจจุบันเขาเปลี่ยนไปใช้เงื่อนลูกเสือธรรมดาเพื่อตบตาว่าเป็นฝีมือของคนอื่น?" ศรานิ่งงัน สมองเพชรของเขาเริ่มหมุนติ้วด้วยความเร็วสูง ทักษะการวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากร (Profiler) ถูกปลุกเร้าถึงขีดสุด เขาดึงภาพถ่ายโคลose-up ของปมเชือกทั้งสองคดีมาวางเทียบกันใต้แสงไฟ "เงื่อนพิรอดกลับหัว..." ศราพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย "ถูกต้อง... เงื่อนนี้ไม่ใช่เงื่อนที่คนทั่วไปจะใช้โดยสัญชาตญาณ แต่มันเป็นเงื่อนที่คนถนัดซ้ายและมีพื้นฐานการฝึกฝนจากหน่วยกู้ภัยหรือทหารรบพิเศษเท่านั้นใช้!" "และที่สำคัญกว่านั้น..." มินตราพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าคุณเปิดไปดูบันทึกการสอบสวนพยานในคดีเมื่อแปดปีก่อนหน้าหน้าสุดท้าย... คุณจะเห็นลายเซ็นของผู้กองคนเก่าที่รับผิดชอบสำนวนคดีนั้น ซึ่งก็คือ... สารวัตรใหญ่วิชัย นายตำรวจผู้ล่วงลับที่เพิ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อเดือนก่อนไงล่ะครับ" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางห้องทำงานอันเงียบสงบ ศรานิ่งค้างไปชั่วขณะ ร่างกายชาวาบไปจนถึงปลายนิ้ว จิ๊กซอว์ทุกตัวที่เคยกระจัดกระจาย บัดนี้ถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันด้วยเหตุและผลที่แน่นหนาอย่างไร้ที่ติ คดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรโรคจิตอิสระที่ไหนเลย แต่มันคือ "การฆ่าตัดตอน" และ "การจัดฉาก" เพื่อปกปิดความลับบางอย่างที่ฝังรากลึกอยู่ในองค์กรตำรวจเอง! "เยี่ยมมาก..." ศราสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "คุณนี่มัน... เกินคาดจริงๆ ครับอาจารย์มินตรา" มินตราเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ให้ กลับตัวเตรียมจะหยิบแฟ้มอีกเล่มขึ้นมาเสริมข้อมูล ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนข้อความฉุกเฉินจากวิทยุสื่อสารบนโต๊ะทำงานก็ดัง "ครืน... แกร็ก!" ทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน *[ระบบตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลลับระดับ SSS จาก IP Address ภายนอก]* *[คำเตือน: ตำแหน่งปัจจุบันของคุณกำลังถูกระบุพิกัดโดยบุคคลปริศนา]* หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักบนโต๊ะทำงานของศราดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ **"ยินดีด้วยที่ไขปริศนาได้... แต่พวกคุณคิดจริงๆ หรือว่าเกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้น?"** ก่อนที่ศราจะได้เอ่ยปากเตือนอะไร มินตราก็คว้าแขนเขาไว้แน่น ดวงตากลมโตคู่สวยหันไปมองที่ประตูห้องทำงานซึ่งปิดสนิท ทว่าลูกบิดประตูโลหกำลังหมุนช้าๆ จากด้านนอก... โดยไม่มีใครเคาะขออนุญาตสักนิดเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขคดีไปกับเรานะครับ