เศษเงินที่เธอโยนทิ้ง

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันดั่งทำนองเพลงที่ไร้ความหมายในห้องโถงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์สะท้อนลงบนใบหน้าของผู้คนในชุดสูทราคาแพงและชุดราตรีหรูหรา ทว่าสำหรับ 'รินทร์ รัตนโชติ' บรรยากาศเหล่านี้กลับเย็นเยียบราวกับกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ “เราเลิกกันเถอะค่ะรินทร์” เสียงของ 'แพรวพราว' แฟนสาวที่เขาคบหามานานกว่าสามปีดังขึ้นชัดเจน ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สที่กำลังบรรเลง หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงเหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก บัดนี้เหลือเพียงความสมเพช รินทร์นิ่งเงียบ แววตาของเขาไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ เขามองดูผู้หญิงที่เขาเคยทุ่มเททั้งชีวิตและเงินเก็บก้อนสุดท้ายเพื่อสร้างอนาคตร่วมกัน ก่อนจะเหลือบไปเห็น 'ธันวา' ทายาทตระกูลอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่ยืนกอดเอวแพรวพราวอยู่ข้างหลังอย่างถือสิทธิ์ “เพราะผมไม่มีเงินพอที่จะจัดงานแต่งงานหรูหราแบบที่คุณต้องการงั้นหรือ?” รินทร์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าลึกและกังวาน แพรวพราวหัวเราะหึในลำคอ เธอหยิบกระเป๋าคลัทช์ใบเล็กออกมาจากมือธันวา ก่อนจะควักธนบัตรใบละพันปึกหนาขึ้นมา แล้วโยนมันลงบนอกของรินทร์ราวกับโปรยทานให้ขอทานข้างถนน “ไม่ใช่แค่เรื่องเงินหรอกค่ะรินทร์ แต่มันคือเรื่องของ ‘ชนชั้น’ คุณก็เห็นแล้วนี่ว่าชีวิตที่ต้องกัดก้อนเกลือกินกับคุณมันน่าเบื่อแค่ไหน เงินพวกนี้ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาที่ฉันอุตส่าห์ทนคบกับคนไร้อนาคตอย่างคุณมาตั้งสามปี เอาไปซะ แล้วอย่าได้โผล่หัวมาให้ฉันเห็นอีก” เสียงธนบัตรกระทบเนื้อผ้าดังปึก! ก่อนจะร่วงกราวลงสู่พื้นพรมสีแดง ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อในงานที่ต่างหันมามองด้วยความขบขัน บางคนหัวเราะเยาะ บางคนกระซิบกระซาบถึงความพ่ายแพ้ของชายหนุ่มไร้ต้นทุน ธันวาขยับแว่นกันแดดราคาแพงบนใบหน้า พลางลูบไหล่แพรวพราวอย่างย่ามใจ “ได้ยินไหมไอ้หนู? เก็บเงินนั่นไปซะ แล้วรีบออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ฉันจะให้พนักงานรักษาความปลอดภัยลากคอแกออกไปให้เสียเกียรติมากกว่านี้” รินทร์ก้มลงมองเศษเงินที่กระจายเกลื่อนพื้น เขาไม่ได้ก้มเก็บ แต่กลับยืนตัวตรงตระหง่าน แผ่นหลังของเขายังคงเหยียดตรงดั่งไม้บรรทัดที่ไม่อาจหักงอได้ สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหวด้วยความโกรธแค้น แต่มันกลับคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งถูกลับจนขึ้นเงา “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับคุณธันวา” รินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เริ่มแผ่ขยายออกไปรอบตัว “เงินจำนวนนี้... ผมจะถือว่ามันเป็นค่าจ้าง สำหรับบทเรียนแรกใน ‘เกมธุรกิจ’ ที่คุณเพิ่งจะสอนผม” เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาที่เคยหม่นแสงบัดนี้กลับส่องประกายอำนาจบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด รินทร์หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่ดูธรรมดาออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกดรหัสผ่านที่ดูเหมือนจะยาวเหยียดลงไปบนหน้าจอ “โลกนี้มันกว้างใหญ่เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการถึง และคนอย่างคุณ... ก็เป็นได้แค่กบที่อยู่ในกะลาใบแคบๆ เท่านั้น” ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ดังสนั่นหวั่นไหวจากบนฟ้าก็กลบเสียงดนตรีในงานจนเงียบกริบ แสงไฟจากสปอร์ตไลท์แรงสูงของอากาศยานลำยักษ์สาดส่องลงมายังระเบียงจัดงาน กระจกหน้าต่างทุกบานสั่นสะเทือนตามแรงลม แขกเหรื่อทุกคนต่างแตกตื่น วิ่งกรูไปที่ริมระเบียงเพื่อดูว่าใครกันที่กล้าเปิดตัวได้อลังการขนาดนี้ท่ามกลางงานเลี้ยงระดับไฮเอนด์ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบของรินทร์ดูสง่างามราวกับราชันที่เพิ่งตื่นจากนิทรา เขาหันไปมองแพรวพราวที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดด้วยความสับสน และธันวาที่มือเริ่มสั่นเทาเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตระกูลรัตนโชติที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปีปรากฏอยู่บนลำเครื่อง รินทร์ยื่นบัตรสีดำทมิฬที่ทำจากวัสดุพิเศษสะท้อนแสงไฟออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือบัตรเครดิตที่ไร้วงเงินจำกัด บัตรที่ถูกเรียกว่า ‘The Sovereign Black’ ซึ่งมีเพียงมหาเศรษฐีระดับโลกเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ถือครองไว้ เขาเสียบบัตรนั้นลงในเครื่องรูดบัตรของโรงแรมที่ตั้งอยู่บนโต๊ะต้อนรับหน้างาน เสียงสัญญาณดัง *ติ๊ด* ยาวและกังวานไปทั่วห้องโถง ก่อนที่หน้าจอจะแสดงผลตัวเลขยอดเงินมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีของโรงแรม... ยอดเงินที่มากพอจะกว้านซื้อโรงแรมแห่งนี้ได้ทั้งเครือในเพียงชั่วพริบตา “คุณบอกว่านี่คือเศษเงินที่ผมโยนทิ้งงั้นหรือครับ?” รินทร์ก้มลงกระซิบข้างหูแพรวพราวที่กำลังตัวสั่น “งั้นผมจะซื้อชีวิตที่เหลือของพวกคุณสองคนด้วยเศษเงินพวกนี้เอง” ฝากติดตามก้าวต่อไปของรินทร์ในโลกที่อำนาจเงินคือพระเจ้าด้วยนะคะ หวังว่าทุกท่านจะสนุกไปกับเกมการแก้แค้นครั้งนี้ค่ะ - เค้กวานิลลา