ความเงียบที่น่ากลัว

กาแฟในแก้วกระดาษสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานเย็นชืดไปนานแล้ว เช่นเดียวกับอุณหภูมิความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองที่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยความเงียบ รินรดาลอบกวาดสายตามองผ่านกรอบแว่นสายตา ทอดมองร่างสูงโปร่งของกวินทร์ที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกสะท้อนเงาโครงหน้าคมคายของเขาให้ทาบทับลงบนกระจกใสราวกับภาพตัดแปะ กวีหนุ่มไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมาเลยตลอดสามสิบนาทีที่ผ่านมา ไม่มีแม้แต่เสียงกระดาษพลิก หรือเสียงถอนหายใจ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ แต่มันกลับก้องกังวานในโสตประสาทของเธอจนน่าอึดอัด ความเงียบ... สำหรับคนทั่วไปอาจหมายถึงความสงบ แต่สำหรับทนายความที่ต้องอ่านเกมจิตวิทยาอย่างเธอ ความเงียบของกวินทร์ในยามนี้เปรียบเสมือนเสียงระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง "คุณกำลังใช้ความเงียบเป็นอาวุธ หรือคุณแค่หมดคำจะแก้ตัวกันแน่ครับ... กวินทร์" รินรดาเอ่ยทำลายความเยียบเย็น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงความเฉียบคมของคมมีดที่พร้อมกรีดลงบนความจริง เธอยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ รักษาระยะห่างเชิงยุทธศาสตร์ระหว่างเก้าอี้ทำงานกับร่างของเขา กวินทร์ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ช้าและมั่นคง รอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าดวงตาสนธยาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งประกายความขบขันใดๆ เขาย่างเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นพรมดังสลับกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่รินรดาต้องพยายามควบคุมให้คงที่ "ความเงียบไม่ได้แปลว่าการจำนนเสมอไปหรอกนะครับ, รินรดา" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังพอที่จะสั่นคลอนความมั่นใจของเธอได้ทุกเมื่อ "บางครั้ง... มันคือการฟังเสียงที่ดังที่สุดในห้องต่างหาก เสียงที่แม้แต่คุณก็พยายามกลบเกลื่อนมันด้วยข้อกฎหมายและตรรกะ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่ชอบเกมจิตวิทยาที่เขากำลังเล่น เธอนิยมพยานหลักฐาน ลายลักษณ์อักษร และตัวเลขที่ไม่เคยโกหก แต่ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้ากวินทร์ กฎเกณฑ์เหล่านั้นมักพังทลายลงเสมอ "คุณพูดเรื่องอะไร" เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รักษามาดทนายสาวผู้ไม่หวั่นไหว "สำนวนคดีนี้มีช่องโหว่ และหลักฐานที่คุณซ่อนไว้ในบทกวีพวกนั้น มันกำลังมัดตัวคุณเอง หากอัยการเล่นเกมตามรอยบทกลอนที่คุณตีพิมพ์เมื่อสามเดือนก่อน คุณรอดจากการตกเป็นผู้ต้องหาข้อหาสสมรู้ร่วมคิดไม่ได้แน่" กวินทร์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเก่าและบุหรี่มวนโปรดลอยแตะจมูก เขายื่นมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวหยุดลงเหนือขอบโต๊ะทำงาน ใกล้กับแฟ้มเอกสารคดีที่เปิดค้างไว้ "คุณกำลังกังวลเรื่องคดี... หรือกำลังกังวลว่าผมอาจจะเป็นอย่างที่บทกวีของผมเขียนจริงๆ กันแน่ครับ?" กวินทร์เอ่ยถามเสียงกระซิบ ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในนัยน์ตาของเธอ ค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังป้อมปราการแห่งเหตุผล รินรดาชะงัก เธอนิ่งง้ำไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว คำถามของเขาไม่ใช่แค่การต่อรองทางกฎหมาย แต่มันคือการแทรก แซงทางจิตวิญญาณ ความหวาดระแวงที่เธอมีต่อกวินทร์ไม่ใช่เพราะกลัวเขาทำลายรูปคดี แต่เธอกลัวว่าสิ่งที่เธอค้นพบในตัวเขามันคือ "เงา" ของอดีตที่เธอเคยสูญเสียไปต่างหาก "ผมไม่ใช่ฆาตกร, รินรดา" กวินทร์พูดต่อ น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "แต่ถ้าโลกใบนี้มันบีบให้เราต้องเลือกข้างระหว่างความยุติธรรมที่บิดเบี้ยว กับความจริงที่เจ็บปวด... คุณคิดว่าบทกวีบทสุดท้ายจะจบลงอย่างไร?" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากตอบโต้ เสียงกริ่งโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความตึงเครียดในอากาศอย่างกะทันหัน ทั้งสองสะดุ้งเล็กน้อยจากภวังค์แห่งการจ้องมอง รินรดาละสายตาจากนัยน์ตาคู่คม เดินกลับไปที่โต๊ะแล้วกดรับสาย เสียงปลายสายรายงานด่วนด้วยน้ำร้อนรนและตื่นตระหนก "คุณรินรดาครับ! แย่แล้วครับ... เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานเพิ่งโทรมาแจ้งว่า มีการค้นพบ 'หลักฐานชิ้นใหม่' ถูกส่งไปที่สำนักงานอัยการสูงสุดเมื่อสิควินาทีก่อน และ... และมันคือสมุดบันทึกหน้าสุดท้ายที่หายไปจากที่เกิดเหตุ ซึ่งมีลายมือของคุณกวินทร์ปรากฏอยู่ชัดเจนครับ!" มือของรินรดาที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อย เธอนิ่งค้างไปในอากาศ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วจนชาหนึบ เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก แล้วค่อยๆ หันกลับไปมองกวินทร์ช้าๆ ทว่า... ร่างสูงโปร่งของกวินทร์ที่ควรจะตกใจหรือมีพิรุธ กลับยืนกอดอกนิ่งสนิท รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขาอีกครั้ง พร้อมกับคำพูดที่ทำให้เลือดในกายของเธอกลายเป็นน้ำแข็ง "ดูเหมือนว่า... บทกบทสุดท้ายของคดีนี้ ได้ถูกตีพิมพ์ออกไปโดยสมบูรณ์แล้วสินะครับ, ทนายรินรดา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและเงาแห่งความทรงจำนี้ร่วมกันนะครับ