ร่องรอยในม่านตา

กลิ่นฉุนรุนแรงของฟอร์มาลดีไฮด์และน้ำยาฆ่าเชื้อผสมปนเปกับความเยียบเย็นของห้องผ่าศพ ดึงสติของสารวัตรกฤตกลับคืนสู่ความเป็นจริงได้อย่างรวดเร็วกว่ากาแฟดำแก้วไหนในโรงพัก ดวงตาคมกริบยังคงจ้องค้างอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มได้รูปของแพทย์นิติเวชสาว ซึ่งเพิ่งคลายรอยยิ้มลึกลับนั้นลงราวกับมันเป็นเพียงภาพหลอนจากความเหนื่อยอ่อน แต่กฤตมั่นใจว่าเขาไม่ได้ตาฝาด "รอยยิ้มของคุณเมื่อครู่ ดูเหมือนคนกำลังสนุกกับละครสัตว์มากกว่าคนกำลังทำชันสูตรศพเหยื่อฆาตกรรมนะฃ์... หมอริท" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมา เต็มไปด้วยความระแวงระวังที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ท่าทีนิ่งขรึม พญ.ลัลน์ลลิตไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงก้มลงขยับแว่นขยายทางการแพทย์เพื่อตรวจพิสูจน์เนื้อเยื่อรอบดวงตาของศพตรงหน้า แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดกระทบกรอบหน้าคมคายและเส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้ลวกๆ ส่งให้เธอดูลึกลับราวกับรูปปั้นหินอ่อนแกะสลักที่ซ่อนพิษร้ายไว้ภายใน "ดิฉันแค่กำลังคิดว่า... สารวัตรอาจจะกำลังมองหาเงาในกระจกเงา มากกว่าจะมองเห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้าต่างหากล่ะคะ" ลัลน์ลลิตตอบเสียงเรียบ นิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ก่อนจะวางเครื่องมือลงบนถาดสเตนเลสเสียงดังเค้งคว้าง "อีกอย่าง การตื่นตระหนกไม่ได้ช่วยให้ศพพูดความจริงได้เร็วขึ้นหรอกนะคะ มีแต่หลักฐานทางวิทยาศาสตร์เท่านั้นที่เราไว้ใจได้" กฤตขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูน เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะชันสูตรอย่างไร้ซึ่งมารยาททางสังคม ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนได้กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับกลิ่นอุตสาหกรรมในห้องดับจิต เป็นกลิ่นที่เย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน "แต่สัญชาตญาณของผมบอกว่า... คุณรู้บางอย่างเกี่ยวกับรอยกรีดบนหนังตานั่น มากกว่าที่คุณกำลังรายงานในสำนวน" กฤตโน้มตัวลงกระซิบ เสียงของเขาต่ำลึกและกดดันเต็มพิกัด "ศพถูกควักลูกตาออกข้างหนึ่ง แต่อีกข้างกลับถูกถ่างค้างไว้ด้วยลวดสลิงขนาดเล็ก... สภาพแบบนี้ มันไม่ใช่การฆาตกรรมเพื่อความสะใจ แต่มันคือการ 'บังคับ' ให้มอง" ดวงตาสีเทาคู่นั้นชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ลัลน์ลลิตเงยหน้าขึ้นสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว เคมีที่ดึงดูดและผลักไสระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะร้อนระอุขึ้นมาท่ามกลางความหนาวเหน็บ "คุณฉลาดมากค่ะสารวัตร... แต่น่าเสียดายที่คุณมักจะมองข้ามรายละเอียดที่สำคัญที่สุดไปเสมอ" ลัลน์ลลิตผละมือจากการตรวจศพ เดินอ้อมโต๊ะสเตนเลสมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาในระยะประชิด ปลายจมูกของคนทั้งสองแทบจะชนกัน หากไม่มีแผ่นกั้นทางวิชาชีพขวางกั้นไว้ "ผู้ตายไม่ได้ถูกบังคับให้ *มอง* ธรรมดาๆ หรอกค่ะ... แต่เขาถูกบังคับให้ *จดจำ*" เธอเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตเครื่องมือแพทย์ขึ้นมา เปิดภาพสแกนความละเอียดสูงที่เพิ่งดึงออกมาจากเครื่องมือพิเศษ แล้วยื่นมันไปตรงหน้าสารวัตรหนุ่ม กฤตขมวดคิ้วแน่น ก้มมองหน้าจอ ภาพที่ปรากฏคือภาพถ่ายโครมาติกของเรตินาหรือจอประสาทตาของผู้ตาย ซึ่งปกติแล้วควรจะเป็นเพียงเซลล์รับแสงสีแดงและเส้นเลือดฝอย แต่ทว่า... บริเวณจุดศูนย์กลางของเรตินากลับปรากฏภาพซ้อนจางๆ ของบางสิ่ง เป็นภาพถ่ายขาวดำขนาดจิ๋วที่ถูกบันทึกทับลงไปในเซลล์รับภาพ ราวกับฟิล์มกระจกโบราณที่ถูกแสงแฟลชเผาไหม้เข้าไปในเนื้อเยื่อ "นี่มัน... อะไรกัน?" กฤตพึมพำ ดวงเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนขยะแขยง ภาพบนเรตินานั้นไม่ใช่รอยเลือดหรือรอยแผล แต่เป็นภาพถ่ายของห้องใต้ดินแห่งหนึ่ง มีเงาร่างของบุคคลปริศนากำลังยืนถือเทียนไขโบราณ และเบื้องหลังคือภาพวาดฝาผนังรูปงูกลืนหางตนเอง (Ouroboros) สัญลักษณ์จากพิธีกรรมนอกรีตที่เขาเคยเห็นในคดีปิดตายเมื่อสิบปีก่อน—คดีเดียวกับที่พรากคนรักของเขาไป ลมหายใจของกฤตสะดุดกึก ความเย็นวาบแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย เขากลับหลังหันขวับมามองแพทย์นิติเวชสาวทันที "คุณรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก... ใช่ไหม ลัลน์ลลิต" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงระคนกัน ลัลน์ลลิตเพียงแต่ยกย่องมุมปากขึ้นนิดๆ ดวงตาสีเทาส่องประกายวาวโรจน์ในความมืดสลัวของห้องชันสูตร เธอกำลังจะเปิดปากเอ่ยคำตอบบางอย่างที่อาจจะพลิกชะตากรรมของคดีนี้ไปตลอดกาล— ทว่า... ก่อนที่เสียงหวานนุ่มนั้นจะหลุดรอดจากริมฝีปาก เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของห้องดับจิตก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกับระบบไฟสำรองที่ตัดขาดพรึบ ความมืดมิดเข้ากลืนกินห้องทั้งห้องในเสี้ยววินาที ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาทางประตูด้านหลัง ซึ่งถูกล็อกตายด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์จากภายนอก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ