เรตินาสีเลือด

กลิ่นอับชื้นของหินปูนเก่าแก่และคราบเขม่าควันเทียนจาง ๆ อบอวลอยู่ในความเงียบงันที่หนาแน่นเสียจนแทบจะใช้มือคว้าจับได้ โบสถ์ไม้สักทองโบราณริมชานเมืองแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ ทว่าในคืนนี้ แสงไฟแฟลชวับวาบและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของเจ้าหน้าที่กองพิสูจน์หลักฐานกลับทำให้มันกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง ในแบบที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด สารวัตรกฤตยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชา สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนกวาดสำรวจทุกรายละเอียดภายในรัศมีสามร้อยเมตรอย่างไม่ยอมพลาดสิ่งใด ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่จากการทำงานข้ามคืนไม่ได้แสดงความเหน็ดเหนื่อยออกมาทางสีหน้า มีเพียงดวงตาสีเข้มคู่ลึกที่สะท้อนประกายไฟจากกระบองไฟฉาย ฉายแววคุกกรุ่นและเย็นชา ความสามารถพิเศษในการอ่านภาษากายและถอดรหัสความลับจากสภาพแวดล้อมบอกเขาว่า... สถานที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่จุดเกิดเหตุฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือ "เวที" ที่ถูกจัดฉากอย่างจงใจ "สภาพศพเบื้องต้นล่ะหมอ?" กฤตเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้ความลังเล ทว่ากังวานก้องไปทั่วโถงโบสถ์ที่เวิ้งว้าง ร่างเพรียวบางในชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาก้าวออกมาจากเงาดำทึบของเสาไม้แกะสลักสไตล์โกธิค พญ.ลัลน์ลลิต หรือหมอริท แพทย์นิติเวชผู้ยืนอยู่เหนือความตายมานับร้อยคดี ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนต่อเสียงเรียกนั้น เธอค่อย ๆ ถอดถุงมือยางพลาสติกออกข้างหนึ่งด้วยท่าทีนิ่งสนิท ดุจหินผาที่ไม่เคยสะท้านต่อแรงลมพายุ แววตาสีเทาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบมองตอบสารวัตรหนุ่มด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความหวาดกลัว และไม่ใช่ความเคารพยำเกรง แต่มันคือความเรียเฉยที่ท้าทายลึก ๆ อยู่ภายใน "อุณหภูมิร่างกายลดลงต่ำกว่าสภาพแวดล้อม รอยจ้ำเลือดใต้ผิวหนังเริ่มคงตัว คาดว่าเสียชีวิตมาไม่ต่ำกว่าหกชั่วโมงค่ะสารวัตร" ลัลน์ลลิตตอบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวกับสายน้ำใต้ธารน้ำแข็ง "และถ้าคุณเดินเข้ามาใกล้กว่านี้อีกสักก้าว คุณก็จะเห็นว่า... ฆาตกรไม่ได้แค่ปลิดชีวิตเขา แต่เขากำลังส่ง 'สาส์น' ถึงใครบางคน" กฤตไม่ถอยหลัง แต่เขาก้าวเข้าไปประชิดร่างไร้ลมหายใจที่ถูกตรึงอยู่บนกางเขนไม้ขนาดใหญ่เบื้องหลังแท่นบูชา ดวงตาของเหยื่อ—ชายหนุ่มวัยกลางคน—เบิกกว้างด้วยความหวาดระแวงสุดขีด รูม่านตาขยายค้างสะท้อนภาพบางอย่างที่ถูกบันทึกไว้ในวาระสุดท้ายของชีวิต บนหน้าอกด้านซ้ายมีรอยกรีดลึกเป็นสัญลักษณ์โบราณรูปวงกลมซ้อนทับด้วยเส้นเรขาคณิตสามเหลี่ยม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อเจ็ดปีก่อน... คดีที่พรากคนที่กฤตรักที่สุดไปตลอดกาล กล้ามเนื้อกรามของสารวัตรหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นออกมาทางจมูกสะท้อนความกรุ่นโกรธที่พยายามกดทับไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม "สัญลักษณ์ของ 'เงาอัคคี'" กฤตพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลึกจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ "มันกลับมาอีกแล้ว" "คุณกำลังเอาอารมณ์ส่วนตัวมาครอบงำการสืบสวนนะคะ สารวัตรกฤต" ลัลน์ลลิตก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้เสียจนกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ คล้ายดอกไม้ป่าในฤดูหนาวจากตัวเธอปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในบรรยากาศ "นักสืบที่ใช้หัวใจนำทาง มักจะมองไม่เห็นกับดักที่วางไว้ดักรออยู่เบื้องหน้าเสมอ" กฤตหันขวับมามองแพทย์หญิงสาว ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจในคำพูดที่แทงใจดำ เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอจนได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา "คุณเป็นแค่หมอผ่าศพ หมอริท หน้าที่ของคุณคือบอกผมว่าเขาตายอย่างไร ไม่ใช่มาสอนผมว่าควรทำคดีอย่างไร" "และหน้าที่ของคุณคือการหาตัวฆาตกร ไม่ใช่การวิ่งไล่เงาในอดีตของตัวเองจนตาบอด" ลัลน์ลลิตสวนกลับทันควันโดยไม่กะพริบตา แววตาสีเทาคู่คมสะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของเขาอย่างชัดเจน "อย่าลืมนะคะว่า... ศพนี้มีความลับที่แม้แต่คุณก็คาดไม่ถึงซ่อนอยู่" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน ท่ามกลางคดีฆาตกรรมอันโหดร้าย อุดมการณ์ที่แตกต่าง และแรงดึงดูดประหลาดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในความมืดมิด ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยคำใดออกมาอีก เสียงวิทยุสื่อสารรุ่นเก่าที่เหน็บอยู่ตรงเข็มขัดของสารวัตรกฤตก็ส่งเสียงซ่าแตกดังขึ้นทำลายความเงียบ เจ้าหน้าที่ภาคสนามนายหนึ่งตะโกนรายงานเข้ามาด้วยน้ำเสียงหอบสะท้านและแตกตื่น *"สารวัตรครับ! ทีมค้นหาข้างโบสถ์เจอ... เจอสมุดบันทึกเล่มหนึ่งตกอยู่ใต้พื้นกระดานไม้ผุ... หน้าปกมันสลักชื่อ... ชื่อของหมอริทครับ!"* กฤตชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหญิงสาวข้างกายทันที ทว่าสิ่งที่เขาเห็นในเสี้ยววินาทีนั้น... ไม่ใช่ความตกใจหรือหวาดกลัว แต่เป็นรอยยิ้มจางแสนลึกลับที่มุมปากของพญ.ลัลน์ลลิต รอยยิ้มที่ซ่อนเร้นความลับดำมืดเอาไว้ภายใต้แววตาสีเทาคู่นั้นอย่างสมบูรณ์แบบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ