คำโกหกที่มาถูกเวลา

ประตูห้องแล็บไม้เนื้อแข็งที่ถูกงัดจนกลอนบิดเบี้ยวส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดบาดหู ทว่าเสียงนั้นยังไม่น่ารำคาญเท่าภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนที่หลังมือขาวจัดขยับไหวตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่กระโชกแรงด้วยความโกรธ ไอ้คินมันบอกว่าผลงานการทดลองชิ้นเอกกำลังจะพังพินาศ... แต่สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของงานโปรเจกต์วิศวกรรมบ้าๆ บอๆ นั่นสิคะ! กลางห้องแล็บที่ควรจะเต็มไปด้วยเศษซากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์กระจัดกระจาย กลับมีร่างโปร่งบางของประธานชมรมจัดดอกไม้ปีสองยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายแปลกหน้า—ไม่ใช่สิ หน้าตาแบบนั้นมันรุ่นพี่ปีสี่จากคณะสถาปัตย์ที่เคยมีข่าวพัวพันกับลินินเมื่อเทอมก่อนนี่นา! กลีบกุหลาบสีแดงเข้มจากแจกันราคาแพงที่ลินินหวงนักหนาถูกกวาดทิ้งลงถังขยะอย่างไร้ความปรานี เพื่อหลีกทางให้เอกสารการออกแบบโครงสร้างโปรเจกต์ที่กางเกงกองระเกะระระกะบนโต๊ะทำงานตัวโปรดของเขา มือเรียวสวยของลินินกำลังแตะสัมผัสอยู่บนท่อนแขนแกร่งของไอ้สถาปัตย์หน้าหล่อคนนั้น ขณะที่ทั้งคู่กำลังโน้มใบหน้าเข้าหากันเพื่อกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่ธันวาไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด! "ทำบ้าอะไรกันวะ!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมาด้วยความเกรี้ยวกราดดังสนั่นห้องแล็บ ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะสีเข้มก้าวฉับๆ เข้าไปกระชากไหล่บางของลินินให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันทันที แรงเหวี่ยงนั้นมากพอจะทำให้ร่างเล็กเซถลาเกือบล้ม หากไม่มีมือของไอ้สถาปัตย์คนนั้นยื่นเข้ามาประคองไว้เสียก่อน ภาพนั้นยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงแห่งความหึงหวงที่กำลังแผดเผาอกแกร่ง ธันวาพุ่งเข้าไปปัดมืออัปimงของรุ่นพี่คนนั้นออกอย่างไม่เกรงใจใคร นัยน์ตาคมกริบดุจเสือร้ายจ้องเขม็งไปยังเจ้าของใบหน้าหวานที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ธันวา! นายบ้าไปแล้วหรือไง มาทำรุ่มร่ามอะไรตรงนี้เนี่ย!" ลินินร้องแหวขึ้นมาเสียงดัง ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ไม่รู้ว่าโกรธเพราะตกใจที่เขาพังประตูเข้ามา หรือโกรธที่ถูกเขากลandต้อนทางสายตากันแน่ "ฉันต่างหากที่ต้องถามเธอว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่!" ธันวาย้อนเสียงแข็ง สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น "นัดกันมาซั่ม... เอ๊ย มาสวีทกันในห้องแล็บส่วนตัวของฉันเนี่ยนะ ลินิน เธอกล้ามากนะที่พาผู้ชายคนอื่นเข้ามาเหยียบที่นี่ แถมยังทำตัวสนิทสนมกันขนาดนี้!" "ปากพล่อย!" ลินินตวัดฝ่ามือเรียวขึ้นมาหมายจะฟาดลงบนแก้มสากของคนปากเสีย แต่ธันวาไวกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงบีบที่ข้อมือบางไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่รุนแรงพอที่จะส่งผ่านความร้อนรุ่มและหึงหวงบ้าคลั่งที่อัดแน่นอยู่ในอกของพ่อหนุ่มวิศวะปากร้าย "หึงล่ะสิ" เสียงทุ้มรื่นหูดังขึ้นจากมุมห้อง พร้อมกับร่างสูงโปร่งของคินที่เดินเคี้ยวหมากฝรั่งเข้ามาสมทบ เพื่อนสนิทตัวแสบยักคิ้วหลิ่วตาให้ธันวาอย่างกวนประสาท "โถ่ไอ้ธัน โวยวายซะบ้านแทบแตก ที่แท้ก็กลัวเขานอกใจไปซบสถาปัตย์นี่เอง งานโปรเจกต์บ้าบออะไรที่ไหนเล่า ฉันต่างหากที่โกหกแก เพื่อให้แกวิ่งหน้าตั้งมาดูความจริงด้วยตาตัวเอง" ธันวาชะงัก กวาดสายตามองหน้าคินสลับกับรุ่นพี่สถาปัตย์ที่ยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ข้างๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ดวงตากลมโตคู่สวยของคนที่อยู่ในพันธนาการของตัวเอง ลินินไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนอย่างเคย ดวงตาคู่สวยฉายแวววับโรจน์ด้วยความท้าทาย แทนที่จะหวาดกลัว เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "ปล่อยฉันได้หรือยังคะ คุณประธานวิศวะปากร้าย" ลินินเอ่ยเสียงเย้าหยัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ใกล้ปลายคางของเขาจนธันวาต้องเป็นฝ่ายหลบตา "อ้อ... ส่วนพี่กรณ์น่ะ เขาแค่มารับฉันไปช่วยจัดดอกไม้งานนิทรรศการคณะสถาปัตย์ต่างหากล่ะคะ ไม่ได้มาทำเรื่องต่ำทรามแบบที่สมองอันน้อยนิดของนายคิดหรอกนะ" คำพูดเจ็บแสบนั้นทำเอาธันวาหน้าชาไปชั่วขณะ แต่ความโกรธเคืองเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความโล่งอกอย่างประหลาด—เธอไม่ได้มากับชู้รัก... เธอยังเป็นของเขา (หมายถึง... ยืนเถียงกับเขาอยู่คนเดียวตรงนี้) "แล้วทำไมต้องแตะเนื้อต้องตัวกันขนาดนั้นด้วยวะ" ธันวาผ่อนแรงที่ข้อมือลงนิดหน่อย แต่ยังไม่ยอมปล่อย ยอมรับเลยก็ได้วะ ว่าตอนนี้เขาหึงจนหน้ามืดตาลายไปหมดแล้วจริงๆ "ก็พี่กรณ์เขาสะดุดขาตัวเองเกือบล้ม ฉันแค่ช่วยจับไว้ ไม่เหมือนนายหรอก..." ลินินเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองเขาด้วยแววตาร้ายกาจ "ที่พุ่งเข้ามาหาฉันเหมือนหมาบ้าหิวเนื้อแบบนี้... สรุปว่าหึงฉันจนตัวสั่นเลยสินะคะ?" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเก๊กขรึมมาตลอดเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อลามไปจนถึงใบหู เขาอยากจะเถียงใจจะขาด แต่สายตารู้ทันของคินที่ยืนกอดอกยิ้มอยู่ข้างหลัง กับรอยยิ้มเยาะแบบหมั่นไส้ของลินิน มันต้อนเขาจนมุมชนิดที่ดิ้นไม่หลุด "ใครหึง... ใครหึงเธอ บ้าหรือเปล่า" ปากบอกปฏิเสธเสียงแข็ง แต่สายตากลับกวาดมองสำรวจสำเนียงการแต่งตัวของลินินตั้งหัวจรดเท้าด้วยความหวงก้างแบบปิดไม่มิด "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" ลินินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่สวยพินิจมองใบหน้าเคร่งเครียดของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไหววับอยู่ในอก ก่อนที่เธอจะขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงกระซิบแผ่วเบาลอดผ่านริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่ทำเอาสติของพ่อหนุ่มวิศวะหลุดลอยไปไกล— "ถ้าไม่หึง... แล้วทำไมหัวใจนายถึงเต้นดังทะลุเสื้อช็อปออกมาขนาดนี้ล่ะคะ ธันวา?" ธันวาชะงักค้าง ราวกับถูกมนต์สะกดตรึงไว้กับที่ มือที่เคยพันธนาการข้อมือของเธอเปลี่ยนเป็นฝ่ายโอบเอวบางเข้ามาประชิดตัวโดยอัตโนมัติอย่างไร้การควบคุม บรรยากาศรอบตัวในห้องแล็บที่เคยคุุกกรุ่นด้วยเพลิงโทสะ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยเคมีอันตรายที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ ทว่า... ก่อนที่ธันวาจะได้ก้มลงไปจัดการคนปากเก่งให้หายหมั่นไส้ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของคินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน คินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าทะเล้นเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เพื่อนสนิทเงยหน้าขึ้นมองธันวาสลับกับลินินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "เฮ้ย... ธันวา ลินิน..." คินกลืนน้ำลายเอืือกใหญ่ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว "พวกแกสองคนรีบไปที่หอประชุมกลางด่วนเลย... ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่แล้ว มีคนแอบเอาผลงานดอกไม้ทั้งหมดของชมรมลินินไปเททิ้งถังขยะหลังตึกจนเละไม่เป็นท่าแถม..." คินเว้นจังหวะ หันไปมองหน้าธันวาด้วยแววตาที่ทำให้เลือดในกายของคนฟังเย็นเฉียบ "...แถมยังมีจดหมายขู่แปะไว้ที่บอร์ดกลาง ว่าถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนทำ ให้ไปดูที่กล้องวงจรปิดโซนตึกวิศวะตอนเที่ยงคืนของเมื่อวาน... ซึ่งกล้องตัวนั้น เป็นตัวเดียวกับที่บันทึกภาพตอนที่ 'ใครบางคน' แอบมาปีนหน้าต่างห้องแล็บเพื่อแอบดูรูปถ่ายในอัลบั้มส่วนตัวของลินินพอดี!" ธันวาเบิกตากว้าง ความโกรธเรื่องหึงหวงเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง... ใครบางคนกำลังเล่นเกมตลร้ายกับพวกเขา และความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกมาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินจิกหมอนไปด้วยกันเสมอนะคะ!