ศิษย์พี่สายบวกกับท่านกงกงหน้าตาย

“ถ้าท่านคิดว่าการเอา ‘กงกง’ หน้าตายมาข่มขวัญข้า จะทำให้ข้าคายความลับที่ไม่มีอยู่จริงออกมาได้ เห็นทีท่านคงต้องกลับไปฝึกวิชาอ่านใจคนใหม่นะคะท่านองค์ชาย” ซูเหม่ยหลินกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวสวยเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะที่ฟังดูน่ารำคาญใจสำหรับคนที่กำลังเดือดพล่านอยู่ตรงหน้า นางไม่ได้สะทกสะท้านกับบรรยากาศกดดันในห้องสอบสวนศาลยุติธรรมแม้แต่น้อย แม้รอบกายจะมีเหล่าองครักษ์เงาถืออาวุธครบมือรายล้อมอยู่ก็ตาม ชายหนุ่มในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มขลิบทองนั่งอยู่หลังโต๊ะยาว ดวงตาคมกริบดุจใบมีดโกนขององค์ชายอี้หลงจ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเขาเหยียดตรงอย่างคนถือดี “ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์... ฝีปากกล้ากว่าฝีมือการต่อสู้สินะ” อี้หลงเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากดต่ำจนคนฟังรู้สึกหนาวสันหลัง “คดีฆาตกรรมที่หอจันทรา ใครๆ ก็เห็นว่าศพถูกสังหารด้วยวิชากระบี่ของสำนักเจ้า หรือเจ้าจะบอกว่ากระบี่ของพวกเจ้ามีขาเดินไปแทงคนเองได้?” “วิชากระบี่น่ะมีเจ้าของ แต่คนใช้กระบี่น่ะมีหัวใจค่ะ” เหม่ยหลินโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายโดยไม่หลบ “คนโง่เท่านั้นที่ทิ้งร่องรอยให้ศัตรูเห็นชัดขนาดนั้น ท่านองค์ชายผู้สูงส่ง... ถ้าข้าจะฆ่าใครสักคน ข้าจะทำให้เขาลืมไปเลยว่าเคยมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ไม่ใช่ทิ้งศพไว้ให้ท่านมาทำหน้าตาบูดเบี้ยวสอบสวนข้าแบบนี้หรอกนะคะ” บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น อี้หลงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังแสงจากตะเกียงจนใบหน้าของเขามืดสลัว เขาเดินอ้อมโต๊ะไม้เข้ามาหานางช้าๆ กลิ่นอายของไม้สนและไอเย็นจางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของเหม่ยหลินกระตุกวูบ แต่นางยังคงเชิดหน้าท้าทาย “เจ้ากำลังท้าทายกฎหมายแผ่นดิน” เสียงของเขาแหบพร่าอยู่ข้างหู “ข้าไม่ได้ท้าทายกฎหมาย แต่ข้ากำลังสงสารท่านที่ยอมให้คนร้ายจูงจมูกเพียงเพราะอยากกำจัดสำนักข้าทิ้ง” เหม่ยหลินหมุนตัวลุกขึ้นกะทันหัน จนหน้าผากของนางเกือบชนกับปลายคางของเขา ระยะห่างที่ใกล้จนลมหายใจรดกันทำให้คนทั้งคู่ชะงัก อี้หลงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยจากตัวหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีแววหวาดกลัว กลับมีเพียงความท้าทายที่น่าหลงใหลและน่าโมโหในเวลาเดียวกัน มือหนาของเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนางอย่างแรง บีบจนเหม่ยหลินต้องคิ้วขมวด “คนอย่างเจ้า... ถ้าไม่ได้ดัดนิสัยด้วยโซ่ตรวน คงไม่ยอมพูดความจริงสินะ” “ก็ลองดูสิคะ ถ้าท่านกล้าใส่กุญแจมือคนของสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์ ท่านคงต้องเตรียมรับมือกับสงครามกลางเมืองได้เลย” เหม่ยหลินกระซิบตอบเสียงเข้ม แม้ชีพจรจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจอธิบายได้ อี้หลงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แรงบีบที่ข้อมือนางคลายลงเล็กน้อยแต่ไม่ยอมปล่อย เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกเกือบแตะกัน “สงครามหรือ? ข้าไม่เคยกลัว... แต่สิ่งที่ข้าสนใจตอนนี้ คือปากของเจ้าที่ชอบพูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง... ลองพูดเรื่องจริงสักคำดูสิ เผื่อข้าจะพิจารณาปล่อยตัวเจ้า” “เรื่องจริงคือ... ท่านแอบมองข้าตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้วใช่ไหมคะ?” คำถามนั้นทำให้ดวงตาของอี้หลงวูบไหวไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะในลำคอ “หลงตัวเองเกินไปแล้ว ซูเหม่ยหลิน” “งั้นหรือคะ?” นางยิ้มกว้าง ก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มลงไปบนอกซ้ายของเขาเบาๆ “หัวใจท่านกำลังเต้นแรงจนข้าได้ยินเลยนะ... หรือว่าท่านเป็นโรคหัวใจตั้งแต่เกิดกันแน่คะ ท่านองค์ชาย?” อี้หลงชะงักค้าง เขาไม่เคยเจอสตรีใดกล้าเล่นแง่กับเขาเช่นนี้มาก่อน มือหนาเปลี่ยนจากกุมข้อมือนางมาเป็นรวบเอวบางไว้แน่นจนร่างของทั้งคู่แนบชิดกันมากกว่าเดิม อากาศในห้องเหมือนจะเบาบางลงอย่างประหลาด ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะเลยเถิดไปไกลกว่าการโต้เถียง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู “ฝ่าบาท! องค์ชายอี้หลง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงตะโกนขององครักษ์ขัดจังหวะห้วงเวลาที่น่าอึดอัดแต่เร้าอารมณ์ อี้หลงจำต้องปล่อยตัวเหม่ยหลินอย่างไม่เต็มใจนัก เขาหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยโทสะจากการถูกขัดจังหวะ เหม่ยหลินจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาของนางปรายไปมองประตูด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าบึ้งตึงของชายตรงหน้าแล้วกระซิบ “ดูเหมือนความลับของท่านจะยังไม่ถูกเปิดเผยในวันนี้... แต่น่าเสียดายนะคะ ที่ดูเหมือนจะมีศพที่สองถูกพบในคุกหลวงแล้ว” ดวงตาของอี้หลงเบิกกว้างขึ้นทันที เขาหันขวับมามองนางด้วยสีหน้าไม่เชื่อหู “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” “ไปดูสิคะ... ก่อนที่ท่านจะหมดโอกาสแก้ต่างให้ตัวเอง” นางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเฉียดไหล่เขาไปที่ประตู ทิ้งให้องค์ชายผู้เย็นชาต้องยืนกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนที่สุดในชีวิต ไม่ใช่เพียงเพราะคดีที่กำลังซับซ้อนขึ้น แต่เพราะจังหวะหัวใจที่เขายังคงเต้นไม่เป็นจังหวะจากสัมผัสของศิษย์พี่สาวสายแสบคนนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ หลิวเยี่ยนซีตื่นเต้นที่จะได้เขียนต่อให้ทุกท่านอ่านแล้วค่ะ!