บทส่งท้าย: ชีวิตที่มากกว่าฝัน

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดผสมผสานกับกลิ่นเนยสดแท้และคาราเมลเคี่ยวเค็มกำลังลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งลานบ้านตระกูลจางในยามสาย อาการอิดโรยและสีหน้าบึ้งตึงของจางหม่าในอดีต กลายเป็นเพียงภาพความทรงจำสีจางที่ไร้พิษสงไปเสียแล้ว เมื่อในเวลานี้ อดีตแม่สามีจอมเคี่ยวผู้นั้นกำลังนั่งขัดตะหลิวทองเหลืองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเจื่อน ๆ พร้อมกับเหลือบมองลูกสะใภ้อย่างหลินอิงที่กำลังงละมุนมือกับการตกแต่งหน้าเค้กไข่โบราณเนื้อนุ่มฟูในห้องครัวกว้างขวาง "อิงอิง ลูกแม่... กลิ่นนี่มันช่างหอมจนคนข้างบ้านเขาเดินมาด้ๆ มองๆ ที่รั้วสามรอบแล้วนะลูก" เสียงของจางหม่าเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงอกเกรงใจ ระคนความตื่นตะลึงในความสามารถของลูกสะใภ้ที่วันนี้นอกจากจะรวยล้นฟ้าจากกิจการร้านอาหารและฟาร์มในมิติแล้ว ยังเป็นที่รักของคนทั้งอำเภอ หลินอิงปาดครีมมะพร้าวหอมมันลงบนเนื้อเค้กชั้นสุดท้ายด้วยความประณีต นัยน์ตาดอกท้อคมกริบเหลือบมองแม่สามีด้วยรอยยิ้มรู้ทัน ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ก็แค่เค้กสูตรใหม่ที่ใช้แป้งสาลีคุณภาพดีจากมิติของฉันเองครับ... เอ่อ หมายถึง จากฟาร์มของเราค่ะ เอ้ย จากฟาร์มของเราครับแม่" นางเกือบหลุดปากพูดคำว่า 'ค่ะ' ตามความคุ้นเคยเดิม แต่รีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยฤทธิ์เดชอันเป็นเอกลักษณ์ จางเหว่ยที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงเกษตรด้านหลังในชุดทหารสีเขียวเข้ม ท่อนแขนกำยำพับขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อสมส่วน หยาดเหงื่อพราวบนกรอบหน้าคมคาย ยิ่งขับเน้นให้สามีหนุ่มผู้คลั่งรักภรรยาดูโดดเด่นจนละสายตาไม่ได้ เขาก้าวเข้ามาโอบเอวบางของหลินอิงจากด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายจมูกโด่งรั้นกดลงบนขมับหอมกรุ่นของภรรยาโดยไม่สนสายตาของมารดาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ "เหนื่อยไหมครับคนดี ลูกชายตัวแสบหลับไปแล้วหรือยัง?" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยถามข้างใบหู พร้อมกับฝ่ามืออุ่นจัดที่ลูบไล้หน้าท้องแบนราบอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสองจนทำให้อุณหภูมิในห้องครัวอบอวลขึ้นอีกหลายเท่าตัว หลินอิงเอี้ยวตัวไปหยิกแขนสามีเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ "พูดมากจริง ๆ นะพ่อคุณ ลูกเพิ่งจะหลับไปหลังจากกินนมจนพุงกาง คุณนี่นะ... ชอบฉวยโอกาสต่อหน้าแม่ตลอดเลย" จางเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบทอดมองภรรยาด้วยความรักลึกซึ้งที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย "ผมรักภรรยาตัวเอง จะอายใครได้ล่ะครับ อีกอย่าง... แม่ก็ชินแล้วไม่ใช่หรือครับแม่?" ประโยคหลังเขาหันไปเลิกคิ้วถามมารดา จางหม่ารีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไป ๆ พวกแกสองคนไปสวีทกันที่อื่นเลย เกะกะลูกตาฉันจริง ๆ ว่าแต่... เค้กชิ้นแรกนั่นต้องยกให้ฉันนะอิงอิง ห้ามแย่งเด็ดขาด!" คำพูดเอาแต่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นเรียกเสียงหัวเราะจากคนทั้งคู่ได้อย่างครื้นเครง ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ชีวิตของหลินอิงในยุค 70 นี้เต็มไปด้วยความยากลำบากและการจ้องจะเอาเปรียบของคนรอบข้าง แต่ด้วยความฉลาดเป็นกรด การใช้มิติพิเศษที่เป็นดั่งคลังสมบัติไม่จำกัด และฝีมือการทำอาหารระดับเชฟอัจฉริยะ ทำให้นางสามารถพลิกสถานการณ์ ฟาดฟันญาติจอมเปรียบเปรยให้ต้องสยบแทบเท้า และสร้างอาณาจักรธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ด้วยสองมือของตนเอง เคียงข้างด้วยจางเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารผู้เป็นทั้งเกราะคุ้ม ภัยและสายเปย์ตัวพ่อที่ตามใจภรรยาจนคนทั้งหมู่บ้านต้องอิจฉาตาร้อน บนโต๊ะไม้เนื้อดีในห้องรับแขก ถูกจัดวางด้วยอาหารเลิศรสฝีมือหลินอิง ทั้งซุปไก่ตุ๋นโสมป่าจากมิติลับที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล ปลาทอดกรอบราดซอสเปรี้ยวหวานสีสันสดใส และหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วดำที่เคี่ยวจนเนื้อนุ่มละลายในปาก ทุกจานไม่ใช่แค่การประทังชีวิต แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จ ความสุข และความอุดมสมบูรณ์ที่นางเนรมิตขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมอง เสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งเงินของเจ้าตัวน้อยวัยแบเบาะดังแว่วมาจากห้องนอนด้านใน จางเหว่ยไม่รอช้ารีบผุดลุกขึ้นด้วยความกระตือรือร้น "เดี๋ยวผมไปดูลูกเองครับ ที่รักพักผ่อนเถอะ วันนี้คุณเหนี่ยวมามากพอแล้ว" หลินอิงมองตามแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยหัวใจที่พองโต นางวางจานเค้กชิ้นสุดท้ายลงบนโต๊ะ ก่อนจะทอดสายออกไปนอกหน้าต่าง ยามนี้ทุ่งนาสีทองอร่ามสุดสายตา ลมเย็นพัดโชยกลิ่นไอความสุขและความอบอุ่นเข้ามาทักทาย ชีวิตในยุค 70 ที่เคยน่ากลัวและแห้งแล้ง กลับกลายเป็นดินแดนแห่งความฝันที่นางได้ครอบครองมันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว กลิ่นหอมเย้ายวนของเค้กไข่โบราณที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ ๆ ลอยฟุ้งกระจายออกไปนอกรั้วบ้านอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะและความสุขที่แท้จริงของเชฟสาวผู้ข้ามมิติมาครองใจคนทั้งยุคสมัยนี้ และนี่คือบทสรุปที่งดงามที่สุดของเส้นทางชีวิตที่นางเลือกเดินด้วยความมั่นใจ กราบขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สุખોด และอิ่มเอมไปกับ "ยั่วใจภรรยาตัวร้าย" ด้วยกันจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะครับ