ปมในใจของจางเหว่ย

เสียงเหล็กกระทบกันดังแกรกที่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ ไม่ใช่เสียงเคาะประตูด้วยความเกรงใจ แต่เป็นการกระแทกกระทั้นด้วยส้นเท้าและท่อนไม้ของคนที่จงใจมาหาเรื่อง หลินอิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของจางเหว่ย กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านคละคลุ้งไปกับอากาศยามค่ำคืนที่เหน็บหนาว จางเหว่ยไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนบังร่างเพรียวบางของภรรยาไว้มิดชิด มือหนาที่กระชับปืนพกข้างเอวคลายออกเล็กน้อยก่อนจะกำชับใหม่จนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว แววตาของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่ามันกลับลุ่มลึกและมืดมนราวกับก้นบึ้งของหุบเหวที่ไร้ก้น "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเองครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับหนักแน่นจนหลินอิงรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยที่โอบล้อมอยู่รอบกาย ย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อน ในช่วงเวลาที่แผ่นดินจีนยังคงสั่นคลอนด้วยความอดอยากและคราบน้ำตา จางเหว่ยในวัยเพียงสิบแปดปีต้องแบกรับภาระของครอบครัวตระกูลจางหลังจากผู้เป็นพ่อล้มป่วยลงอย่างไร้การเยียวยา เสียงร้องไห้ระงมของน้องชายและน้องสาวที่ท้องกิ่วเพราะความหิวโหยยังคงก้องกังวานอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ในยุคนั้น ข้าวสักถังหรือแป้งสาลีสักกำมือมีค่ามากกว่าชีวิตคน แม่สามีอย่างจางหม่าผู้เห็นแก่ตัวยอมเอาข้าวสารส่วนสุดท้ายไปจำนองเพื่อซื้อเหล้าและเนื้อให้พี่ชายคนโตของเขาได้กินอิ่ม โดยปล่อยให้จางเหว่ยต้องออกไปหาอาหารกลางป่าลึกท่ามกลางหิมะโปรดปรายเพียงลำพัง วันนั้น... เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดในหุบเขามรณะ รอยแผลเป็นแนวยาวพาดผ่านแผ่นหลังใต้ร่มผ้าคืออนุสรณ์สถานแห่งความโหดร้ายที่มารดามอบให้เพื่อแลกกับความสุขสบายของลูกชายคนโปรด ความทรงจำอันมืดหม่นเหล่านั้นหล่อหลอมให้จางเหว่ยกลายเป็นคนเยชา ไร้หัวใจ และปิดตายความรู้สึกนึกคิดต่อผู้ให้กำเนิดมาโดยตลอด จนกระทั่งหลินอิงก้าวเข้ามาในชีวิต หญิงสาวผู้ใช้กลิ่นหอมของอาหารและรอยยิ้มอัจฉริยะค่อยๆ ละลายน้ำแข็งในอกของเขาออกทีละน้อย ทว่าความเงียบสงบนี้มักถูกรบกวนจากพวกเหลือบไรที่เกาะกินไม่เลิกรา ปัง! เสียงถีบประตูรั้วไม้พังครืนลงมาพร้อมกับเงาร่างของจางหม่าและญาติห่างๆ อีกสองคนที่ถือจอบและเสียมบุกรุกเข้ามาในเขตบ้านอย่างอุกอาจ "ไอ้ลูกอกตัญญู! เมียแกมันทำของใส่บ้านใหญ่จนพ่อแกอาเจียนเป็นเลือด แกยังกล้าซ่อนตัวอยู่ในบ้านอีกหรือ!" เสียงแหลมสูงของจางหม่าแผดก้องทะลุกลางความมืด นางชี้หน้าด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยวโดยไม่สนสายตาของชาวบ้านที่แอบมองอยู่ห่างๆ จางเหว่ยค่อยๆ ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนคนกลุ่มนั้นชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ยามเมื่ออยู่กับภรรยา บัดนี้กลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "บ้านหลังนี้รัฐบาลจัดสรรให้ผมกับภรรยาตามกฎหมาย และพวกท่าน... ไม่มีสิทธิแม้แต่จะก้าวเข้ามาเหยียบ ณ ที่แห่งนี้" น้ำเสียงของจางเหว่ยเรียบสนทนา ไร้ซึ่งความลังเล "แกกล้าไล่แม่หรอกเรอะ! เนรคุณ! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!" จางหม่ากรีดร้องด้วยความเหลืออด นางพยายามพุ่งเข้ามาทุบตีบุตรชายคนรองตามนิสัยที่เคยทำมาตลอดชีวิต ทว่าครั้งนี้... มือเหี่ยวย่นนั้นกลับถูกมือหนาคว้าเอาไว้แน่น บีบจนนางต้องร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด "ผมหมดความอดทนกับพวกท่านมานานแล้วครับ" จางเหว่ยเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าทุกคนที่มาในวันนี้ด้วยแววตาที่เฉียบคมราวกับใบมีด "ถ้าไม่อยากให้ผมไปฟ้องกองอำนวยการประจำคอมมูนเรื่องข้อหาบุกรุกยามวิกาลและทำลายทรัพย์สินของทางราชการ ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ญาติที่ติดตามมาเริ่มหน้าซีดเผือดและดึงแขนจางหม่าให้ออกไป ทว่าจางหม่ากลับตาขวางด้วยความแค้น นางสะบัดมือหลุดแล้วตะโกนลั่นด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "คิดว่าแกไล่ฉันพ้นรึไอ้ลูกเนรคุณ! แกจำเรื่อง 'สัญญาเลือด' เมื่อสี่ปีก่อนไม่ได้รึไง! ถ้าแกไม่ยอมส่งเงินเดือนทหารครึ่งหนึ่งให้บ้านใหญ่ แกก็เตรียมตัวติดคุกฐานทำร้ายบุพการีได้เลย!" คำว่า "สัญญาเลือด" ทำให้จางเหว่ยชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนโกรธจัด เอกสารฉบับนั้นที่เขาถูกบังคับให้ลงนามเพื่อแลกกับการรักษาน้องสาว... มันถูกเก็บไว้ในเซฟลับของตระกูลใหญ่ แล้วเหตุใดจางหม่าถึงนำมันมาขู่ในเวลานี้ได้? ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด หลินอิงที่ยืนเงียบมานานก็ก้าวเท้าออกมาจากด้านหลัง นางยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับอย่างเหนือชั้น มือเรียวบางถือถ้วยกระเบื้องเคลือบที่ยังคงมีไอความร้อนพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าและเห็ดหอมมิติลับ" ออกมาเตะจมูกทุกคนจนต้องกลืนน้ำลาย "สัญญาเลือดอะไรนั่นน่ะ... เกรงว่าน่าจะหมดอายุความตั้งแต่ตอนที่พวกท่านแอบเอาชื่อฉันไปตัดสิทธิ์โควต้าแป้งสาลีประจำเดือนแล้วกระมังครับคุณแม่สามี" หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ นางเดินเข้าไปใกล้สามีแล้วส่งยิ้มให้เขานิดๆ เป็นเชิงบอกว่า *ปล่อยให้เป็นตาฉันบ้าง* จางเหว่ยหันมามองภรรยา ความมืดมนในใจเมื่อครู่ราวกับถูกปัดเป่าด้วยไอร้อนของซุปในมือ นางไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยจริงๆ "แก... นังสะภารั่วไหล! แกกล้าดียังไงมาพูดจาลบหลู่..." จางหม่าหน้าถอดสีเมื่อถูกจี้จุดตายเรื่องการทุจริตโควต้าอาหาร "ฉันจะกล้ากว่านี้อีกแน่ครับ ถ้าคุณแม่ยังไม่รีบไสหัวออกไปจากเขตบ้านเราภายในสามวินาทีนี้" หลินอิงก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว พร้อมกับเปิดฝาถ้วยกระเบื้องออก กลิ่นหอมเข้มข้นของเครื่องยาจีนและเนื้อไก่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มก็กระจายตัวฟุ้งไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่ชาวบ้านที่แอบดูอยู่ยังต้องสูดปากด้วยความหิว จางเหว่ยเหลือบมองภรรยาด้วยแววตาพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นนับถอยหลังด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "หนึ่ง... สอง..." ทว่า ก่อนที่คำว่า "สาม" จะหลุดออกจากริมฝีปากของเขา เสียงฝีเท้าม้าและเสียงตะโกนก้องจากปลายถนนในหมู่บ้านก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน "ประกาศจากกองบัญชาการทหารสูงสุด! มีคำสั่งด่วนถึงสหายจางเหว่ย!" ร่างของทหารสื่อสารคนหนึ่งควบจักรยานพุ่งเข้ามาหยุดที่หน้าบ้านด้วยความเร่งรีบ ใบหน้าของเขามีเหงื่อท่วมตัวและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ถุงจดหมายประทับตราลับสุดยอดถูกยื่นส่งให้จางเหว่ยทันทีที่เขาลงจากรถ จางเหว่ยรับซองจดหมายมาด้วยความแปลกใจ เมื่อเขาฉีกซองออกแล้วกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ภายในนั้น ใบหน้าที่เคยสุขุมและเย็นชามาตลอดชีวิตของนายหนุ่มก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนยินดีปนอันตรายที่คาดไม่ถึง "เกิดอะไรขึ้นหรือครับที่รัก?" หลินอิงเอמהถามเสียงเบา นางสังเกตเห็นมือหนาที่ถือกระดาษเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย จางเหว่ยเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา สายตาคู่นั้นลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดaะ ก่อนที่เขาจะเอ่ยชื่อบุคคลหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้จางหม่าและทุกคนถึงกับหน้าถอดสีจนล้มพับลงไปกองกับพื้น "คนจาก 'ตระกูลเดิม' ของผม... กำลังเดินทางมาที่นี่ครับ และพวกเขาไม่ได้มาดี" โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กาแฟโบราณแก้วโต" มาโดยตลอดนะครับ!