เมื่อสามีกลายเป็นผู้ช่วยสายเปย์

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินชื้นยามค่ำคืน ทำให้หลินอิงต้องสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ป้ายห้อยคอรูป “ใบชาประทับตราพยัคฆ์” ที่เปื้อนคราบโลหิตในมือสั่นเทาเล็กน้อย ชายชราที่นอนฟุบอยู่หน้าประตูเรือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลุงฟู่ พ่อบ้านเก่าแก่ผู้เคยร่วมเป็นร่วมตายกับตระกูลเดิมของนางเมื่อทศวรรษก่อน “ใครกัน... กล้ามาทำลายยามวิกาลเช่นนี้!” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับอ้อมแขนกำยำของจางเหว่ยที่เอื้อมมาโอบกอดเอวบางไว้ด้วยสัญชาตญาณการระวังภัย ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองร่างไร้สติบนพื้นสลับกับแววตาตื่นตระหนกของภรรยา “ท่านพี่... อย่าเพิ่งส่งเสียงดัง คนผู้นี้มีความเกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของข้า” หลินอิงกระซิบเสียงเครือ นางรีบใช้มิติฟาร์มดึงน้ำทิพย์บริสุทธิ์ออกมารดแผลที่หน้าอกของลุงฟู่ทันที ก่อนที่อาการจะแย่ลงไปกว่านี้ จางเหว่ยไม่ได้ซักไซ้ไล่ความให้มากความ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยและความกังวลต่อความปลอดภัยของภรรยา แต่เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวและคราบน้ำตาที่คลอหน่วยของหลินอิง เขากลับพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น มือหนาเอื้อมไปแบกร่างของชายชราขึ้นบ่าด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด “หลบไปข้างในก่อน ข้าจะจัดการเอง” ภายในห้องครัวเล็กๆ แสงจากตะเกียงน้ำมันพืชกะพริบไหวตามแรงลม หลินอิงง่วนอยู่กับการเคี่ยวน้ำซุปสมุนไพรบำรุงกำลังจากแปลงเกษตรในมิติ เพื่อช่วยยื้อชีวิตลุงฟู่ที่สูญเสียเลือดมาก กลิ่นหอมละมุนของโสมตังقี้และเก๋ากี้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นคาวเลือดจนหมดสิ้น ในขณะเดียวกัน จางเหว่ยก็แสดงบทบาท "สามีสายซัพพอร์ต" ที่ทำเอาภรรยาถึงกับต้องเหลือบมองด้วยความทึ่ง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมผ้ากันเปื้อนลวกๆ กำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดพื้นเรือน ล้างคราบเลือดที่หยดเป็นทางอย่างไม่ถือสาว่านี่คือ "งานบ้าน" ที่บุรุษในยุคเจ็ดศูนย์มักมองว่าเป็นหน้าที่ของสตรี “ท่านพี่... ท่านไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอกเจ้าค่ะ ให้ข้าจัดการเองเถอะ” หลินอิงเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะคนหม้อซุป จางเหว่ยหยุดมือ เงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ผิดกับภาพลักษณ์นายทหารผู้เย็นชาต่อหน้าคนนอก “เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไหนจะต้องทำของขายในตลาดมืด ไหนจะต้องมาเจอเรื่องไม่คาดคิดนี่อีก เรื่องแค่นี้ ข้าทำแทนได้” คำพูดเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยการกระทำที่จริงจัง ทำให้หัวใจของเชฟสาวจากโลกอนาคตกระตุกวูบ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความหวาดระแวงในโลกยุคเก่าอันโหดร้ายนี้อย่างช้าๆ ทว่า ความสงบสุขย่อมอยู่ได้ไม่นานนัก *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูเรือนไม้ดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงแสบแก้วหูของจางหม่า แม่สามีจอมแสบที่มักจะหาเรื่องมาวุ่นวายได้ถูกจังหวะเสมอ “หลินอิง! นังสะไภ้ตัวดี! ดึกดื่นป่านนี้ทำลับๆ ล่อๆ อะไรกันในบ้าน กลิ่นยาอะไรโชยออกมาเนี่ย เจ้าแอบซ่อนชู้หรือว่าแอบเอาเสบียงไปซ่อนไว้กินคนเดียว คายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสียงนินทาและเสียงซุบซิบจากชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่เริ่มทยอยลุกขึ้นมาดูเหตุการณ์ดังเซ็งแซ่ ความกดดันพุ่งสูงขึ้นในพริบตา จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มถมึงทึงด้วยความโกรธ เขาขยับตัวจะเดินออกไปเปิดประตูสั่งสอนแม่ตัวเองให้รู้สำนึก แต่หลินอิงกลับเอื้อมมือไปคว้าแขนสามีไว้เสียก่อน “ปล่อยนางเหอะเจ้าค่ะ... ให้ข้าจัดการเอง” หลินอิงแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้จางเหว่ยรู้ทันทีว่า "แม่นางตัวแสบ" ของเขาเตรียมแผนการฟาดฟันคนไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว สะใภ้ตระกูลจางสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าเดินไปปลดกลอนประตูออกด้วยท่าทีสงبนิ่ง ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านและใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของจางหม่า “คุณแม่ท่านมาดึกดื่นป่านนี้ คงไม่ได้มาอวยพรวันเกิดให้ข้ากระมังเจ้าคะ?” หลินอิงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม แต่สายตากลับคมกริบราวกับใบมีด จางหม่าถลึงตาใส่ ผลักอกสะใภ้จนเซถอยหลัง “นังเด็กนี่! กล้าดียังไงมาพูดจายียวนฉัน! ฉันได้กลิ่นยาบำรุงราคาแพงมาจากบ้านแก แกเอาเงินจากไหนมาซื้อ! หรือว่าแอบขโมยเงินกองกลางของครอบครัวไป!” “เงินหรือเจ้าคะ?” หลินอิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปหยิบกระเช้าไม้ที่เต็มไปด้วยขนมเปี๊ยะสูตรพิเศษและสมุนไพรที่เพิ่งแปรรูปจากมิติออกมาวางตรงหน้า “ถ้าท่านแม่อยากรู้ว่าข้าเอาเงินมาจากไหน และในบ้านนี้มี ‘ความลับ’ อะไรซ่อนอยู่... คงต้องถามคนๆ นี้ดูเสียก่อนแล้วล่ะเจ้าคะ” พูดจบ หลินอิงก็เบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้ทุกคนได้เห็นร่างของชายชราที่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียง พร้อมกับเผยให้เห็น “ป้ายห้อยคอรูปใบชาประทับตราพยัคฆ์” ที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะไม้ข้างเตียงอย่างชัดเจน! ทันทีที่จางหม่าและชาวบ้านบางคนในยุคเก่าแก่เห็นสัญลักษณ์นั้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนจากความอยากรู้อยากเห็น กลายเป็นความซีดเผือดราวกับเจอผีสาง! — โปรดติดตามตอนต่อไป — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" เสมอนะครับ