ห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัดในมือ

“เงินที่ส่งมาให้บ้านฉินตลอดสามปี หายไปไหนหมด?” ประโยคคำถามเรียบเฉยแต่หนักแน่นดุจภูเขาหินทลายลงมากลางวงสนทนา หลินฟางยืนกอดอกพิงกรอบประตู เฝ้ามองแม่สามีที่หน้าถอดสีจนกลายเป็นสีซีดเผือดเหมือนกระดาษสาฉีกขาด ฉินเหว่ยไม่แม้แต่จะมองหน้ามารดาผู้ให้กำเนิด เขาก้าวข้ามร่างของนางไปราวกับเดินผ่านอากาศธาตุ ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือฉันแล้วดึงให้เดินเข้าไปในห้องนอนที่ซอมซ่อทันที “ล็อคประตู” เขาออกคำสั่งสั้นๆ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงทันทีเมื่อจ้องมองใบหน้าฉัน ฉันไม่ได้ทักท้วง เพียงแค่หมุนกลอนประตูไม้ผุๆ นั้นจนแน่นหนา ทันทีที่แผ่นหลังแตะผนังห้อง ความเย็นเยียบที่ข้อมือซ้ายก็ปรากฏขึ้น วงแหวนสีฟ้าจางๆ หมุนวนอยู่ใต้ผิวหนัง นี่คือมิติลับที่ฉันเพิ่งค้นพบหลังจากทะลุมิติมาในร่างลูกสะใภ้ที่ถูกรังแกจนตาย—‘ห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัด’ ที่เชื่อมต่อกับคลังสินค้าครบวงจรในศตวรรษที่ 21 “นี่คือสิ่งที่ผมหามาให้” ฉินเหว่ยไม่ถามว่าฉันมีอะไรในตัว เขาเพียงแค่วางถุงผ้าที่หนักอึ้งลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในนั้นมีเนื้อหมูสามชั้นติดมันสวย ข้าวสารคุณภาพดีหนึ่งถุง และผักสดที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ผักในฤดูกาลนี้ ฉันเลิกคิ้วมองสามีหน้าตายผู้นี้ “คุณไปเอาของพวกนี้มาจากไหน ในเมื่อตลาดปิดไปตั้งนานแล้ว?” เขาเม้มปากแน่น ความเงียบของเขาคือคำตอบที่น่ารักที่สุด เขาคงไปเสี่ยงอันตรายในป่าลึกหรือแลกเปลี่ยนบางอย่างที่เขาไม่ยอมบอก เพื่อให้ฉันอิ่มท้องสินะ “เก็บไว้ทำอาหารเถอะ” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปหยิบขวาน เตรียมจะไปตัดฟืนเพิ่ม ฉันรีบคว้าชายเสื้อเขาไว้ “ไม่ต้องไปแล้วค่ะ วันนี้เราจะกินของดีกัน” ฉันรวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงมิติในห้วงลึกของจิตใจ เพียงชั่วพริบตา ในมือฉันก็ปรากฏ ‘เครื่องปรุงรสชั้นเลิศ’ ที่ไม่มีวันหมดสิ้น ทั้งซอสหอยนางรมสูตรเข้มข้น น้ำมันงาหอมฟุ้ง และเครื่องเทศที่หาไม่ได้ในยุคสมัยนี้ ฉินเหว่ยชะงัก สายตาเขาจ้องมองขวดเครื่องปรุงในมือฉันนิ่งสนิท ไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจอย่างมหาศาล “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยู่ข้างคุณ” เขาพึมพำ ก่อนจะหันไปจุดเตาถ่านให้ฉันอย่างคล่องแคล่ว เสียงน้ำมันร้อนๆ กระทบกับผิวเนื้อสามชั้นดัง ‘ฉ่า’ สนั่นไปทั่วครัวที่เคยเงียบเหงา กลิ่นหอมฟุ้งของหมูสามชั้นคั่วพริกเกลืออบอวลไปจนถึงนอกบ้าน หลินฟางตวัดตะหลิวอย่างชำนาญ มือหนึ่งหั่นผัก อีกมือหนึ่งปรุงรสชาติให้กลมกล่อมจนเกินต้านทาน *ตึก... ตึก...* เสียงฝีเท้าของแม่สามีเดินวนเวียนอยู่ที่หน้าประตูมาได้สักพักแล้ว กลิ่นอาหารที่ฉันตั้งใจปล่อยให้โชยออกไปทางช่องหน้าต่างแตกๆ คงกำลังทรมานใจนางน่าดู “หอมใช่ไหมคะ?” ฉันตะโกนถามออกไปทางประตู เสียงหัวเราะแผ่วๆ ของฉินเหว่ยดังอยู่ข้างหู “ปล่อยให้เขาทรมานบ้างก็ดี” เขาหยิบจานมาวางตรงหน้าฉัน ฉันตักหมูสามชั้นคั่วพริกเกลือสีทองอร่ามวางลงบนข้าวสวยร้อนๆ กลิ่นหอมจรุงใจนั้นรุนแรงเสียจนกระทั่งเสียงโวยวายหน้าบ้านเงียบลง แต่แทนที่จะเป็นเสียงด่าทอ กลับกลายเป็นเสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นกว่าเดิม พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่ตะโกนเข้ามา “ในบ้านนี้... ใครเป็นคนปรุงอาหาร! กลิ่นนี่มันอะไรกัน!” ฉินเหว่ยลุกขึ้นยืนทันที มือข้างหนึ่งวางบนเอวเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ไม่คาดฝัน ฉันวางตะหลิวลง สบตากับสามีด้วยความมั่นใจ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของอาหาร แต่เป็นโอกาสทองในการพลิกเกมชีวิต ฉันเดินไปแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย เห็นชายร่างใหญ่ในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่สหกรณ์หมู่บ้านยืนจ้องหน้าด้วยสายตาหิวกระหาย ในมือเขามีธนบัตรใบละสิบหยวนกำแน่น “ฉันทำเองค่ะ... อยากได้สักจานไหมคะ? แต่ราคานี้คงไม่พอหรอกนะ” ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความคาดหวังที่ปิดไม่มิด ทว่าในวินาทีที่ฉันกำลังจะยื่นจานออกไป เสียงกระแทกประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างแรง จนบานไม้เกือบจะหลุดออกจากวงกบ! “หลินฟาง! แกนังสารเลว! แกกล้าทำอาหารดีๆ กินกันสองคนผัวเมียในขณะที่แม่แกจะอดตายอยู่แล้วหรือไง! ออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีปนกับเสียงทุบประตูโครมคราม แต่สิ่งที่ทำให้นิ่งอึ้งไปทั้งบ้านไม่ใช่เสียงของนาง กลับเป็นเสียงของชายแปลกหน้าอีกคนที่แทรกเข้ามาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “หยุดโวยวาย... ฉันมาที่นี่เพื่อเชิญ 'เชฟ' ไปทำอาหารในงานเลี้ยงของท่านหัวหน้าเขต ใครกล้าขัดขวาง... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!” จังหวะหัวใจฉันเต้นรัว นี่ไม่ใช่แค่การหาเงินกินข้าวธรรมดา แต่มันคือการเปิดประตูปัญหาระดับใหญ่ที่ฉันเองก็คาดไม่ถึง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหลินฟางและสามีหน้านิ่งนะคะ สวนส้มปลายฟ้าจะรอทุกคนในตอนต่อไปค่ะ