สะใภ้ที่น่ารังเกียจฟื้นคืนชีพ

"ถ้าไม่อยากตายในบ้านหลังนี้ ก็ไสหัวไปซะ! ยัยกาฝาก! กินก็เก่ง งานการไม่ทำ หนี้สินก็ท่วมหัว นี่หรือคือเมียของลูกชายฉัน? น่าไม่อายสิ้นดี!" เสียงแหลมสูงบาดหูของ ‘แม่สามีตระกูลฉิน’ ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของหลินฟาง ราวกับเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้าสู่ขมับที่กำลังปวดตุบๆ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นเพดานไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีคราบน้ำเกาะเป็นรอยด่างดวง กลิ่นอับชื้นของดินและฟางแห้งโชยเข้าจมูกจนชวนคลื่นเหียน หลินฟางพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาดุจเขื่อนแตกทำเอาเธอแทบสำลัก เธอไม่ได้ตาย... เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ ‘หลินฟาง’ สะใภ้ไร้ค่าในยุค 70 ที่แสนจะอดอยากยากแค้นแห่งนี้ "นังตัวดี! ฉันพูดไม่ได้ยินหรือไง? เก็บเสื้อผ้าเน่าๆ ของแกแล้วไสหัวไปก่อนที่ฉันจะเอาไม้กระบองฟาดหลัง!" หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมเสื้อผ้าปะชุนที่สะอาดสะอ้านเกินกว่าฐานะคนจนในหมู่บ้าน ชี้นิ้วมาที่หน้าเธอด้วยแววตาเกลียดชังสุดขีด หลินฟางยกมือขึ้นลูบขมับเบาๆ สายตาที่เคยอ่อนแอและหวาดกลัวของเจ้าของร่างเดิม บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบและคมกริบดุจมีดเชฟที่ผ่านการลับมาอย่างดี เธอไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ แต่กวาดสายตามองสภาพห้องที่แทบจะเรียกว่าบ้านไม่ได้ นี่คือ ‘ฟาร์มร้าง’ ที่สามีของเธอต้องจำใจซุกหัวนอนหลังจากถูกแม่ทอดทิ้งให้มาอยู่ชายป่า "แม่คะ..." หลินฟางเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแหบพร่าแต่ทว่ากังวานและหนักแน่น "การจะไล่ลูกสะใภ้คนหนึ่งออกจากบ้าน นอกจากจะต้องมีเหตุผลที่ดีพอแล้ว... แม่ลืมไปหรือเปล่าคะว่าบ้านหลังนี้ ใครเป็นคนจ่ายเงินสร้าง?" แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าอวบอิ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "นังนี่! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันงั้นเหรอ? เงินนั่นก็เงินเดือนของลูกชายฉัน! เขาเป็นทหาร เขาส่งเงินมาให้ตระกูลฉิน ไม่ใช่มาให้แกถลุงเล่น!" "เงินเดือนทหารของพี่เหว่ย... ส่งมาที่นี่ทุกเดือน" หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายนี้จะผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก แต่รัศมีของเชฟระดับท็อปที่ผ่านศึกในครัวระดับโลกมาโชกโชน ทำให้เธอดูมีอำนาจกดขี่อย่างประหลาด "แต่แม่เคยดูไหมคะว่า เงินเหล่านั้นถูกนำไปใช้ที่ไหน? ข้าวสารสักกระสอบในบ้านหลังนี้มีไหม? หรือว่ามันถูกเปลี่ยนเป็นสร้อยคอทองคำบนคอของลูกสาวสุดที่รักของแม่ไปหมดแล้ว?" คำพูดของเธอเหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ แม่สามีพุ่งเข้ามาหวังจะตบหน้าเธอ แต่หลินฟางก้าวถอยหลังด้วยความไวที่ฝึกฝนมาจากการหลบหลีกน้ำมันกระเด็นในห้องครัว พร้อมกับคว้าด้ามกระทะเหล็กเก่าๆ ที่วางอยู่ใกล้ตัวขึ้นมาถือไว้ "ถ้าแม่กล้าแตะตัวฉันแม้แต่นิ้วเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน วันนี้ฉันอาจจะเป็นสะใภ้ที่น่ารังเกียจ แต่พรุ่งนี้... ฉันจะเป็นคนที่ทำให้แม่รู้ว่า ถ้าไม่มีฉัน ตระกูลฉินจะอดตายกันอย่างไร!" คำประกาศกร้าวของเธอทำให้แม่สามีชะงักไปจริงๆ อีกฝ่ายมองดูหลินฟางที่วันนี้ดูแปลกไป ทั้งแววตา ท่าทาง และความนิ่งเฉยที่น่าขนลุก ทำให้คนเป็นแม่สามีเริ่มเกิดความระแวง "เหอะ! งั้นก็เชิญอยู่ไป! ดูสิว่าพรุ่งนี้แกจะหาอะไรกิน ถ้าไม่มีอะไรตกถึงท้อง แกก็เตรียมเก็บศพตัวเองได้เลย!" แม่สามีสะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมกับเสียงถ่มน้ำลายทิ้งท้าย หลินฟางวางกระทะลง เสียงเหล็กกระทบโต๊ะไม้ดังกังวาน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของความยากจนไม่ได้ทำให้เธอหวาดหวั่น แต่กลับทำให้สัญชาตญาณนักสู้ของเธอกระตุกยิ้ม เธอเดินไปที่เตาไฟเก่าๆ เปิดดูไหใบหนึ่งที่วางอยู่ในมุมมืด มีเพียงข้าวสารก้นไหที่ดูเหมือนแป้งมากกว่าเมล็ดข้าวและหัวไชเท้าเหี่ยวๆ สองหัว "นี่คือต้นทุนชีวิตใหม่สินะ..." เธอพึมพำ ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการกับวัตถุดิบที่เหลืออยู่ด้วยความชำนาญ ขณะที่เธอเริ่มตั้งไฟ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางหน้าประตู หลินฟางหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูยับย่นแต่กลับขับเน้นไหล่กว้างและโครงร่างที่แข็งแรงให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น เขามีใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งแกะสลัก ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะวางห่อผ้าที่ดูหนักอึ้งลงบนโต๊ะ ฉินเหว่ย... สามีที่แม่สามีบอกว่าเย็นชาและไม่เคยสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย เขามองดูข้าวสารก้นไห ก่อนจะปรายตามองภรรยาที่ยืนถือตะหลิวไม้ด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไป เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยื่นมือหนาไปเปิดห่อผ้าที่นำมาด้วย ด้านในเต็มไปด้วยเนื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงามและไข่ไก่สดหลายฟอง "แม่มาหาเรื่องเธอหรือเปล่า" น้ำเสียงของเขาแหบต่ำและเรียบเฉย ทว่าแฝงความใส่ใจบางอย่างที่เขาก็คงไม่รู้ตัว หลินฟางเงยหน้าขึ้นมองสามีคนนี้ แสงไฟจากเตาทำให้เขามีมิติขึ้นมา "เธอไม่ได้มาหาเรื่องฉันหรอกค่ะ... เธอแค่มาประกาศสงคราม" เธอยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบชิ้นหมูขึ้นมาพินิจ "และดูเหมือนว่ามื้อเย็นนี้... ฉันจะมีวัตถุดิบชั้นดีมาฟาดหน้าคนบางคนให้หงายหลังแล้ว" ฉินเหว่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาถอดถุงมือทหารออกแล้ววางไว้ข้างๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เธอจนได้กลิ่นไอแดดและกลิ่นฝุ่นจางๆ จากตัวเขา "ถ้าเธออยากจะทำอะไร ก็ทำไป... บ้านนี้ ฉันให้เธอเป็นใหญ่ ถ้าใครกล้าขวาง ฉันจะจัดการเอง" ยังไม่ทันที่หลินฟางจะได้เอ่ยตอบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงตะโกนของแม่สามีที่ดังเข้ามา "ไอ้เหว่ย! ออกมานี่เดี๋ยวนี้! นังสะใภ้ไร้ค่านั่นมันขโมยเงินแกไปซื้อของกินฟุ่มเฟือยหรือเปล่า! ออกมาดูด้วยตาตัวเองนะ!" ทว่าก่อนที่มือของแม่สามีจะสัมผัสบานประตู ฉินเหว่ยกลับขยับตัวไปขวางไว้รวดเร็วดุจพายุ เขาเปิดประตูออกกว้างด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับเย็นเยียบจนแม่สามีที่กำลังจะอ้าปากด่าถึงกับสะอึกจนตัวสั่น! หวังว่าตอนแรกนี้จะถูกใจรี้ดทุกท่านนะคะ สวนส้มปลายฟ้าจะพาทุกคนไปดูว่าเชฟสาวจะเปลี่ยนครัวฟาร์มร้างให้กลายเป็นสวรรค์ของนักชิมอย่างไร ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้หลินฟางในตอนต่อไปด้วยนะคะ!