ศัตรูในคราบมิตร

กลิ่นอายฉุนกึ๊กของผงรากมูนสโตนที่ถูกบดจนละเอียดเกินไป ลอยอบอวลอยู่เหนือโต๊ะปฏิบัติการหมายเลขเจ็ด คีย์กำลังก้มหน้าก้มตาใช้ช้อนเงินตวงสารละลายสีครามเข้มลงในบีกเกอร์แก้วคริสตัลอย่างระมัดระวัง มือเรียวสวยคู่นั้นนิ่งสนิทและแม่นยำ สมกับที่เป็นหัวกะทิอันดับหนึ่งแห่งภาควิชาปรุงยา แต่อะไรบางอย่างในจังหวะการหายใจของเขา—ที่สั้นกว่าปกติราวครึ่งวินาที—กลับไม่สามารถรอดพ้นจากเรดาร์ความสังเกตของเซนไปได้ "วันนี้มือสั่นนะคีย์ นอนไม่พอเหรอ หรือว่ากังวลเรื่องการทดสอบภาคปฏิบัติสัปดาห์หน้ากันแน่" เซนเอ่ยทักขึ้นเบาๆ ขณะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง ดวงตาคมกริบใต้กรอบผมสีเงินยุ่งเหยิงกวาดมองแผ่นกระดาษบันทึกสูตรเวทมนตร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ข้อมูลตัวเลขและสมการเวทธาตุแสงที่ถูกจดบันทึกไว้ด้วยลายมืออันเป็นระเบียบเรียบร้อยของคีย์นั้นดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ จนกระทั่งเซนสังเกตเห็นสัญลักษณ์ลับที่มุมกระดาษด้านล่าง... มันคือตราประทับรูปวงแหวนเวทสามชั้นของสภาวิจัยอิสระ องค์กรใต้ดินที่อาจารย์เอลาร่าเคยเตือนไว้ว่ากำลังตามล่าผู้มีพลังเวทธาตุแสงโบราณ กระดาษแผ่นนั้นถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนใต้ตำราสมุนไพรหนาเตอะ แต่เพราะมุมที่เผยอขึ้นมาวับๆ แวมๆ ทำให้เซนและคีย์ที่เพิ่งสบตากันด้วยความเข้าใจเมื่อครู่ ถึงกับต้องประเมินสถานการณ์ใหม่ในเสี้ยววินาที "เปล่าหรอก เซน..." คีย์เงยหน้าขึ้นรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนใบหน้าขาวสะอาด ดวงตาเรียวรีคู่นั้นทอประกายอบอุ่นเป็นมิตรเช่นเคย "ฉันแค่นึกถึงเรื่องปริมาณมานาที่ต้องใช้ในบททดสอบขั้นสูงน่ะ มันซับซ้อนกว่าที่คิด นายก็รู้ว่าฉันชอบให้ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบ" คำแก้ตัวลื่นไหลไร้ที่ติ หากแต่เซนกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเพื่อนสนิทผ่านกระแสมานาจางๆ ที่สะท้อนอยู่ในอากาศ คีย์ไม่ได้กำลังกังวลเรื่องการเรียน... คีย์กำลังประหม่า และความประหม่านั้นก็ไม่ได้เกิดจากความยากของบทเรียน แต่เกิดจากการที่เขา "ถูกจับได้" ต่างหาก เซนแสร้งทำเป็นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นแบบที่คีย์คุ้นเคยทุกวัน "นั่นสินะ นายมันพวก perfectionist ตัวยงนี่นา งั้นเดี๋ยวฉันขอตัวไปห้องสมุดแป๊บนะ พอดีอาจารย์เอลาร่าฝากให้ไปหยิบตำราประวัติศาสตร์เวทมนตร์เล่มเก่าหน่อย" "อ้อ... ไปสิ ระวังตัวด้วยล่ะ ช่วงนี้ทางเดินฝั่งตะวันตกค่อนข้างเงียบเชียบแปลกๆ" คีย์กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงห่วงใยที่แนบเนียนจนน่ากลัว เซนลุกขึ้นยืน คว้าเสื้อคลุมสีครามประจำตัวมาสวมทับ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากห้องปรุงยา กลิ่นอายความอึดอัดที่กดทับอยู่ในห้องค่อยๆ เจือจางลงเมื่อเขาเดินพ้นประตูบานใหญ่ ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกตีรวนขึ้นมาจนหายใจไม่ทั่วท้อง เพื่อนสนิทที่ร่วมเป็นร่วมตาย ฝ่าฟันบททดสอบหินๆ ในสถาบันเวทมนตร์มาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน คนที่คอยติวหนังสือและดึงเขากลับมาจากกองหนังสือพิมพ์งีบหลับ... แท้จริงแล้วกำลังซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่? ระหว่างที่ฝ่าเท้าก้าวเดินไปตามทางเดินหินอ่อนที่ทอดยยาวเข้าสู่เขตหวงห้ามของหอสมุดโบราณ เสียงฝีเท้าฝั่งตรงข้ามก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบเงินของอาจารย์เอลาร่าก้าวออกมาจากมุมมืดอย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีเพลิงคู่สวยคู่นั้นกวาดมองใบหน้าครุ่นคิดของเซนเพียงปราดเดียวก็อ่านความรู้สึกทั้งหมดออกโดยไม่ต้องเอ่ยถาม "สีหน้าแบบนั้น... ดูท่าทางเจ้าลูกศิษย์ตัวแสบของฉัน คงจะไปเจอ 'หลักฐาน' อะไรเข้าสสินะคะ" เสียงนุ่มทุบกังวานเอ่ยเย้าอย่างรู้ทัน ทว่าแววตากลับจริงจังขึ้นหลายส่วน "อาจารย์รู้เรื่องสภาวิจัยอิสระแทรกซึมเข้ามาในสถาบันนานแล้วใช่ไหมคะ" เซนยิงคำถามตรงไปที่เป้าหมาย ไม่ยอมเสียเวลาอ้อมค้อม ดวงตาสสีครามจ้องมองอาจารย์สาวลึกลับเพื่อค้นหาคำตอบ เอลาร่าถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาบางหลุบลงชั่วครู่ก่อนจะเงยขึ้นสบตา "โลกใบนี้ไม่ได้ขาวสะอาดอย่างที่ตำราเรียนในห้องบรรยายเขียนไว้หรอกนะคะ เซน เครือข่ายของพวกมันรากimตลบยิ่งกว่าที่เธอคิด และคนที่น่ากลัวที่สุด... ก็มักจะไม่ใช่คนที่ถือดาบพุ่งเข้าใส่เราตรงๆ แต่คือคนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ เวลาที่เราหันหลังต่างหาก" คำพูดของเอลาร่าประดุจค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ เซนเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ภาพเหตุการณ์ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัว คีย์มักจะรู้กำหนดการเคลื่อนไหวของอาจารย์เอลาร่าเสมอ คีย์มักจะเป็นคนเสนอให้ใช้เส้นทางเดินนี้ในการหลบเลี่ยงการตรวจตรา และคีย์... คือคนเดียวที่รู้ว่าโครงสร้างมานาธาตุแสงที่แท้จริงของเขาอยู่ในระดับที่ไม่เสถียร ถ้าคีย์เป็นสายลับของสภาวิจัยจริง นั่นหมายความว่าจุดอ่อนทั้งหมดของเซนอยู่ในกำมือของฝ่ายตรงข้ามแล้ว! "ฉันต้องพิสูจน์ให้แน่ชัดค่ะ" เซนกล่าวเสียงลอดไรฟัน แววตาฉายประกายความมุ่งมั่นระคนเจ็บปวดลึกๆ "ไม่ว่าความจริงมันจะโหดร้ายแค่ไหน ฉันไม่อยากเดาเองฝ่ายเดียว" "ระวังตัวด้วยนะคะ เซน เด็กฉลาดมักจะตายเร็วเพราะความอยากรู้อยากเห็นเสมอ" เอลาร่ายื่นมือเรียวบางมาแตะที่ไหล่ของเซนเบาๆ กระแสมานาอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาช่วยปลอบประโลมความตึงเครียดในจิตใจ ก่อนที่อาจารย์สาวจะหมุนตัวหายวับไปกับสายลม ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก เซนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอตัดสินใจย้อนกลับทางเดิม มุ่งหน้าสู่ห้องพักส่วนตัวของคีย์ที่อยู่ท้ายหอกลาง เพื่อค้นหาความจริงที่ถูกปิดตาย บรรยากาศยามวิกาลภายในหอพักนักเรียนเงียบสงัดราวกับป่าช้า แสงจันทร์สีนวลลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีส่องกระทบพื้นทางเดินเป็นทางยาว เซนใช้เวცยัติพรางตัวระดับสูงที่อาจารย์เอลาร่าเคยสอน ซ่อนเร้นร่องรอยและเสียงฝีเท้าจนแทบกลืนหายไปกับความมืด หน้าประตูห้องพักของคีย์... ปิดสนิท ทว่ามีแสงไฟสีฟ้าจางๆ ลอดออกมาจากรอยแยกใต้ประตู พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังลอดออกมาแผ่วเบา "...ยืนยันเป้าหมายแล้วครับ พลังเวทธาตุแสงของเซนกำลังตื่นตัวขึ้นในอัตราที่เร็วกว่ากำหนด การทดสอบขั้นต่อไปจะเริ่มในอีกสามวันข้างหน้า... ให้ดำเนินการตามแผนกักตัวทันทีใช่ไหมครับ?" น้ำเสียงนั้น... ชัดเจน แจ่มแจ้ง ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น มันคือเสียงของคีย์... เพื่อนสนิทที่เธอยอมรับจากใจจริง ฉับพลันนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนโปร่งแสงสีแดงฉานก็เด้งพรวดขึ้นมาตรงหน้าของเซน พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่ดังขึ้นในหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะวิกฤต! มิตรภาพของคุณกำลังถูกหักหลัง ภารกิจลับระดับ SSS: "หมากกระดานนี้ ใครคือผู้เล่นตัวจริง?" เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ผู้เล่นจำเป็นต้องเลือกเส้นทาง: (1) เผชิญหน้าและหักดิบในทันที หรือ (2) ซ้อนแผนตลบหลังเพื่อกระชากหน้ากากองค์กรเงา!] เซนยังไม่ทันได้ขยับตัว เสียงกุกกักจากด้านหลังก็ดังขึ้น พร้อมกับความเย็นเยียบของคมดาบเวทมนตร์ที่จ่อเข้าที่ต้นคอของเธออย่างแม่นยำ "ได้ยินชัดเจนพอหรือยังล่ะ... เซน?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเวทมนตร์บทนี้เสมอนะคะ เซเลสเทียละอองเวทจะรอพบกับทุกท่านในตอนถัดไปค่ะ!