เกียร์กับกล้อง

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ยาวตัวใหญ่ดังปึง สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมสภานักศึกษาที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ "ถ้าโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้ภัยของชมรมคุณมันใช้งบประมาณเกินโควตาไปสิบเปอร์เซ็นต์โดยไม่มีแผนคุ้มทุนที่ชัดเจน ฉันก็ไม่มีทางเซ็นอนุมัติงบก้อนนี้ให้เด็ดขาดค่ะ ประธานอาคเนย์" น้ำเสียงหวานใสแต่คมกริบราovใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น พริมา—ดาวเด่นคณะนิเทศศาสตร์ผู้พ่วงตำแหน่งกรรมการงบประมาณสภานักศึกษาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นแฟชั่นฉายแววความดื้อรั้นและท้าทายอย่างชัดเจน เธอนั่งไขว่ห้าง แผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแววตากลับจริงจังและเฉียบคมชนิดที่ใครหน้าไหนก็ต้องยอมหลบตา แต่อาคเนย์ไม่ใช่ใครหน้าไหน... ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อช็อปวิศวกรรมศาสตร์สีเลือดหมู ปักตราเกียร์สีทองที่หน้าอกด้านซ้าย ปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีแทนจากการตากแดดตากลมทำแล็บหุ่นยนต์ เขายังคงยืนค้ำหัวโต๊ะประชุมด้วยท่าทีนิ่งขรึม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความหงุดหงิดระคนระอาใจ "คุณพริมาครับ... อ้อ ขอโทษที พอดีผมติดปากคำสรรพนามทางการแพทย์ เอ้ย ทางวิศวะ" อาคเนย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ปากหยักได้รูปเหยียดขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน "คุณอ่านงบการเงินไม่แตกฉานเองต่างหาก หรือว่าสมองของเด็กนิเทศฯ จะประมวลผลตัวเลขหลักล้านไม่ทัน เลยเหมาเอาว่ามันเกินงบ?" "นี่คุณ!" พริมาดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือบางตบลงบนโต๊ะประชุมจนเอกสารกระเพื่อม "อย่ามาดูถูกเด็กนิเทศนะคะ! ถึงพวกเราจะเรียนเรื่องศิลปะและการสื่อสาร แต่ไม่ได้แปลว่าบวกเลขไม่เป็น! ที่ฉันไม่อนุมัติเพราะคุณใส่ค่าใช้จ่ายส่วนเกินบ้าบออะไรมาตั้งสามแสน ค่าอะไหล่หุ่นยนต์บ้าบออะไรนำเข้าจากดาวอังคารเหรอคะ ถึงได้แพงหูฉี่ขนาดนี้!" "มันคืองบพัฒนาเซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อนรุ่นล่าสุดครับคุณหญิงดาวคณะ" อาคเนย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหล็กและน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกพริมาจนเธอต้องชะงักไปชั่วขณะ "ถ้าหุ่นยนต์กู้ภัยของผมเข้าไปช่วยคนในตึกถล่มไม่ได้เพราะเซ็นเซอร์ห่วยแตก... คุณจะรับผิดชอบชีวิตคนที่ตายใต้ซากตึกแทนผมไหมล่ะครับ?" คำพูดกระแทกกระทั้นและสายตาที่กดดันอย่างจงใจทำเอาพริมาหัวใจกระตุกวูบ เธอไม่ได้กลัวเขา... เปล่าเลย เธอกำลังโมโหต่างหาก! โมโหที่ผู้ชายคนนี้ชอบทำตัวเป็นศูนย์กลางจักรวาล ชอบคิดว่าวิศวะคือผู้กอบกู้โลก ส่วนคณะอื่นเป็นแค่ตัวประกอบฉาก และที่สำคัญที่สุด... โมโหที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นสะอาดๆ บนตัวเขานี่แหละ! "พูดจาเกินจริงไปหน่อยไหมคะประธานอาคเนย์ เอาความดราม่านี้ไปใช้กับบทละครเวทีเถอะค่ะ ที่นี่สภานักศึกษา ไม่ใช่โรงละครสัตว์" พริมาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนเธอเห็นแพขนตาดกหนาและเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่นั้น อาคเนย์ชะงักไปนิดเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี แถมยังกล้าจ้องตาเขากลับแบบตาไม่กระพริบ ปรกติแล้วผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาคุยงานกับเขา ไม่ก้มหน้าหนีด้วยความกลัว ก็พยายามใช้มารยาเข้าหาเพื่อขออนุมัติงบง่ายๆ แต่พริมา... เธอเหมือนแมวป่าตัวจิ๋วที่พร้อมจะกางกรงเล็บข่วนหน้าเขาได้ทุกเมื่อ ยิ่งมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ อาคเนย์ก็ยิ่งอยากแกล้งให้เธอหลุดฟอร์ม "ปากเก่งจังนะครับ... ตัวแค่นี้เอาเอาแรงมาจากไหนมาเถียงผมทุกรอบ" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุบลงอย่างกะทันหัน ความดุดันเมื่อครู่เจือด้วยความเอ็นดูที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ อาคเนย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนพริมาต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ "ถ...ถอยไปเลยนะคะ! ใครอนุญาตให้เข้ามาใกล้ขนาดนี้ ห่างๆ หน่อย เกียร์ของคุณจะทิ่มหน้าฉันอยู่แล้ว!" พริมายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ ความแข็งแกร่งราวกับกำแพงปูนทำให้เธอรู้สึกลึกๆ ว่าผู้ชายคนนี้อันตรายต่อสติสัมปชัญญะของเธอแค่ไหน อาคเนย์ก้มมองมือบางที่วางแปะอยู่บนอกเสื้อช็อปของตน รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "ก็บอกแล้วไงว่าผมเป็นคนชอบทำงานด้วย 'การกระทำ' มากกว่าคำพูด..." เขากระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหูเธอ "ถ้าคุณไม่เชื่อว่าเซ็นเซอร์ตัวนั้นมันคุ้มค่าเงินภาษีของนักศึกษา... พรุ่งนี้เย็น ไปดูที่ชมรมหุ่นยนต์กับผมสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าทำไมผมถึงยอมทะเลาะกับคณะกรรมการงบประมาณอย่างคุณ" พริมายืนแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งตัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำเสียงทุบต่ำที่จงใจกระซิบชิดริมใบหูต่างหาก! เธอกำลังจะอ้าปากด่ากลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักชุดเพื่อกู้หน้า แต่ทว่า... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องดังขึ้นขัดจังหวะความบาลานซ์อันน้อยนิดระหว่างเขากับเธอ อาคเนย์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนพริมาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกเขาออกเต็มแรงแล้วก้าวถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์มดาวคณะ "เอ่อ... ขอโทษครับ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า" เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'ธันวา' รองประธานสภานักศึกษาและคู่แข่งคนสำคัญของอาคเนย์ก้าวเข้ามาในห้อง รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงแววตาร้ายกาจฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ธันวากวาดสายตามองอาคเนย์ที่ยืนประชิดพริมาเมื่อครู่ด้วยรอยยิ้มเยาะ "พอดีผมเอาเอกสารสรุปยอดงบประมาณฉบับแก้ไขมาให้พริมาพิจารณาครับ... อาคเนย์ นายนี่ขยันจริงๆ ตามมาตื๊อคณะกรรมการถึงในห้องประชุมส่วนตัวเลยเหรอ หรือว่ากลัวโปรเจกต์ลูกรักจะโดนปัดตกจนต้องใช้ 'วิธีพิเศษ' เข้าหา?" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงในพริบตา อุณหภูมิรอบตัวเหมือนลดต่ำลงจนติดลบ อาคเนย์หันขวับไปมองธันวา ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ รังสีความดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนพริมายังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน แต่ก่อนที่อาคเนย์จะทันได้ซัดหมัดใส่ปากคนกวนประสอย่างธันวา มือบางของพริมาก็เอื้อมไปคว้าชายเสื้อช็อปของอาคเนย์ไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตมองหน้าเขาด้วยความตกใจกลัวว่าเรื่องจะบานปลาย อาคเนย์ก้มลงมองมือบางที่กำเสื้อเขาแน่น ก่อนที่สายตาจะเลื่อนขึ้นสบกับดวงตาตื่นตระหนกของพริมา ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความนิ่งงบที่ซ่อนประกายบางอย่างไว้ข้างใน ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งธันวาและพริมาต้องเบิกตาโพลงด้วยความคาดไม่ถึง "วิธีพิเศษอะไรกัน... ธันวา นายนี่มันคิดสกปรกเป็นอย่างเดียวเลยนะ" อาคเนย์เหยียดยิ้มเย็นชา ก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูพริมาเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้อง "พรุ่งนี้ห้ามเบี้ยวเด็ดขาดนะคะคุณพริมา... เพราะถ้าคุณไม่ไปดูด้วยตาตัวเอง ผมจะลากตัวคุณไปที่ชมรมหุ่นยนต์ต่อหน้าคณะกรรมการทั้งคณะแน่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดเกียร์กู้โลกกับยัยปากเก่งคนนี้นะคะ!