การมาเยือนของปริศนา

นิ้วเรียวยาวของรวินท์ชะงักค้างอยู่เหนือสันแฟ้มสีน้ำตาลเข้ม กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในแสงไฟนีออนสลัว ทำให้บรรยากาศรอบตัวในห้องเก็บแฟ้มคดีเก่าของกองปราบปรามดูอึมครึมผิดปกติ เสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานพับไม้หลังตู้เสื้อผ้ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าเสียงนั้นจะเงียบหายไปแล้วก็ตาม ในฐานะโพรไฟล์เลอร์ผู้ผ่านการวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรมาโชกโชน รวินท์รู้ดีว่าความเงียบหลังเสียงผิดปกตินั้นอันตรายกว่าเสียงใดๆ มันคือภาษากายของนักล่าที่กำลังซุ่มรอจังหวะกระโจนเข้าใส่เหยื่อ เขายังไม่หันหลังกลับทันที ตรรกะและสัญชาตญาณบอกให้เขาประเมินสถานการณ์จากเงาสะท้อนบนกระจกตู้เก็บเอกสารเบื้องหน้าก่อน ในเงาสะท้อนสีหม่น รวินท์เห็นร่างเงาสูงโปร่งที่ยืนอยู่หลังชั้นวางเอกสาร ไหล่ข้างหนึ่งเอียงเล็กน้อย ท่าทางไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือเตรียมตั้งรับแบบผู้บุกรุกทั่วไป หากแต่เป็นท่าทีของคนที่กำลังจงใจทิ้ง "หลักฐานเชิงจิตวิทยา" ไว้ให้เขาค้นพบ รวินท์ค่อยๆ วางแฟ้มคดีในมือลงบนโต๊ะทำงานอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะหมุนตัวกลับช้าๆ พร้อมกับสายตาดุคมกริบที่กวาดมองไปยังมุมมืดนั้นทันที ทว่า สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่คมมีดหรือกระบอกปืน แต่เป็นรอยยิ้มมุมปากที่เจือความขบขันเล็กน้อยจากหญิงสาวในชุดไปรเวทสบายๆ เธอยืนพิงตู้ไม้เก่าแก่ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่เสียเอง เส้นผมสีดำสนิทรวบเป็นมวยลวกๆ ปล่อยปอยผมเคลีกรอบหน้าคมคาย ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความฉลาดเฉลียวที่ยากจะคาดเดา "ปฏิกิริยาตอบสนองเร็วกว่าที่ฉันประเมินไว้ในฐานข้อมูลสามเปอร์เซ็นต์นะ คุณโพรไฟล์เลอร์" น้ำเสียงใสแจ๋วแต่เจือไปด้วยความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ รวินท์หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณการป้องกันตัวคลายลงครึ่งหนึ่ง แต่ความระแวดระวังยังคงพุ่งสูงปรี๊ด เขาจำผู้หญิงคนนี้ได้แม่นยำ เธอกล้าเดินเข้ามาในเขตหวงห้ามของกองปราบปรามด้วยรอยยิ้มระรื่นเมื่อวานนี้ และแนะนำตัวว่าเป็นพนักงานใหม่ของร้านหนังสือเก่าแก่ตรงข้ามสำนักงาน—ลินิน "คุณเข้ามาในเขตพื้นที่ควบคุมของกรมตำรวจได้อย่างไรโดยไม่มีเจ้าหน้าที่สักคนรู้ตัว คุณลินิน" รวินท์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน เป็นสุภาพบุรุษที่พร้อมจะใช้เหตุผลเฉือดเฉือนคู่สนทนาได้ทุกเมื่อ ลินินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ แต่กลับก้าวเท้าเดินออกจากเงาสลัวมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของรวินท์ กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษหนังสือเก่าลอยมาแตะจมูก ขัดกับภาพลักษณ์ของอดีตมือโปรด้านไซเบอร์ที่รวินท์เพิ่งแอบไปสืบทราบประวัติลับๆ มาเมื่อคืนนี้ "ความปลอดภัยของที่นี่ไว้ใจได้เสียที่ไหนล่ะครับ... อ๊ะ ขอโทษที ติดนิสัยพูดคะขาแบบคนอื่นมา" ลินินแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปากด้วยท่าทางทะเล้น ก่อนจะวางแฟ้มคดีอีกแฟ้มหนึ่งลงทับแฟ้มของรวินท์เสียงดัง *ปึก* รวินท์ก้มมองแฟ้มที่ถูกวางลงมาใหม่ มันคือคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อเจ็ดปีก่อน—คดีเดียวกับที่พรากครอบครัวของเขาไป และเป็นคดีที่ถูกปิดตายอย่างไร้ร่องรอยในระบบสารสนเทศของทางการ "คุณเอาแฟ้มนี้มาจากไหน?" น้ำเสียงของรวินท์เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบโดยอัตโนมัติ กล้ามเนื้อบริเวณกรามเกร็งแน่น นัยน์ตาดุกระจ่างชัดด้วยความโกรธกรุ่นและคำถามมากมายที่อัดแน่นในอก "ฉันไม่ได้ 'เอา' มา... ฉันแค่นำ 'กุญแจ' มาคืนเจ้าของที่แท้จริงต่างหากล่ะคะ เอ๊ย! พูดผิดอีกแล้ว... ของคุณต่างหากล่ะครับ คุณรวินท์" ลินินยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่ได้ตระหนักเลยว่าเธอกำลังเหยียบย่ำลงบนแผลเป็นลึกที่สุดในจิตใจของโพรไฟล์เลอร์หนุ่ม รวินท์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง นัยน์ตาดุจดั่งเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวเพื่อค้นหาพิรุธ "คุณเป็นใครกันแน่ ลินิน? และคุณต้องการอะไรจากผมกันแน่?" ลินินไม่ถอยหนี เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่จางหายไป แทนที่ด้วยแววตาสนอกสนใจอย่างลึกซึ้ง ราวกับเธอกำลังอ่านหนังสือเล่มโปรดที่เปิดอ่านค้างไว้ "ถ้าคุณอยากรู้ว่าฉันเป็นใคร และทำไมคดีนี้ถึงยังไม่จบ... ลองเปิดแฟ้มนั้นดูสิครับ" ลินินกระซิบเบาๆ ชิดริมหูของเขา น้ำเสียงนั้นเย้ายวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน "แล้วคุณจะรู้ว่า เกมกระดานนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้นเอง" รวินท์ขบกรามแน่น ชั่งใจอยู่เพียงเสี้ยววินาทีระหว่างความระมัดระวังกับความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกปลุกเร้า เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มคดีบนโต๊ะ นิ้วมือเปิดปกแฟ้มออกช้าๆ เผยให้เห็นกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งที่แปะอยู่หน้าแรก บนกระดาษแผ่นนั้น มีรหัสตัวเลขและตัวอักษรภาษาอังกฤษผสมกันเป็นชุดข้อความยาวเหยียด ซึ่งถูกเขียนด้วยลายมืออันคุ้นเคย—ลายมือของพ่อเขาเองที่เสียชีวิตไปแล้ว! และในวินาทีที่รวินท์ก้มลงเพ่งพินิจตัวเลขเหล่านั้น หน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งแสงสีฟ้าสดใสซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น ก็เด้งขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ที่มา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวสมองอย่างชัดเจน [ติ๊ง! ตรวจพบรหัสลับระดับ SSS: "โครงการล้างบางเงาเพลิง"] [เงื่อนไขผ่านเกณฑ์: ผู้เล่น "รวินท์" ได้รับสิทธิ์เข้าสู่ "เควสต์ลับชั่วชีวิต" สำเร็จ] [คำเตือนจากระบบ: องค์กรที่คุณกำลังตามหา... ได้ส่งสัญญาณเตือนภัยมาถึงคุณแล้วในวินาทีนี้!] ... ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง" มาโดยตลอดนะครับ