กระจกสะท้อนเงา

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นผสมกับควันบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องสอบสวนอับทึบ แสงไฟนีออนสีตุ่นกะพริบเบาๆ ทุกสามวินาทีราวกับมันกำลังจับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวระส่ำในอกของใครบางคน "คุณกำลังพยายามประกอบชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่ไม่มีวันต่อติดหรอกครับ... คุณรวินท์" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสเย้ยหยันดังขึ้นจากอีกฟากของโต๊ะสแตนเลสขัดเงา รวินท์นั่งนิ่งหลังตรง ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดจ้องมองชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม ภคิน... ศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าตลอดเวลา ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก ราวกับมองไม่เห็นมนุษย์ด้วยกันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจิตวิญญาณ โพรไฟล์เลอร์หนุ่มไม่ตอบทันที เขายังคงรักษาจังหวะการหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอตามหลักจิตวิทยาควบคุมความตื่นตระหนก นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะสามครั้งเพื่อขับเน้นความเงียบที่กดดันให้หนักหน่วงขึ้น "จิ๊กซอว์ชุดนี้ไม่ได้ขาดชิ้นส่วนหรอกครับคุณภคิน..." รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง แววตาดุกล้าสะท้อนภาพเงาของอีกฝ่ายผ่านกระจกเงาเดียว "มันแค่ถูกสับเปลี่ยนตำแหน่ง... โดยคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดพอจะซ่อนรอยนิ้วมือไว้ใต้พรม" มุมปากของภคินกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา "ช่างเป็นการสันนิษฐานที่น่าประทับใจสมกับเป็นมือหนึ่งของหน่วยวิเคราะห์พฤติกรรม... แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง ความยุติธรรมไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยทฤษฎีจิตวิทยาตื้นๆ ที่คุณอ่านมาจากตำรามหาวิทยาลัยหรอกนะครับ มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจ และหลักฐานที่ไร้รอยต่อต่างหาก ซึ่งน่าเสียดาย... ที่คุณไม่มีสักอย่าง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าไม่ใช่ความเงียบที่เกิดจากความจนมุม หากแต่เป็นสนามประลองทางความคิดที่มองไม่เห็น รวินท์วิเคราะห์ทุกอณูการเคลื่อนไหวของศัตรู อัตราการกะพริบตาที่ถี่ขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความพยายามปกปิดความกังวลภายใน ขณะที่มือข้างขวาที่วางอยู่บนตักเริ่มขยับเกร็งเข้าหาฝ่ามือ—ปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติเมื่อความลับเริ่มสั่นคลอน ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง หน้าจอแท็บเล็ตขนาดพกพาที่วางอยู่ริมโต๊ะของรวินท์ก็สั่นเตือนเบาๆ พร้อมกับข้อความโค้ดลับที่วิ่งผ่านระบบถอดรหัสอัตโนมัติ ลินินที่กำลังนั่งเฝ้าสังเกตการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดอีกห้องหนึ่งกำลังส่งข้อมูลสำคัญเข้ามา รวินท์เหลือบสายตาลงมองเพียงเสี้ยววินาที ข้อมูลบนหน้าจอปรากฏภาพบันทึกการทำธุรกรรมทางการเงินและการเข้าออกห้องทดลองใต้ดิน ซึ่งสอดคล้องกับพฤติกรรมทางจิตวิทยาของฆาตกรต่อเนื่องที่เขาวิเคราะห์ไว้ไม่ผิดเพี้ยน "คุณมั่นใจมากสินะครับว่าหลักฐานดิจิทัลพวกนั้นถูกลบCaches ไปหมดแล้ว" รวินท์เงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนที่เฉียบคมและทรงพลังยิ่งขึ้น "คุณฆ่าเหยื่อรายล่าสุดเพราะเธอเริ่มเข้าใกล้สูตรยาตัวใหม่ที่คุณแอบทดลองในคลินิก... คุณไม่ได้ทำไปเพราะความแค้น หรือจิตวิปริตแบบฆาตกรทั่วไป แต่คุณทำมันเพื่อปกป้อง 'ผลงานชิ้นเอก' ของตัวเองจากความอับis" รอยยิ้มบนใบหน้าของภคินแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยว่างเปล่าฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยท่าทีสุขุมตามเดิมอย่างรวดเร็ว "คุณกำลังเพ้อเจ้ออะไรของคุณ..." ภคินหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางโน้มตัวไปข้างหน้า "จินตนาการของคุณนี่มันกว้างไกลเสียจริง น่าเอาไปเขียนนิยายขายนะคุณรวินท์" "แต่ในทางจิตวิทยาแล้ว..." รวินท์โน้มตัวตามเข้าไป ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ สายตาดุจดั่งเหยี่ยวจ้องทะลุทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งความคิดของอีกฝ่าย "คนที่พยายามปฏิเสธข้อกล่าวหาด้วยการหัวเราะเยาะ มักจะเป็นคนเดียวกับที่จำรายละเอียดของสภาพศพได้แม่นยำที่สุด... ทั้งที่ในสำนวนคดี ผมยังไม่เคยบอกเลยสักนิดว่า เหยื่อถูกกรีดแผลด้วยมีดผ่าตัดเบอร์อะไร" บรรยากาศในห้องสอบสวนดิ่งวูบลงทันที ภคินนิ่งงัน รอยยิ้มหลุดลอกออกจากใบหน้าอย่างสมบูรณ์ กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความเงียบงันที่ยาวนานเพียงไม่กี่วินาทีนั้นดังสนั่นก้องอยู่ในความรู้สึกของคนทั้งคู่ ทว่า ก่อนที่รวินท์จะได้งัดไม้เด็ดชิ้นสุดท้ายออกมาเผด็จศึก เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหว! *ปี๊ب! ปี๊ب! ปี๊ب!* แสงไฟนีออนสีตุ่นเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสลับดำสนิท ระบบระบายอากาศหยุดทำงานทันti ลมเย็นเฉียบพัดกรรโชกเข้ามาตามท่อระบายอากาศพร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาทาง corridor ด้านนอก รวินท์ขมวดคิ้วมุ่นทันที นี่ไม่ใช่แผนการขัดขืนของภคิน แต่มันคือสัญญาณจากภายนอก... หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะดับวูบลงไปชั่วขณะ ก่อนที่ระบบปฏิบัติการจะรีบูตตัวเองอัตโนมัติด้วยหน้าต่างสีดำสนิท ไร้ซึ่งโลโก้ใดๆ ข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงสว่างวาบขึ้นมากลางจอทีละบรรทัดด้วยความเร็วสูง: `[System Alert: Warning - Unauthorized Access Detected]` `[Security Level: SSS - Override Protocol Initiated]` `[Target Location: Sector 7 - The Observer has awakened]` รวินท์เบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงาสะท้อนในกระจกเงาเดียวไม่ได้มีเพียงแค่เงาของเขาและภคินอีกต่อไป ทว่ากลับปรากฏร่างของใครอีกคนยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังเขาในความมืดมิด—บุคคลปริศนาที่ถือรหัสลับชุดเดียวกับที่ลินินใช้ และกำลังยิ้มเยาะมองมาที่พวกเขาผ่านหน้าจอระบบที่ถูกแฮกอย่างเบ็ดเสร็จ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับตอนนี้นะครับ!