ไร้คลาสคือจุดเริ่มต้น

"เลือกเสียเถิด ผู้มาเยือน... ระหว่าง 'วิถีแห่งจอมเวท' ผู้กุมอำนาจทำลายล้าง หรือ 'วิถีแห่งนักรบ' ผู้พิทักษ์ด้วยคมดาบ ชีวิตที่เหลืออยู่ของเจ้าขึ้นอยู่กับการตัดสินใจในวินาทีนี้" เสียงทุ้มต่ำดังก้องในโถงหินสีนิล อักขระเรืองแสงสว่างวาบอยู่บนแท่นศิลาเบื้องหน้าเซน สองทางเลือกที่ดูเหมือนจะชัดเจนสำหรับคนทั่วไป คือรากฐานของโลกใบนี้ที่ใครต่างก็โหยหา แต่สำหรับเซน ดวงตาสีเข้มของเขากลับหรี่ลงเล็กน้อย พลางจ้องมองไปยังรหัสแสงที่ไหลเวียนอยู่รอบแท่นนั้นด้วยสายตาที่เย็นเยียบ "ถ้าผมเลือกเวทมนตร์ ผมจะกลายเป็นฟันเฟืองของระบบที่ถูกกำหนดมาแล้วใช่ไหมครับ" เซนถาม พลางขยับนิ้วเรียวผ่านอากาศว่างเปล่า เขาเห็นมัน—โครงสร้างตัวเลขที่ถักทอเป็นเส้นใยสีจางๆ ยึดโยงกับจิตวิญญาณของผู้ที่เลือกสายอาชีพไปก่อนหน้า อลิสที่ยืนอยู่ข้างกายกระตุกชายเสื้อเขาเบาๆ ดวงตาสีฟ้าครามของเธอสั่นไหวราวกับมีความทรงจำบางอย่างพยายามแทรกผ่านความมืดมิดของจิตใจ "เซน... อย่าทำอะไรเสี่ยงๆ เลย ระบบที่นี่ไม่อนุญาตให้ใครนอกคอก ข้าจำไม่ได้ว่าทำไม แต่ข้าสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่ซ่อนอยู่ในคำว่า 'สิทธิพิเศษ' ของพวกจอมเวท" เซนหันไปมองหญิงสาวครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก "อลิสครับ ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึม การเป็นคนที่ระบบต้องการคือความหายนะที่สวยงามที่สุด แต่การเป็น 'ตัวแปร' ที่ระบบอ่านไม่ออก... นั่นสิคืออิสระ" เขาไม่รอช้า นิ้วชี้จิ้มลงไปที่จุดกึ่งกลางระหว่างสองทางเลือก—จุดที่ว่างเปล่า จุดที่ไม่มีคลาสใดๆ ปรากฏอยู่ แต่เป็นจุดที่อัลกอริทึมแสดงค่าตัวแปร [Null] ไว้อย่างชัดเจน *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณของระบบดังขึ้น แหลมคมและเย็นชาจนน่าขนลุก [คำเตือน: ตรวจพบการเลือกที่ผิดปกติ!] [คุณได้เลือกเส้นทาง: 'ไร้คลาส' (Classless)] [ผลกระทบ: พลังเวทเริ่มต้นของคุณจะถูกเปลี่ยนเป็นค่าสถานะ 'การวิเคราะห์ระบบ' (System Analysis) โดยถาวร] [สถานะพลังเวท: 0 / ศักยภาพการคำนวณ: ไม่จำกัด] ร่างของเซนสั่นกระตุก แสงสีทองจากแท่นศิลาไม่ได้ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาเหมือนจอมเวทคนอื่นๆ แต่มันกลับแตกกระจายออก กลายเป็นตัวเลขดิจิทัลนับหมื่นนับแสนเส้นที่พุ่งเข้าสู่สมองของเขาโดยตรง ความรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตแล่นผ่านประสาทสัมผัส เขาเซถอยหลังจนอลิสต้องเข้ามาพยุงไว้ "เซน! เจ้าทำอะไรลงไป!" อลิสร้องอุทาน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่าออร่าสีทองรอบตัวเขาจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ดูน่าอึดอัด เซนหอบหายใจถี่ สายตาของเขาเปลี่ยนไป เขามองเห็นโถงหินนี้ไม่ใช่ในรูปแบบของหินหรือเสา แต่มองเห็นเป็น 'พิกัด' เป็น 'โค้ดคำสั่ง' และช่องโหว่เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหน้าของความเป็นจริง "ผมไม่ได้ทำอะไรพลาดหรอกครับอลิส..." เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือไปด้วยความตื่นเต้น "ผมแค่เปลี่ยนจากการเป็นผู้ใช้งานระบบ มาเป็น 'ผู้ดูแลระบบ' ในมุมมืดก็เท่านั้นเอง ตอนนี้... ผมมองเห็นทุกอย่างแล้ว เห็นแม้กระทั่งโครงสร้างเวทมนตร์ของประตูบานนั้น" เขาชี้ไปยังประตูเหล็กกล้าที่ปิดตายอยู่เบื้องหน้า "เวทมนตร์ต้องการค่ามานาในการปลดล็อก แต่ผม... ผมแค่ต้องลบคำสั่ง 'Lock' ออกจากบรรทัดที่ 402 ของโค้ดกำแพงนี้" เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับอากาศว่างเปล่า นิ้วของเขารัวเร็วราวกับกำลังพิมพ์ดีดบนคีย์บอร์ดที่มองไม่เห็น อากาศรอบๆ สั่นไหว เสียงกลไกที่ถูกโปรแกรมไว้เริ่มขัดข้อง ประตูที่ปิดตายมานานนับร้อยปีค่อยๆ ส่งเสียงครางครืนด้วยความทรมาน ก่อนจะเปิดออกช้าๆ อย่างไร้ซึ่งเงื่อนไขทางเวทมนตร์ใดๆ อลิสเบิกตากว้าง เธอไม่ใช่คนโง่ เธอเข้าใจทันทีว่าสิ่งที่เซนทำมันเหนือกว่ากฎเกณฑ์ที่เทพเจ้าในโลกนี้วางไว้ "เจ้า... เจ้ากำลังเล่นตลกกับกฎแห่งความจริงงั้นหรือ" "มันไม่ใช่ตลกหรอกครับ มันคือการแก้โจทย์เลข" เซนเดินก้าวผ่านประตูไป แสงสว่างจากอีกฝั่งเผยให้เห็นห้องลับที่ไม่มีใครเคยไปถึง แต่ทว่า... เมื่อเขาก้าวพ้นธรณีประตูมา เสียงแจ้งเตือนที่สามของวันก็ดังขึ้น แต่มันไม่ใช่เสียงที่เขาคุ้นเคย มันทุ้มต่ำและดังก้องกังวานยิ่งกว่าครั้งไหนๆ [แจ้งเตือนพิเศษ: ตรวจพบการแทรกแซงระดับ 'ผู้มีอำนาจตัดสินใจ'] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'เด็ดปีกผู้สังเกตการณ์'] [เงื่อนไข: กำจัดตัวตนผู้บุกรุกที่พยายามแก้ไขโครงสร้างโลกก่อนที่เขาจะลบข้อมูลทิ้งทั้งหมด] ทันใดนั้นเอง หุ่นเชิดเหล็กกล้าสีดำสนิทนับสิบตัวก็ร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ดาบของพวกมันอาบด้วยเปลวเพลิงสีม่วงที่สั่นไหวอย่างรุนแรง พลังกดดันมหาศาลทำให้พื้นห้องใต้ดินร้าวระแหง แต่ในขณะที่อลิสเตรียมจะร่ายเวทป้องกัน เซนกลับยกมือห้ามไว้ เขามองดูศัตรูเหล่านั้นด้วยความใจเย็น ราวกับกำลังดูสมการที่รอการหาคำตอบ ดวงตาของเขาฉายประกายสีฟ้าจางๆ ท่ามกลางความมืดมิด "ไม่ต้องห่วงครับอลิส... พวกมันมีค่าความทนทานอยู่ที่ 5,000 หน่วย และจุดอ่อนอยู่ที่ข้อต่อไหล่ซ้ายที่เกิดจากความผิดพลาดในการขึ้นรูปโลหะเมื่อสิบปีที่แล้ว" เซนขยับตัวพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ผิดกับนักวิเคราะห์ที่ควรจะอ่อนแอ แต่ละจังหวะการก้าวเท้าของเขาดูเหมือนถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำเพื่อหลบหลีกคมดาบที่กวาดผ่านหน้าไปเพียงเสี้ยวเซนติเมตร แต่แล้ว ในจังหวะที่เขากำลังจะฟาดฟันหุ่นเชิดตัวแรก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังสุดของห้อง หุ่นเชิดทุกตัวหยุดชะงักลงพร้อมกันและก้มหัวลงอย่างนอบน้อม "เจ้าฉลาดนัก... ผู้มาเยือน" เสียงนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้แม้แต่อากาศยังต้องหยุดนิ่ง "แต่เจ้าลืมไปหนึ่งอย่าง... ในโลกที่เขียนด้วยอัลกอริทึม 'โปรแกรมเมอร์' ย่อมไม่อาจสู้กับ 'เจ้าของเซิร์ฟเวอร์' ได้" เงามืดตรงหน้าค่อยๆ เผยร่างออกมา มันคือชายสวมหน้ากากสีขาวไร้ใบหน้า ดวงตาสีทองที่เปล่งประกายดั่งดวงอาทิตย์จ้องมองมาที่เซน พร้อมกับแถบพลังชีวิตที่ยาวเหยียดจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเหนือหัวของมัน เซนชะงักกึก ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อหน้าจอวิเคราะห์ของเขาแสดงผลลัพธ์เพียงคำเดียวที่อ่านไม่ออก [Error: Unknown Entity Level] "ยินดีต้อนรับสู่ตอนจบของเจ้า... เซน" ขอให้มีความสุขกับการอ่านในตอนนี้นะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนสหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเซนครับ