สมการความอยู่รอด

"อย่าขยับครับอลิส... องศาการเคลื่อนไหวของมันสัมพันธ์กับกระแสลม ถ้านิ่งไว้ เรายังมีโอกาสรอด" เสียงของเซนกระซิบแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นดุจประกาศิต มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบตัว พื้นที่ป่าดิบชื้นแห่งนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่น แต่มันคือสมรภูมิที่มอนสเตอร์ระดับต่ำอย่าง 'หมาป่าเขี้ยวพิษ' (Venom Fang Wolf) กำลังจ้องมองเราด้วยความหิวกระหาย เบื้องหน้าห่างออกไปราวสิบเมตร หมาป่าขนสีเทาอมม่วงที่มีเขี้ยวโค้งยาวผิดธรรมชาติกำลังเดินวนเป็นวงกลม มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่ทันที แต่มันกำลัง 'คำนวณ' ระยะห่าง เช่นเดียวกับที่เซนกำลังทำอยู่ อลิสที่ยืนอยู่ข้างหลังเขากำชับไม้เท้าเวทมนตร์ในมือแน่น แม้ความทรงจำจะว่างเปล่า แต่สัญชาตญาณนักรบของเธอกำลังบอกให้เธอเตรียมปลดปล่อยพลังงาน แสงสีฟ้าจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้ว "เซน... พลังเวทของฉันมีจำกัด ถ้าพลาด..." เธอกระซิบ ความกังวลฉายชัดในแววตา "ไม่ต้องใช้เวทมนตร์ครับ" เซนขัดจังหวะ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนๆ จางๆ เมื่อเขาสั่งการให้ 'อัลกอริทึมแห่งการวิเคราะห์' ทำงาน ระบบในหัวของเขาเริ่มรันตัวเลขอย่างบ้าคลั่ง *ความเร็วหมาป่า: 4.5 เมตร/วินาที* *แรงกัด: 120 นิวตัน* *จุดบอด: กระดูกสันหลังส่วนที่สี่* "ฟังนะอลิส เมื่อผมให้สัญญาณ คุณกระโดดไปทางขวา 45 องศา แล้วใช้เวทลมกระแทกที่โคนต้นไม้ใหญ่ข้างหลังมัน ไม่ใช่ที่ตัวมัน เข้าใจไหมครับ?" อลิสมองเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่เธอก็พยักหน้าตอบรับ "ตกลงค่ะ... เอ้ย ตกลงครับ" เธอเผลอใช้สรรพนามผิดก่อนจะรีบแก้ให้ตรงกับที่เซนกำชับไว้ หมาป่าพุ่งตัวเข้ามา! มันไม่ใช่การพุ่งเข้าหาตรงๆ แต่เป็นการเคลื่อนที่แบบซิกแซกเพื่อลวงสายตา เซนไม่ขยับหนี เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อลดระยะห่าง วินาทีที่เขี้ยวแหลมคมเฉียดผ่านหัวไหล่ไปจนเสื้อผ้าขาดวิ่น เซนก็ตวาดเสียงดัง "ตอนนี้!" อลิสกระโดดและร่ายเวทลมทันที แรงกระแทกจากเวทมนตร์พุ่งเข้าใส่โคนต้นไม้ใหญ่ที่เซนเล็งไว้ แรงปะทะทำให้กิ่งไม้ขนาดใหญ่หักโค่นลงมาขวางเส้นทางที่หมาป่ากำลังพุ่งตัวไป มันเบรกไม่อยู่จนหัวฟาดกับลำต้นไม้ที่ล้มลง มึนงงไปชั่วขณะ นั่นคือช่องโหว่ที่เซนรอคอย! เซนไม่ได้ใช้ดาบที่เขาไม่มี เขาใช้มีดสั้นที่เก็บได้จากซากศพนักเดินทางในตอนที่แล้ว พุ่งตัวเข้าประชิดหลังหมาป่าอย่างรวดเร็ว เขาเล็งไปที่จุดบอดที่ระบบคำนวณไว้เป๊ะๆ ปลายมีดแทงลงไปอย่างแม่นยำด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะ เลือดสีม่วงเข้มทะลักออกมา หมาป่าร้องโหยหวนก่อนจะล้มลงแน่นิ่ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวเซนทันที [ท่านกำจัด 'หมาป่าเขี้ยวพิษ' ระดับ 5 สำเร็จ] [ได้รับประสบการณ์ +150] [ตรวจสอบพบ: ท่านใช้การคำนวณฟิสิกส์แทนการพึ่งพาค่าสถานะ ประสิทธิภาพการต่อสู้เพิ่มขึ้น 200%] เซนถอนหายใจยาว ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนล้า แม้ภายนอกจะดูเยือกเย็น แต่หัวใจของเขากำลังเต้นรัวเหมือนกลองศึก นี่คือการเอาชีวิตรอดครั้งแรกที่เขาไม่ได้พึ่งพาระบบในฐานะเครื่องมือช่วยสู้ แต่มันคือการใช้ 'ตรรกะ' เข้าควบคุมสถานการณ์ "คุณ... ทำได้ยังไงคะ เซน" อลิสเดินเข้ามาใกล้ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความทึ่ง "คนทั่วไปคงตื่นตระหนกไปแล้ว แต่คุณกลับมองเห็นจังหวะที่แม้แต่นักผจญภัยระดับสูงยังพลาด" "โลกนี้ไม่ใช่เกมที่มีแค่พลังโจมตีกับพลังป้องกันครับอลิส" เซนเงยหน้ามองท้องฟ้าสีแปลกตาของต่างโลก "มันคือสมการที่มีตัวแปรมหาศาล ถ้าเราเข้าใจความสัมพันธ์ของตัวแปรเหล่านั้น เราก็สามารถเอาชนะสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าได้ด้วยจุดเล็กๆ ที่เรามองเห็น" เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามตัว ขณะที่กำลังจะชวนอลิสออกเดินทางต่อ จู่ๆ อากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป ความกดอากาศต่ำลงจนหูอื้อ เสียงระบบที่เคยเป็นโทนสีฟ้าสุขุม กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานและแจ้งเตือนด้วยเสียงที่แหบพร่า [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติกำลังเคลื่อนที่เข้ามาในรัศมี 500 เมตร] [ภารกิจระดับ SSS: รอดพ้นจาก 'ผู้เฝ้าประตูแห่งความว่างเปล่า'] [เงื่อนไขภารกิจ: ห้ามใช้ทักษะใดๆ ของระบบเป็นเวลา 10 นาที มิฉะนั้นจะถูกลบตัวตนทันที] อลิสเบิกตากว้าง เธอคว้าแขนเซนไว้แน่น ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะสิ่งที่กำลังก้าวพ้นพุ่มไม้หนาทึบออกมานั้น... ไม่ใช่มอนสเตอร์ แต่เป็นชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไม่มีใบหน้า มีเพียงนาฬิกาทรายที่ว่างเปล่าลอยวนอยู่เหนือศีรษะของเขา ชายผู้นั้นหยุดฝีเท้าลง สายตาที่มองไม่เห็นแต่น่าขนลุกจับจ้องมาที่เซน พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังไปทั่วป่า "สมการที่คำนวณผิดพลาด... ต้องถูกลบออกไปจากสมุดบัญชีแห่งโชคชะตา" ขอให้มีความสุขกับการติดตามว่าเซนจะรับมือกับบททดสอบที่แม้แต่ระบบยังสั่นคลอนได้อย่างไรนะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนสหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเซนครับ