ความเจ็บปวด

"เจ้าเอาตัวเข้าแลกกับสมุดข่อยเล่มนั้น เพื่อให้ข้าปลอดภัย… หรือเพื่อเกียรติยศจอมปลอมที่เจ้าไขว่คว้ากันแน่ แม่หญิงบัว!" น้ำเสียงของกล้าไม่ได้ตวาดลั่น แต่มันเจือด้วยความผิดหวังระคนร้าวรานจนคนฟังสะท้านสะเทือน แสงจากตะเกียงน้ำมันในเรือนพักยามค่ำคืนสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกของชายหนุ่ม เงาของเขาบนฝาผนังไม้สักทอดตัวยาวบิดเบี้ยวตามเปลวเพลิงที่ไหววูบ เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของคนทั้งสองที่เดินทางมาถึงจุดเปราะบางที่สุด แม่หญิงบัวชะงักมือที่กำลังจัดพับสมุดบันทึกโบราณ นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดและมั่นอกมั่นใจ บัดนี้กลับไหวระริก นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาในอก "ท่านเข้าใจเช่นนั้นจริงๆ หรือพี่กล้า… ท่านคิดว่าข้าทำเพื่อความทะเยอทะยานงั้นหรือ" บัวเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมบาดลึก "ถ้าข้าไม่ยอมก้มหัวให้ขุนอินทร์ในคืนนี้ สมุดบันทึกเส้นทางลำเลียงเสบียงของกองทัพจะไม่ตกมาอยู่ในมือเรา และหัวของท่าน… ก็คงหลุดออกจากบ่าไปตั้งแต่อยู่ที่ท้องพระโรงแล้ว!" "แต่เจ้าไม่ควรเอาชีวิตไปเสี่ยงกับเกมการเมืองสกปรกของพวกมัน!" กล้าก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะไม้ ขอบตาของชายหนุ่มแดงก่ำ ความรู้สึกกดดันจากการสูญเสียครอบครัวในอดีตผุดขึ้นมาหลอกหลอนจนเขาขาดความยับยั้งชั่งใจ "ข้าเป็นช่างเขียน เป็นแค่สามัญชนคนธรรมดาที่อยากมีชีวิตสงบๆ กับเจ้า เหตุใดเจ้าต้องดึงข้าเข้าไปพัวพันกับวังวนการแย่งชิงบัลลังก์นี้ด้วยเล่า เจ้าเห็นข้าเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานของเจ้าใช่ไหม" คำว่า 'หมาก' กระแทกใจหญิงสาวอย่างจัง บัวรู้สึกราวกับมีใครเอามีดมาเฉือนเนื้อสดๆ นางหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขสิ้นดี นัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาที่นางพยายามกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น "ถ้าข้าเห็นท่านเป็นแค่หมาก… ข้าคงปล่อยให้ท่านตายในคุกหลวงไปนานแล้วพี่กล้า" บัวก้าวถอยหลังเมื่อกล้าเข้ามาใกล้ นางส่ายหน้าช้าๆ "แต่ท่านไม่เคยเข้าใจเลย… โลกที่ท่านอยากอยู่อย่างสงบสุขน่ะ มันไม่มีอยู่จริงหรอว์ ตราบใดที่แผ่นดินอยุธยากำลังจะเปลี่ยนมือ ตราบใดที่คนชั่วอย่างขุนอินทร์ยังเรืองอำนาจ แม้แต่แผ่นดินที่เราเหยียบอยู่ก็จะถูกเผาจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า แล้วท่านคิดว่าท่านจะซ่อนตัวอยู่ได้พ้นหรือ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่กรีดร้องแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ กล้ายืนนิ่งงัน คำพูดของบัวทิ่มแทงเข้ากลางใจ แต่มิใช่เพราะความโกรธ หากแต่เป็นเพราะความจริงอันโหดร้ายที่เขาปฏิเสธมาตลอด เขารู้ดีว่านางพูดถูก แต่อารมณ์ความกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่รักไปซ้ำรอยเดิม ทำให้เขาเลือกที่จะผลักไส "ถ้าเช่นนั้น… ทางของเราคงเดินร่วมกันไม่ได้อีกแล้ว" เสียงของกล้าดังขึ้น ทำลายความเงียบราวกับคมดาบที่ตัดขาดสายสัมพันธ์ บัวเบิกตากว้าง นางมองหน้าชายหนุ่มที่นางมอบหัวใจให้ ทั้งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน "ท่านหมายความว่าอย่างไร…" เสียงของบัวสั่นพร่า "ข้าจะกลับอัมพวา… กลับไปใช้ชีวิตลำพองตัวคนเดียวในเรือนหลังเก่า" กล้าหลบสายตานาง หันหลังให้เพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมา "ที่นั่นไม่มีเกมการเมือง ไม่มีสมุดข่อยโบราณ และไม่มี… ความคาดหวังจากข้าอีกต่อไปแล้ว ขอลา, แม่หญิง" กล้าเดินจ้วงอารมณ์ออกจากห้อง ปล่อยให้บัวยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดและแสงตะเกียงที่ริบหรี่ นางทรุดตัวลงนั่งบนตั่งไม้ แรงสะอื้นไห้ที่กลั้นมานานหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา สมุดบันทึกในมือร่วงหล่นลงพื้น กระดาษเก่าๆ แตกกระจายตามแรงลมที่พัดผ่านหน้าต่าง ทว่า ในขณะที่ความมืดมนกำลังกลืนกินหัวใจของหญิงสาว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่นอกชานเรือน ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ แต่มันคือเสียงรองเท้าหนังของทหารยามที่สวมเกราะเหล็กกระทบพื้นไม้ดัง กรับ กรับ กรับ… บัวสะดุ้งสุดตัว นางรีบปาดน้ำตา ลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาตญาณความระแวง ก่อนที่ประตูด้านหน้าจะถูกถีบผางเข้ามาอย่างแรงด้วยฝ่าเท้าอันทรงพลัง! ร่างสูงใหญ่ของขุนอินทร์ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือของเขาถือดาบสั้นที่เปื้อนคราบของเหลวสีแดงเข้มสดๆ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วเรือน "อุ๊ย… ข้ามาขัดจังหวะการร่ำลาของแม่หญิงกับไอ้ช่างเขียนคนโปรดหรือเปล่าหนา" ขุนอินทร์กวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "แต่น่าเสียดายนะแม่หญิง… คนที่ท่านเพิ่งไล่ตะเพิดให้กลับอัมพวาน่ะ บัดนี้คงไม่มีโอกาสได้เห็นแม่น้ำยามเช้าที่นั่นอีกแล้ว เพราะหัวของมัน… กำลังจะมาอยู่แทบเท้าของข้า ณ บัดนี้!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาประวัติศาสตร์หน้ามืดนี้ไปพร้อมกับข้าในตอนนี้นะครับ