พื้นที่ส่วนตัวที่ไร้เงาเธอ

เสียงปิดประตูห้องทำงานไม้สักทองในค่ำคืนนี้ หนักแน่นจนสะท้อนก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยอบอุ่น ทว่ายามนี้มันกลับว่างเปล่าและเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ภาคินทิ้งร่างสูงใหญ่ลงบนโซฟาหนังแท้ราคาแพง นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กกวาดมองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก ความเงียบงันที่ไร้เงารตา—สถาปัตยกรรมแห่งความเงียบที่เธอบรรจงทิ้งไว้เบื้องหลัง—กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาอย่างช้าๆ นิ้วเรียวแกร่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกสองเม็ดด้วยความอึดอัด ความคุ้นเคยอันน่ารำคาญใจผุดขึ้นมาในหัว รตาน่าจะนั่งอยู่ตรงมุมห้องทำงานพร้อมกับกระดาษไขและดินสอ เพื่อร่างแบบแปลนอาคารด้วยสมาธิอันแน่วแน่ รตาน่าจะเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยว่าเขาทำงานหักโหมเกินไป หรือไม่ก็... รตาควรจะยืนรอรับเขาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่เขาเคยเมินเฉยมาตลอดหลายปี แต่วันนี้ไม่มี... ไม่มีแม้แต่เงา ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจของเธอ ภาคินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย เขาลุกขึ้นเดินสำรวจไปยังห้องนอนใหญ่ที่เตียงนอนถูกจัดระเบียบเรียบร้อยอย่างไร้ที่ติ ไร้ร่องรอยการใช้งาน ไร้แม้แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่เคยติดจมูกเขามาตลอด ตู้เสื้อผ้าฝั่งของเธอว่างเปล่า โล่งเตียน ราวกับว่าผู้หญิงที่ชื่อรตาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ตั้งแต่แรก ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่ตีตื้นขึ้นมาในอก แต่มันกลับเจือปนไปด้วยความกระวนกระวายใจประหลาดที่เขาเกลียดชังเสียยิ่งกว่าอะไร "เธอคิดจะเล่นเกมอะไรกันแน่ รตา..." ภาคินพึมพำกับความว่างเปล่า ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความเย่อหยิ่งที่เขามีมาตลอดชีวิตกำลังถูกสั่นคลอนด้วยความเงียบงันที่เธอเป็นคนออกแบบมันขึ้นมาเอง ย้อนกลับไปในอดีต ภาคินคือนักธุรกิจผู้กุมบังเหียนอาณาจักรหมื่นล้าน เขาคือนักล่าที่ไม่เคยพลาดเป้า และมองว่าชีวิตแต่งงานกับรตาเป็นเพียงพันธะทางธุรกิจที่มารดาจัด องค์ประกอบที่สมบูรณ์แบบบนกระดาษ โดยลืมใส่ใจว่าหัวใจของเธอก็ต้องการพื้นที่หายใจ เขาเคยตักตวงความสุขจากเรือนร่างเย้ายวนของเธอในยามค่ำคืนด้วยความเอาแต่ใจ บังคับให้เธอยอมจำนนต่อสัมผัสอันดุดันเร่าร้อนอย่างไร้ความปรานี รตาในอ้อมกอดของเขาในยามนั้นเป็นเพียงดอกไม้ป่าที่เขาขยี้กลีบจนช้ำคาเตียง เธอเคยร้องขอความรักและความเข้าใจ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความเย็นชาและสายตาดูแคลน ทว่าวันนี้... เมื่อดอกไม้ปอดอกนั้นเลือกที่จะถอนรากถอนโคนแล้วเดินจากไปอย่างไม่ใยดี เขากลับพบว่าห้องที่กว้างใหญ่หลังนี้มันช่างหนתเหน็บจนน่าหายใจไม่ออก ภาพความทรงจำเมื่อคืนเร่าร้อนครั้งล่าสุดผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่น ร่างกายของเขายังคงจดจำสัมผัสจากเรือนร่างระหงภายใต้ชุดนอนลูกไม้บางเบาได้ดี รตาในคืนนั้นทั้งดื้อรั้นและเย้ายวน เธอยอมตกเป็นของเขาด้วยความจำยอมและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาสั่นระริก เสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดริมฝีปากอิ่ม รสจูบที่ร้อนแรงดั่งไฟแผดเผา และสะโพกผายที่บิดเร้าตอบรับทุกจังหวะรุกรานอันดุดันของเขา ทุกหยาดเหงื่อ ทุกเสียงหอบหายใจ และทุกสัมผัสแนบเนื้อในค่ำคืนอันเร่าร้อนนั้น มันควรจะเป็นเครื่องพันธนาการเธอไว้ใต้ร่างของเขาตลอดไปสิ ทำไมตอนนี้เธอกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย? เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผדเสียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ภาคินดึงสติกลับมาก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความคาดหวัง ปลายสายคือเลขานุการส่วนตัวที่ส่งรายงานความเคลื่อนไหวล่าสุดเกี่ยวกับบริษัทคู่แข่งอย่างธนภัทร และที่สำคัญ... รายงานการสืบหาตัวรตา "ว่ามา" ภาคินกรอกเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน "(นายครับ... เราเจอเบาะแสของคุณรตาแล้วครับ)" เสียงปลายสายรายงานด้วยความลังเล "(คุณรตาไม่ได้ไปพักที่คอนโดส่วนตัวของเธอครับ แต่มีคนเห็นเธออยู่ที่... คฤหาสน์ริมน้ำของตระกูลธนภัทร แถม... แถมมีภาพถ่ายยืนยันว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวครับนาย)" สมาร์ทโฟนในมือเกือบจะถูกบีบจนแหลกคามือ นัยน์ตาสนิมเหล็กวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนขึ้นมาทันที ธนภัทร! ไอ้ศัตรูทางธุรกิจที่คอยจ้องจะฮุบทุกอย่างของเขา รวมถึงภรรยาตีทะเบียนของเขาด้วยอย่างนั้นหรือ? ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ความรู้สึกกระวนกระวายใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความดุดันเลือดเย็น ความหึงหวงและสัญชาตญาณนักล่าตื่นเต็มตา รตาคิดจะใช้ผู้ชายคนอื่นมาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นเขาอย่างนั้นสินะ เธอกล้าดียังไงถึงไปซุกตัวอยู่กับผู้ชายคนอื่น กล้าดียังไงถึงกล้าท้าทายอำนาจของภาคินคนนี้! เขากดวางสายทันทีโดยไม่รอฟังคำอายัดใดๆ ร่างสูงหมุนตัวเดินจ้วงก้าวออกจากห้องทำงานด้วยอารมณ์คุกรุ่น เสื้อสูทราคาแพงถูกคว้ามาสวมลวกๆ กุญแจรถยนต์คันหรูถูกกำแน่นในอุ้งมือ ความมืดมิดยามวิกาลภายนอกหน้าต่างไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความมืดในใจของเขาที่กำลังแผดเผา แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูบ้าน สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษร่างแบบแปลนชิ้นเล็กๆ แผ่นหนึ่งที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงานของรตา ภาคินชะงักฝีเท้า ก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัย กระดาษแผ่นนั้นคือแบบแปลนห้องนอนเด็กอ่อนที่ถูกวาดขึ้นด้วยลายมืออันประณีตบรรจง มุมกระดาษมีข้อความเขียนด้วยลายมือคุ้นตาว่า *'พื้นที่ส่วนตัว... สำหรับหัวใจดวงใหม่ที่ฉันจะปกป้องด้วยชีวิต'* หัวใจของภาคินกระตุกวูบอย่างแรง ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับมีค้อนเหล็กมหึมาทุบลงกลางหน้าอกเข้าอย่างจัง เมื่อตัวเลขกำหนดอายุครรภ์และเรื่องราวในอดีตประเดประดอนเข้ามาในหัวสมองพร้อมกับความจริงที่เขาไม่เคยเอะใจมาก่อน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นของเกมรักและเกมแค้นครั้งนี้นะครับ