บทส่งท้าย: ชีวิตนิรันดร์ของเรา

กลิ่นอายของสมุนไพรจีนเคี่ยวกรุ่นลอยอบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นหอมสะอาดของกระดาษสมุดบันทึกการแพทย์ยุคแปดสิบที่จ้าวเสี่ยวหลันนำติดตัวข้ามมิติมาด้วย สิ่งของเหล่านี้ไม่เพียงแต่เป็นเครื่องมือช่วยชีวิต หากแต่เป็นหลักฐานแห่งโชคชะตาอันเหลือเชื่อที่เหวี่ยงนางให้เข้ามาอยู่ในวังวนอำนาจของราชสำนักต้าฉิน สวนหย่อมด้านหลังตำหนักอ๋องในยามนี้เงียบสงบ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าของเหล่ามือสังหาร ไร้ซึ่งกลิ่นคาวเลือดจากราชbüลลังก์ที่เคยคุกรุ่น มีเพียงเสียงหัวเราะคิกคักใสกระจ่างของเด็กน้อยวัยหัดเดินและเสียงถอนหายใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจของท่านอ๋องผู้เกรียงไกร "เสี่ยวเป่า... เจ้าห้ามนำพู่กันของท่านพ่อไปจิ้มหมึกเล่นเช่นนั้น นั่นเป็นพู่กันขนหมาป่าแท้ที่ฮ่องเต้พระราชทานเชียวนะคะ!" เสี่ยวหลันเอ่ยปราդพรางวางมีดผ่าตัดจำลองโลหะลงบนโต๊ะไม้หอม นางเหลือบมองบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งฉินอ๋อง ผู้ซึ่งบัดนี้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้าอย่างไร้มาดผู้บัญชาการกองทัพ รอบกายของเขาเต็มไปด้วยกระดาษวาดภาพเด็กเล่นที่เจ้าตัวเล็กละเลงจนเละเทะไปหมดแล้ว เฟยหลงแค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่เคยใช้สยบขุนนางกังฉินและทัพศัตรูทอดมองบุตรชายตัวน้อยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างยิ่งยวด มือหนาที่เคยถือกระบี่อาบเลือดกลับประคองพู่กันขนสัตว์ไว้อย่างทะนุถนอมราวกับกลัวมันจะบอบช้ำ "ช่างเขาเถอะเสี่ยวหลัน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ พรางเอื้อมมือไปคว้าตัวเด็กชายตัวกลมป้อมที่พยายามจะปีนขึ้นไปบนตักของเขาขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก "บุตรชายของข้า จะทำลายพู่กันสักด้ามหรือเผาตำตำราพิชัยสงครามสักเล่ม ย่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด" "ท่านนี่นะ... ตามใจจนเสียนิสัยหมดแล้วค่ะ" นางอดไม่ได้ที่จะค้อนใส่เขาคราหนึ่ง แม้ริมฝีปากจะบ่นอุบอิบ แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความสุขล้นปรี่ ย้อนกลับไปในวันที่พายุการเมืองโหมกระหน่ำ ตำหนักแห่งนี้เคยเปรียบเสมือนสนามรบที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและการหักหลัง ถ้วยชาอาบยาพิษและราชโองการลับคือสิ่งที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายในทุกค่ำคืน ทว่าด้วยสติปัญญาของนางที่ผสานเข้ากับกลยุทธ์อันไร้เทียมทานของเขา ทั้งสองร่วมกันเดินหมากพลิกกระดานอำนาจ สยบเสนาบดีชั่วและล้างบางกบฏจนสิ้นซาก บัดนี้... คลื่นลมเหล่านั้นสงบลงแล้ว เหลือเพียงความมั่นคงดั่งหินผาที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้อีก เฟยหลงส่งบุตรชายให้กับแม่นมที่ยืนรออยู่อย่างรู้หน้าที่ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยโอบล้อมร่างของนางไว้ในอ้อมแขน สองแขนแข็งแกร่งรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน คางได้รูปเกยลงบนลาดไหล่บอบบางของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเสี่ยวหลันต้องย่นคอด้วยความจั๊กจี้ "เจ้าเหนื่อยกับการตรวจคนไข้ในโรงทานหลวงวันนี้หรือไม่?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ถ้อยคำอ่อนโยนที่ถูกสงวนไว้ให้พรรณนาต่อนางเพียงผู้เดียว "ไม่เหนื่อยค่ะ... แต่เหนื่อยใจกับท่านมากกว่า" เสี่ยวหลันเอี้ยวตัวกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวบางยกขึ้นหยิกแก้มสากของบุรุษผู้ทรงอำนาจอย่างหมั่นไส้ "เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าท่านแอบเอาขนมกวนถั่วหลินจือให้เสี่ยวเป่ากินก่อนมื้ออาหารอีกแล้วใช่ไหมคะ? บอกกี่ครั้งแล้วว่าเด็กทานหวานมากจะไม่ดีต่อฟัน!" เฟยหลงไม่หลบเลี่ยง ปล่อยให้นางหยิกแก้มตามใจชอบ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นทอดมองดวงหน้าหวานล้ำที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาด้วยความลึกซึ้งเกินบรรยาย นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยของนางทัดใบหูอย่างเบามือ "ข้าเพียงแต่วาจาสัตย์ต่อบุตรชาย..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "ในเมื่อเขาออดอ้อนข้าด้วยสายตาที่ถอดแบบมาจากเจ้า ข้าผู้เป็นบิดาจะใจร้ายปฏิเสธได้อย่างไรกัน" "ท่านอ๋องเจ้าเล่ห์..." นางพึมพำต่อว่า แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่อยู่ ท่ามกลางแสงสนธยาที่สาดส่องย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีทองและสีส้มอมชมพู บรรยากาศรอบตัวช่างงดงามราวกับภาพวาดในม้วนคัมภีร์โบราณ สองมือที่ผ่านการกุมชะตากรรมของแผ่นดิน บัดนี้ประสานกันแนบแน่น ไร้ซึ่งรอยแผลเป็นจากอดีต เหลือไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านถึงขั้วหัวใจ เสี่ยวหลันเอนศีรษะซบลงกับอกแว่นแคว้นที่กว้างใหญ่และมั่นคงของสามี ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง นางรู้ดีว่าไม่ว่ากาลเวลาจะผันผ่านไปสักเพียงใด ไม่ว่าโลกยุคแปดสิบที่นางจากมาจะไกลแสนไกลแค่ไหน แต่นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... อ้อมแขนของบุรุษผู้นี้คือบ้านที่แท้จริงและนิรันดร์ของนาง "เสี่ยวหลัน..." "คะ?" "ขอบคุณเจ้า... ที่ตกลงก้าวเข้ามาในโลกของข้า" นางเงยหน้าขึ้นสบตาคู่นั้น ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ทำเอาหัวใจของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นกระตุกวูบ ก่อนจะเอิบอิ่มด้วยความรักที่ล้นปรี่ "ข้าก็ขอบคุณท่านเช่นกันค่ะ... ที่ทำให้ข้ารู้ว่า การข้ามมิติมาไกลนับพันปี มีไว้เพื่อรอพบท่าน" ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนเรียวปากนุ่มนวลท่ามกลางสายลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดผ่าน บทเพลงแห่งความรักและการรอคอยได้บรรเลงถึงบทสรุปอันงดงามตราบนานเท่านาน ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันคลื่นลมและร่วมลุ้นระทึกมาด้วยกันจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะคะ! ✨