ความลับในคืนนั้น

กลิ่นสัมผัสแรกที่ปลุกเร้าประสาทสัมผัสของเรนไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุก หรือแสงแดดจ้าที่แยงตา หากแต่เป็นกลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นแอมเบอร์และวานิลลาจางๆ ที่ลอยวนอยู่ใกล้ปลายจมูก สัมผัสอุ่นร้อนที่พาดทับอยู่บริเวณเอวสอบทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำงานทันที ดึงสติกลับมา... เรนเตือนตัวเองในใจขณะที่เปลือกตาบางค่อยๆ กะพริบปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือแผงอกกว้างที่มีรอยสักรูปมังกรเลื้อยหายไปใต้สาบเสื้อเชิ้ตสีดำยับยู่ยี่ ลมหายใจสม่ำเสมอที่เป่ารดอยู่เหนือศีรษะทำเอาเส้นขนทั่วร่างลุกชัน นี่ไม่ใช่เตียงนอนในห้องเช่าแคบๆ ของเขา... และไออุ่นที่โอบกอดอยู่นี่ก็ไม่ใช่หมอนข้างนุ่นยวบๆ อย่างแน่นอน "ตื่นแล้วก็เลิกทำตัวเป็นแมวตื่นตูมได้แล้วครับ... คุณนักศึกษาฝึกงาน" เสียงทุ้มต่ำที่ติดแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นเหนือศีรษะ น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยอำนาจที่เรนคุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าอะไร ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและปากร้ายที่สุดในย่านธุรกิจ คีริน โชติอนันต์ กำลังนอนตะแคงเท้าศีรษะมองเขาด้วยสายตานิ่งสนิท มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยันที่เห็นแล้วชวนให้อยอยากหาอะไรมาฟาดหน้าสักที เรนสะดุ้งสุดตัว ดีดร่างลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วโดยไม่สนว่าผ้าห่มผืนหนาจะร่วงหล่นลงมากองที่ตัก เสื้อผ้าชุดทำงานเมื่อวานยับยู่ยี่ไม่ต่างจากสภาพจิตใจของเขาในตอนนี้ สมองที่ประมวลผลอย่างเชื่องช้าพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวก่อนหน้า งานเลี้ยงฉลองปิดโปรเจกต์ของบริษัท... แก้วค็อกเทลสีสวยที่รุ่นพี่คะยั้นคะยอให้ดื่ม... และภาพตัดที่จำได้ลางๆ ว่าเขากำลังเถียงฉอดๆ กับใครบางคนเรื่องการบริหารต้นทุน ให้ตายเถอะ... เขาเมาจนเผลอมาจบลงบนเตียงกับท่านประธานผู้ทรงเกียรติเนี่ยนะ! "ท่านประธาน..." เรนพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ไหล่บางยืดตรงเพื่อรักษาความภูมิใจที่เหลืออยู่น้อยนิด "ผมว่ามันต้องมีความเข้าใจผิดอะไรแน่ๆ ครับ" คีรินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะท้อนอยู่ในอกจนเรนรู้สึกหมั่นไส้ ร่างสูงโปร่งขยับตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง ความไม่สะทกสะท้านบนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเรนอยากจะคว้าหมอนแถวนั้นมาอุดปากคนตรงหน้า "เข้าใจผิด?" คีรินทวนคำ น้ำเสียงลากยาวราวกับกำลังสนุกสนานกับการได้มองเหยื่อดิ้นรน "เมื่อคืนคุณเป็นคนกระชากเนกไทผมแล้วบอกว่า 'ถ้าแน่จริงก็ไล่ผมออกสิครับ' จำไม่ได้หรือไงครับ หรือว่าความจำสั้นเท่ากับความสูงของคุณกันแน่" "ผมไม่ได้พูดแบบนั้นแน่ๆ!" เรนเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างเอาเรื่อง ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธ "ผมไม่ใช่คนประเภทที่จะเอาหน้าที่การงานมาแลกกับเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอกนะครับ ถึงผมจะเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานต๊อกต๋อยในสายตาคุณ แต่ผมก็มีจรรยาบรรณพอ!" "งั้นเหรอครับ..." คีรินหรี่ตามองสำรวจร่างโปร่งที่นั่งหน้าตาตื่นแต่ปากเก่งไม่มีเปลี่ยน ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่เส้นผมยุ่งเหยิง ไหปลาร้าเนียนที่มีรอยแดงจางๆ ไปจนถึงปลายนิ้วที่กำผ้าห่มแน่นจนข้อต่อขาวโพลน "แต่เมื่อคืนคุณไม่ได้พูดแบบนี้นะครับ คุณบอกว่า..." "หยุดพูดเลยนะครับ!" เรนยกมือขึ้นห้ามหน้าตาตื่น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความรู้สึกปั่นป่วนที่ตีรวนอยู่ในอก "ถือว่าเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน ต่างคนต่างลืมมันไปซะ!" "ลืม? ง่ายไปหน่อยไหมครับคุณเรน" คีรินขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวโชว์ความเย้ายวนจนเรนต้องเอนตัวหนี "คนแบบคีริน โชติอนันต์ ไม่เคยลงทุนทำอะไรฟรีๆ โดยเฉพาะกับเรื่องที่สนุกขนาดนี้" "คุณต้องการอะไรกันแน่ เงินปิดปาก? หรือว่าจดหมายลาออก?" เรนหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้ากลัวว่าผมจะเอาเรื่องนี้ไปพูดให้ใครฟัง คุณเชิญไล่ผมออกได้เลยครับ!" คำพูดที่กล้าหาญเกินตัวทำให้คีรินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลย มีเพียงความอวดดีและศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่เต็มเปี่ยม ซึ่งนั่นแหละ... คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกสนใจเด็กคนนี้มาตั้งแต่แรกเข้าทำงานแล้ว "ผมไม่ได้ต้องการเงิน และไม่ได้อยากให้คุณลาออก..." คีรินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน เรนกั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "สิ่งที่ผมต้องการคือความรับผิดชอบ... ในฐานะที่คุณเป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมดเมื่อคืน" "ผมเนี่ยนะเริ่ม—" *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาร้อนระอุ ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจและเสียงเปิดประตูที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน "คุณคีรินคะ รินเอาเอกสารสรุปยอดโปรเจกต์มาให้... เอ๊ะ?" ร่างเพรียวบางของรินรดา คู่หมั้นทางธุรกิจของคีรินก้าวเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ เธอนิ่งค้างไปสนิทเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกำลังนั่งอยู่บนเตียงในสภาพสวมเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย และข้างกายเขามีร่างของนักศึกษาฝึกงานหน้าหวานที่กำลังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ใต้ผ้าห่ม รินรดากำแฟ้มในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบที่เคยพินิตพิพักตร์ด้วยความมั่นใจ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความเกรี้ยวกราดที่พุ่งตรงมายังเรนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นี่มันหมายความว่ายังไงคะคีริน ทำไมเด็กฝึกงานคนนี้ถึงมาอยู่ในห้องนอนของคุณได้?" เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อตระหนักได้ทันทีว่าวิกฤตครั้งใหญ่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครของเรานะครับ