ฟิสิกส์กับดวงดาวใครจะแน่กว่ากัน

"นี่คุณ! ช่วยเอาไอ้หินสีๆ นี่ออกจากโต๊ะผมที ก่อนที่ความน่าจะเป็นของรายการนี้จะพังพินาศไปมากกว่านี้ครับ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดระคนเหนื่อยใจของ 'ธันวา' ดังขึ้นกลางสตูดิโอถ่ายทำรายการใหม่ที่ชื่อว่า *'Science vs Superstition: ศึกพิสูจน์ความจริง'* เขาชี้ไปยังคริสตัลสีม่วงที่วางเด่นหราอยู่ข้างโน้ตบุ๊กราคาแพงของเขาด้วยสีหน้าราวกับเห็นเชื้อโรค 'มินตรา' เจ้าของใบหน้าหวานใสที่ตอนนี้กำลังจัดแจงวางเครื่องรางรูปทรงประหลาดหันขวับมามอง เขาขมวดคิ้วสวยจนแทบผูกโบว์ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดใส่คนตรงหน้า "เขาเรียกว่าหินอเมทิสต์ค่ะ... อ๊ะ ลืมไป คุณมันพวกสมองแข็ง มีแต่ตัวเลขกับสมการอยู่ในหัว" เธอเว้นจังหวะ แล้วขยับยิ้มกวนประสาท "มันช่วยเรื่องสมาธิค่ะคุณธันวา หรือว่าฟิสิกส์ของคุณมันมีสมการไหนที่ห้ามมีของนำโชคบนโต๊ะทำงานด้วยล่ะ?" "ฟิสิกส์ไม่ได้ห้ามครับ แต่มันไร้เหตุผล และที่สำคัญ... มันเกะกะสเปซในการทำงานของผม" ธันวาขยับแว่นสายตากรอบบาง สายตาคมกริบของเขากวาดมองอุปกรณ์สายมูของหญิงสาวที่กระจายตัวอยู่ราวกับป่าดงดิบในบ้านหมอดู "สเปซเหรอ? งั้นสมการการจัดการพื้นที่ของคุณคงล้มเหลวแล้วล่ะ เพราะทางรายการเขาสุ่มให้เราต้องนั่งติดกันตลอด 60 ตอน" มินตราเลิกคิ้วท้าทาย "เตรียมตัวรับมือกับพลังงานที่มองไม่เห็นไว้ให้ดีเถอะนะ เพราะต่อให้คุณเก่งกว่าไอแซก นิวตัน ก็ใช่ว่าจะคุมดวงได้เสมอไป" "แรงโน้มถ่วงยังคุมได้ด้วยสมการ F=ma แล้วทำไมผมจะคุมความวุ่นวายจากคุณไม่ได้" ธันวาพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะก้มลงพิมพ์งานต่อโดยไม่สนใจสายตาอาฆาตของหญิงสาว บรรยากาศในสตูดิโอตึงเครียดจนทีมงานที่แอบดูอยู่หลังฉากแทบจะกลั้นหายใจ นี่คือคู่หูที่ทางรายการคัดเลือกมาอย่างดี... คนหนึ่งคือติวเตอร์ฟิสิกส์จอมเนิร์ดผู้เชื่อมั่นในเหตุผลเชิงประจักษ์ อีกคนคืออินฟลูเอนเซอร์สายมูที่ยอดผู้ติดตามถล่มทลายเพราะคำทำนายแม่นราวกับตาเห็น "ธันวา..." มินตราเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงผิดปกติ จนธันวาต้องหยุดนิ้วที่กำลังพิมพ์งาน "ว่าไงครับ?" "เมื่อกี้ฉันแอบดูดวงชะตาคุณมา..." มินตราเว้นจังหวะ สายตาของเธอที่เคยสดใสกลับดูไหววูบเหมือนกำลังเห็นบางอย่างที่ธันวาไม่รู้ "ราศีของคุณกำลังจะมีเกณฑ์ 'ปะทะ' ครั้งใหญ่ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และทางเดียวที่จะรอด คือคุณต้องทำตามที่ฉันบอก... ห้ามเปิดแฟ้มสีน้ำเงินใบนั้นเด็ดขาด" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในตรรกะ "แฟ้มสีน้ำเงิน? นั่นคือบทสคริปต์ตอนแรกที่เราต้องอ่านไม่ใช่หรือไง? ผมต้องใช้มันเช็กข้อมูล เพื่อหักล้างทฤษฎีมั่วๆ ของแขกรับเชิญตอนแรกให้ราบคาบ" "อย่าเปิดนะ!" มินตราโพล่งออกมาอย่างลืมตัว มือเรียวบางเอื้อมมาคว้าข้อมือของธันวาไว้แน่น สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเธอทำให้ธันวาชะงักไปชั่วขณะ สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ในจังหวะที่ธันวากำลังจะสะบัดมือออกนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนจากทีมงานก็ดังขึ้น 'อีก 5 นาทีออนแอร์' ธันวาเหลือบมองแฟ้มสีน้ำเงินที่วางอยู่ใต้กองเอกสารของเขา ก่อนจะหันไปสบตากับมินตราที่ใบหน้าเริ่มซับสีเลือดจากความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "ผมเชื่อในความแม่นยำของข้อมูล ไม่ใช่สัญชาตญาณที่ดูน่าจะเป็นแค่ความกลัวไร้เหตุผลของคุณ" ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบขาด เขาดึงมือออกอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มสีน้ำเงินขึ้นมาเปิดออก ทันทีที่หน้ากระดาษแผ่นแรกถูกพลิก... กลิ่นอายแปลกประหลาดที่ไม่อาจนิยามได้ด้วยหลักการทางเคมีใดๆ ก็ฟุ้งกระจายออกมา พร้อมกับตัวอักษรบนหน้ากระดาษที่ไม่ได้เป็นบทพูดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเป็นบันทึกที่เขียนด้วยลายมือของใครบางคน—ลายมือที่คุ้นตาเกินกว่าที่ธันวาจะทำใจเชื่อได้ *‘ถึงธันวา... ถ้าคุณอ่านข้อความนี้ แปลว่าเวลาของเรากำลังจะไหลย้อนกลับ’* หัวใจของธันวาเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เขาเงยหน้าขึ้นมองมินตราที่ตอนนี้ถอยกรูดไปจนชิดขอบเก้าอี้ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "ฉันบอกคุณแล้วใช่ไหม..." เสียงของมินตราสั่นเครือ "ว่าอย่าเปิด... เพราะคนในบันทึกนั้นน่ะ คือคุณในอีก 24 ชั่วโมงข้างหน้า ที่กำลังจะตายเพราะอุบัติเหตุในรายการนี้!" ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากถาม ไฟในสตูดิโอก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของทีมงานที่ดังมาจากทุกทิศทาง ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ธันวารู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังโอบกอดเขาจากด้านหลัง—บางสิ่งที่เย็นเยียบและดูเหมือนจะรู้อนาคตของเขาดีกว่าสมการฟิสิกส์ใดๆ ที่เขาเคยเรียนมา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นแห่งความวุ่นวายนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะครับ!