ความป่วนระดับสิบ

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานกะพริบถี่รัวราวกับสัญญาณชีพของผู้ป่วยวิกฤต พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดัง “ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...” บาดแก้วหู จนทำให้ราชาปีศาจเอลริคที่กำลังนั่งจ้วงตักปุ๋ยหมักสูตรพิเศษถึงกับชะงักมือ ใบหน้าคมคายที่เคยเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด ขณะที่เซน—ชายหนุ่มผู้เลือกเส้นทางเกษตรกรแห่งความตาย—ยังคงเอามือเกาหัวแกรกๆ พลางเป่าปากพ่นควันสีขาวออกจากไรเดอร์ไปป์อย่างใจ “นี่มันหมายความว่ายังไง เจ้ามนุษย์! ไอ้อุปกรณ์เรืองแสงในมือเจ้านั่นส่งเสียงหนวกหูตั้งแต่ไก่โห่แล้วนะ!” เอลริคตวาดเสียงต่ำ ขว้างซากเปลือกกล้วยลงถังหมักอย่างหัวเสีย เซนไม่ตอบทันที เขาปัดฝุ่นละอองดินออกจากกางเกงยีนส์ขาดๆ ของตัวเอง ค่อยๆ เดินไปหยิบแผงควบคุมระบบแอดมินที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ หน้าจอนั้นปรากฏข้อความตัวหนาสีเลือดขนาดมหึมา *[System Error: Critical Overload]* *[Target: Farm Zone 04 (Necro-Agri Area)]* *[Action Failed: Unable to Execute 'Purge_Data.exe']* *[Reason: Magic Signature Mismatch / Biological Root System Locked]* “อ๋อ... สงสัยระบบรดน้ำอัตโนมัติจะช็อตอีกแล้วมั้งครับท่านจอมมาร” เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อยราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ “ช็อตบ้าอะไรเล่า! ข้าสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานระดับมหาเทพ! มีคนกำลังพยายามลบแปลงฟาร์มหัวผักกาดขาวของเจ้าออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักต่างหาก!” เอลริคคำรามลั่น นัยน์ตาสสีแดงเพลิงหรี่ลงด้วยความตื่นตระหนก “ระบบความปลอดภัยระดับสูงของพระเจ้าถูกเรียกใช้งาน... นี่พวกมันกำลังพยายามฟอร์แมตพื้นที่ตรงนี้ให้หายไปจากประวัติศาสตร์เกมเลยนะเฟ้ย!” ในวินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเบาๆ โบนี่ โครงกระดูกผู้ซื่อสัตย์ที่สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหวว กำลังถือบัวรดน้ำค้างแข็งหยุดชะงักกึกลงทันที เบ้าตาของมันที่มีเปลวไฟสีฟ้าเต้นระบำหันขวับไปมองยังขอบเขตแดนฟาร์ม ท้องฟ้าเหนือแปลงเกษตรที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทะมึน เมฆหมอกสีดำม้วนตัวเข้าหากันเป็นเกลียวคลื่น ราวกับปากเหวแห่งความตายที่กำลังอ้าปากรอคืนกลืนทุกสิ่ง *ครืนนนม์...!* เสียงคำรามกึกก้องจากท้องฟ้าดังกึกก้อง โฮโลแกรมสีทองอร่ามปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของทั้งสามร่าง ร่างโปร่งแสงของชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้น พร้อมกับคทาศักดิ์สิทธิ์ที่สลักลวดลายอักษรศักดิ์สิทธิ์ ใบหน้านั้นเรียบเฉย ไร้อารมณ์ และเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของผู้ดูแลระบบสูงสุด หรือที่เหล่าผู้เล่นเรียกขานกันว่า ‘Game Master’ “ผู้เล่นเซน... และสิ่งมีชีวิตผิดกฎระเบียบทั้งหมด” เสียงทุ้มกังวานสะท้อนก้องในห้วงอากาศ ราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง “พวกท่านได้กระทำความผิดร้ายแรง ฝ่าฝืนกฎข้อบังคับของจักรวาลออนไลน์ด้วยการนำเอาเวทมนตร์เนำโครแมนเซอร์ระดับสูงมาใช้ในการเร่งผลผลิตทางการเกษตร ส่งผลให้บั๊กของระบบขยายตัวจนคุกคามเสถียรภาพของเซิร์ฟเวอร์ อาศัยอำนาจหน้าที่แห่งพระเจ้า ข้าขอสั่งการให้ลบข้อมูลพื้นที่นี้ทิ้งเสียเดี๋ยวนี้” เอลริคผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังปราณปีศาจสีดำพวยพุ่งรอบกายราวกับเปลวเพลิง “หึ! ไอ้พวกเทวดาหน้าโง่ นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน ที่แท้ก็แค่พวกกลัวแปลงผักของชาวบ้านจะโตเกินหน้าเกินตาซินะ!” “ใจเย็นก่อนครับท่านจอมมาร การใช้อารมณ์ไม่ได้ช่วยให้มะเขือเทศหวานขึ้นหรอกนะครับ” เซนยกมือขึ้นห้ามปรามผู้ทรงอำนาจแห่งโลกมืดด้วยท่าทีสุขุม ราวกับชายชรากำลังจิบชาในยามบ่าย เขาสAบตากับร่างโปร่งแสงของแอดมินบนฟ้าโดยไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย “ท่านแอดมินครับ... ท่านบอกว่าจะลบข้อมูลฟาร์มของผมอย่างนั้นสินะครับ?” เซนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “ถูกต้อง ข้อมูลทั้งหมดของเจ้า รวมถึงซากกระดูกเดินได้และราชาปีศาจตนนั้น จะถูกกำจัดทิ้งอย่างไร้ร่องรอย เตรียมใจรับการรีเซ็ตซะเถอะ!” แอดมินสะบัดมือขวา คทาศักดิ์สิทธิ์เปล่งแสงเจิดจ้า รหัสคำสั่งนับพันบรรทัดไหลทะลักลงมาตรึงพื้นที่ฟาร์มเอาไว้ราวกับกรงขังเหล็กกล้า แสงสีฟ้าและแดงพุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดคลื่นกระแทกแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง แปลงปลูกแครอทวิญญาณสั่นสะเทือน รากฝอยใต้ดินส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน แต่น่าแปลก... แทนที่ข้อมูลจะถูกลบหายไปตามคำสั่ง กลับปรากฏกลุ่มควันสีเขียวเรืองแสงพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน รากของพืชผลทุกต้นในฟาร์มไม่ได้เหี่ยวเฉาลง แต่กลับชอนไชลึกลงไปในแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์ ล้อมรอบรหัสคำสั่งของแอดมินไว้ราวกับรากไม้ที่กำลังกลืนกินสายอัคนี “อ... อะไรกันเนี่ย!?” แอดมินผู้ไร้ความรู้สึกมาตลอดเบิกตากว้างด้วยความตกใจเป็นครั้งแรก ร่างโปร่งแสงเริ่มสั่นระริกเมื่อพบว่าคำสั่ง ‘Purge_Data.exe’ ของตนถูกปฏิเสธโดยระบบรากพืช เซนหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเดินเข้าไปใกล้ขอบแปลงผัก ยื่นมือไปแตะลำต้นของต้นกล้าข้าวโพดวิญญาณที่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ดวงตาของชายหนุ่มทอประกายสีม่วงเข้มของพลังเนโครแมนเซอร์ ผสมผสานกับพลังชีวิตอันบริสุทธิ์ของผืนดิน “ท่านแอดมินคงไม่รู้สินะครับ...” เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ทรงพลังจนทำให้อากาศรอบตัวหนقะทึบ “ปุ๋ยหมักที่ท่านจอมมารช่วยผมหมักเมื่อวานซืน... ผมใส่เศษซากวิญญาณของเซิร์ฟเวอร์เก่าที่เจ๊งไปเมื่อสามปีก่อนลงไปด้วย” เอลริคที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับมุมกระตุก ยิ้มเยาะออกมาอย่างสะใจ “ฮ่าๆๆ! โง่เง่าสิ้นดี! เจ้าพวกแอดมินหน้าโง่คิดว่าจะลบข้อมูลของพวกเราได้ง่ายๆ งั้นรึ? ฟาร์มนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยโค้ดของพวกแก แต่มันขับเคลื่อนด้วยความแค้นของเกษตรกรและความอึดของซอมบี้ต่างหากเล่ะ!” “ถูกต้องครับ” เซนพยักหน้ารับ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีด “ระบบของพวกท่านอาจจะมีสิทธิ์ลบข้อมูลในโลกใบนี้... แต่สิทธิ์ในการเก็บเกี่ยวผลผลิตที่ผมปลูกด้วยหยาดเหงื่อและกระดูก... ไม่มีวันเป็นของพวกท่านหรอกครับ” แสงสีเขียวจากรากพืชระเบิดออกเป็นวงกว้าง กลืนกินรหัสคำสั่งของแอดมินจนหมดสิ้น ร่างโปร่งแสงของผู้ดูแลระบบกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน “เจ้า... เจ้าทำอะไรกับระบบหลักของเกมกันแน่!?” แอดมินตะโกนลั่น เสียงเริ่มขาดหายเป็นช่วงๆ เซนไม่ได้ตอบคำเขามองตรงไปยังท้องฟ้าที่เริ่มกลับมาสงบอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มละมุนที่ชวนให้ขนลุกซู่ “ผมไม่ได้ทำอะไรมากหรอกครับ... แค่เปลี่ยนให้เซิร์ฟเวอร์ของพวกท่าน กลายเป็นแปลงเกษตรส่วนตัวของผมไปเรียบร้อยแล้วล่ะครับ” ทว่า ทันทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุดลง เสียงกระดิ่งลมโบราณที่แขวนอยู่หน้าบ้านไร่ก็ดังขึ้นมาเอง ทั้งๆ ที่ไม่มีสายลมพัดผ่านแม้แต่น้อย... *กริ๊ง... กริ๊ง...* พร้อมกันนั้น ประตูรั้วไม้ไผ่หน้าฟาร์มที่ควรจะปิดสนิท กลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ อย่างแผ่วเบา ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเท้าเดินเข้ามาในเขตฟาร์มทีละก้าว... ทีละก้าว... พร้อมกับกลิ่นอายความตายอันคุ้นเคยที่ทำให้เอลริคถึงกับหน้าถอดสี “เฮ้... เซน” เสียงแหบพร่ากระซิบแผ่วเบาดั่งมาจากนรก “แกจำฉันได้ไหม... เจ้าเพื่อนเก่า?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางในฟาร์มอันแสนวุ่นวายนี้ด้วยกันนะครับ!