แขกไม่ได้รับเชิญที่มาพร้อมไอเย็น

ฝุ่นละอองสีดำสนิทที่ฟุ้งกระจายจากรอยแยกของพื้นดินยังไม่ทันจางหายดี เรย์ก็ดีดตัวถอยหลังด้วยสัญชาตญาณ แรงสั่นสะเทือนจากใต้พิภพในเกม *Aetheria Online* เวอร์ชันเสมือนจริงนี้สมจริงเสียจนปลุกประสาทสัมผัสทุกส่วนของร่างกายให้ตื่นตัว ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ เบื้องหลังรอยแยกที่อัดแน่นไปด้วยดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นประสาทกำลังประสานกันเป็นคลื่นความถี่แหลมสูง กลิ่นอายของความตายและมอนสเตอร์ระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ทว่า ในวินาทีที่ความกดดันพุ่งสูงถึงขีดสุดนั้นเอง ระบบป้องกันอัตโนมัติของเขตฟาร์มเริ่มต้นทำงาน แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นเป็นรูปโดมโปร่งใส ผลักดันฝูงเงาดำมืดให้ถอยร่นลงไปในรอยแตกเบื้องล่างอย่างดุดัน เรย์ผ่อนลมหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก มือขวายังคงกำจอบขุดดินด้ามเก่าที่แปลงค่าเป็นอุปกรณ์เสริมพิเศษไว้แน่น เขากวาดสายตามองแปลงหญ้าเวทมนตร์ที่เพิ่งหว่านเมล็ดไปเมื่อครู่ โชคดีที่รากของมันยังคงปลอดภัย ไม่เช่นนั้นความเหนื่อยยากตลอดสามวันที่ผ่านมาคงสูญเปล่าในพริบตา "เกือบไปแล้ว... ระบบรักษาความปลอดภัยของเขตฟาร์มเริ่มต้นนี้ยังมีประสิทธิภาพดีกว่าที่คิดสินะคะ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าหน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาเตือนสถานะความปลอดภัย ทว่า ความเงียบสงบหลังพายุผ่านพ้นไปกลับอยู่ได้ไม่นานนัก *ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูกระจกใสบริเวณระเบียงหน้าบ้านพักไม้หลังเล็กดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้เรย์ชะงักฝีเท้า ในดินแดนรกร้างห่างไกลผู้คนแห่งนี้ รอบด้านมีเพียงเสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้าและเสียงคำรามของมอนสเตอร์ป่าลึก การจะมีผู้มาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักสำรวจและผู้จัดการทรัพยากรเตือนให้ระมัดระวัง เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้ประตูกระจกทีละน้อย มือซ้ายเอื้อมไปหยิบศิลาเวทมนตร์ธาตุแสงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเตรียมพร้อมไว้ หากเป็นผู้เล่นสายPK หรือมอนสเตอร์กลายร่างที่เล็ดลอดเข้ามาในเขตปลอดภัย เขาก็พร้อมที่จะรับมืออย่างเต็มที่ ทว่า เมื่อกวาดสายตาผ่านกระจกใสออกไป ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตากลับทำให้เขาต้องค้างนิ่งไปชั่วขณะ ร่างของสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าประตู เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นแกะสลักจากน้ำแข็ง เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงเรืองรองของดวงจันทร์ในเกมจนเป็นประกายระยิบระยับ ชุดคลุมยาวสีครามเข้มปักลวดลายอักขระเวทโบราณเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างและคราบเขม่าสีดำจากสนามรบ ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดไม่ใช่ความงดงามราวกับภาพวาดนั้น หากแต่เป็นบรรยากาศรอบตัวที่เย็นเยียบราศีกดดันแผ่ซ่านออกมาจนไอหนาวเกาะเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ บนกระจกฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยคู่นั้นกวาดมองเข้ามาด้านในด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวต่อฝูงมอนสเตอร์ใต้ดินที่เพิ่งคำรามกึกก้องไปเมื่อครู่ ราวกับว่าภัยพิบัติเหล่านั้นเป็นเพียงฝุ่นละอองข้างทาง *แปะ... แปะ...* เสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้น หนักแน่นและเยือกเย็นกว่าเดิม เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ก่อนจะตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูไม้แล้วผลักมันออกช้าๆ ไอความเย็นจัดพัดปะทะใบหน้าทันทีจนเขาต้องกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส "ที่นี่ไม่ใช่เส้นทางผ่านสำหรับนักเดินทางทั่วไปนะคะ คุณผู้หญิง... หรือว่าคุณคือแขกที่ไม่ได้รับเชิญจากรอยแยกเมื่อครู่นี้กันแน่?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความระแวดระวังไว้อย่างแนบเนียน สายตาคมกริบกวาดสำรวจตั้งแต่ปลายรองเท้าบูทที่เปื้อนโคลนเวทมนตร์ขึ้นไปจนถึงใบหน้าเรียบเฉยนั้น สตรีปริศนาไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นจ้องมองสำรวจเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินคุณภาพของวัตถุดิบเวทมนตร์ชิ้นหนึ่ง "เด็กหนุ่มผู้ดูแลฟาร์มกระจ้อยร่อย... แต่กลับสามารถสร้างเขตอาคมสะท้อนแรงสั่นสะเทือนระดับสามได้ด้วยอุปกรณ์ชั้นต่ำแบบนั้น เจ้าเป็นใครกันแน่?" น้ำเสียงใสราวน้ำแข็งกระทบกันเอ่ยขึ้น แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจบางอย่างที่กดดันให้ผู้ฟังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้สะท้านต่อคำดูถูกนั้น แต่กลับแปลกใจกับข้อมูลที่เธอเอ่ยออกมา อุปกรณ์ที่เขาใช้เป็นเพียงจอบขุดดินและเศษศิลาเวทมนตร์ธรรมดา แต่เธอกลับมองออกทันทีว่าเป็นอาคมสะท้อนระดับสาม ยิ่งไปกว่านั้น... เสื้อคลุมของเธอยังมีตราสัญลักษณ์ของสถาบันเวทมนตร์หลวงแห่งอาณาจักรเซทเทรีย ซึ่งเป็นพื้นที่จำกัดที่ผู้เล่นทั่วไปยังไม่มีสิทธิ์เข้าถึงในแพตช์ปัจจุบัน "ฉันก็แค่คนธรรมดาที่รักความสงบและอยากปลูกพืชผลในที่ดินของตัวเองเท่านั้นค่ะ ส่วนคุณ... อาจารย์จากสถาบันหลวง ดูเหมือนจะหลงทางมาไกลจากเขตปลอดภัยมากเลยนะคะ" เรย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพ พร้อมกับใช้หางตาเหลือบมองอินเทอร์เฟซระบบที่เริ่มกะพริบเตือนสีแดง เอเลน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย ความสนใจในตัวเด็กหนุ่มตรงหน้าเพิ่มขึ้นทีละน้อย เธอไม่ได้เอ่ยปากแก้ตัวเรื่องสถานะของตนเอง ทว่าในจังหวותที่เธอก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาในเขตฟาร์มโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้นเอง แสงไฟสีแดงฉานจากระบบป้องกันก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างกะทันหัน [ระบบตรวจพบตัวตนระดับ "ศาสตราจารย์ผู้กุมความลับ" : เอเลน่า เข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้ามส่วนตัว] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "คำสาปแห่งศาสตราจารย์ผู้ไร้รอยยิ้ม" ถูกกระตุ้นโดยสมบูรณ์] [คำเตือน: หากท่านปฏิเสธการร่วมมือภายใน 10 วินาที ฟาร์มทั้งหมดจะถูกยึดครองโดยมอนสเตอร์ระดับบอสที่ติดตามเธอมา!] เรย์ก้มมองหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาบังทัศนียภาพเบื้องหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวลึกลับที่กำลังจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของเรย์และร่วมลุ้นไปกับเส้นทางนี้ด้วยกันนะคะ!