เดดไลน์ที่มาพร้อมพายุ

"ถ้าไฟล์งานพังก่อนตีสอง ผมสาบานว่าจะเอาฮาร์ดดิสก์อันนี้ไปปาใส่หัวคนอนุมัติโปรเจกต์ครับ" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมนิ้วมือที่รัวแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กดังสนั่นห้องประชุมกระจกใส ธันวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีที่ยืนกอดอกพิงขอบประตู ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตัวเลขเปอร์เซ็นต์เรนเดอร์กราฟิกกำลังขยับขึ้นอย่างเชื่องช้า ราวกับกลั่นแกล้งคนหัวร้อนที่อดนอนมาสามวันติด พินุชย่นจมูกเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ เธอก้าวเข้ามายืนประชิดโต๊ะทำงานตัวยาว พร้อมกับวางแก้วกาแฟดำส่งกลิ่นหอมกรุ่นลงกระแทกกับโต๊ะเสียงดังปั้ง จนธันวาต้องสะดุ้งเล็กน้อยแล้วขมวดคิ้วมุ่น "เลิกบ่นเป็นคนแก่แล้วดื่มซะ คุณธันวา โปรเจกต์รีแบรนด์สินค้าตัวนี้ไม่ได้มีแค่คุณที่อดนอนนะคะ... เอ๊ย ไม่ใช่ หมายถึง ผมก็นอนไปแค่สองชั่วโมงเหมือนกัน" พินุชแก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเผลอใช้สรรพนามหลุดโลกกับโปรแกรมเมอร์หนุ่มจอมหยิ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวในบริษัท ธันวาปรายตามองแก้วกาแฟบนโต๊ะ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล... รสนิยมขมปี๋เหมือนนิสัยคนสั่งเลยนะครับ" "ปากแบบนี้ไง ถึงได้หาแฟนไม่ได้สักที" พินุชสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละ เธอหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่สันจاوโด่งเป็นสันคมและกรามได้รูป แม้จะดูโทรมเพราะความเครียด แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความนิ่งขรึมและท่าทางจริงจังเวลาทำงานของธันวามีแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างที่ทำให้ละสายตาได้ยาก บรรยากาศในห้องประชุมเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงคีย์บอร์ดกระทบกันรัวๆ และเสียงสายฝนด้านนอกที่เริ่มโปรยปละลงมา เม็ดฝนกระทบกระจกอาคารสูงระฟ้าจนเกิดเสียงซ่าเป็นระลอก ธันวาชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามค่ำคืนเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นสนิท ลมกระโชกแรงเริ่มพัดตีตึกสูงจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย ฟรึบ! ไฟทั้งชั้นดับสนิทในพริบตา ความมืดมิดเข้ากลืนกินพื้นที่ทันท่วงที มีเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจากหน้าจอโน้ตบุ๊กของธันวาเท่านั้นที่ยังทำหน้าที่ส่องสว่างสะท้อนใบหน้าของทั้งคู่ "เฮ้ย!" พินุชอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ เผลอยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อของธันวาไว้แน่นโดยอัตโนมัติ สัมผัสจากเนื้อผ้าและมัดกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตทำให้อุณหภูมิรอบตัวเหมือนจะสูงขึ้นอย่างกะทันหัน "ปล่อยครับ ผมไม่ได้กลัวความมืด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในความเงียบ ใบหน้าของธันวาหันมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงคืบเดียว จนพินุชได้กลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ จากตัวเขา หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกใจเรื่องไฟดับ หรือเพราะสายตาคู่คมที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอในระยะประชิดกันแน่ "ใครกลัวกัน... ฉันแค่กลัวคุณตกใจต่างหากเล่า" พินุชรีบชักมือกลับ ทำทีเป็นจัดเสื้อผ้ากลบเกลื่อนความประหม่า พร้อมกับเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาที่ราวกับจะอ่านทะลุความคิดเธอได้ ธันวาแค่นยิ้มมุมปาก เขาขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะมากขึ้นจนแทบจะชิดกับพนักเก้าอี้ที่หญิงสาวนั่งอยู่ "ปากแข็งเก่งเป็นที่หนึ่ง... ดูพายุข้างนอกนั่นสิครับ รปภ.คงล็อกประตูด้านล่างหมดแล้ว ทางหนีไฟก็น่าจะปิดซ่อมบำรุงตามรอบ ดูท่าทางคืนนี้เราคงต้องติดแหง็กอยู่ในออฟฟิศนี้ด้วยกันยาวๆ จนถึงเช้าแล้วล่ะครับ คุณครีเอทีฟคนเก่ง" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกน่ากลัวเลยสักนิด กลับกัน... มันกลับสร้างแรงสั่น แปลกประหลาดในอกของพินุช เซฟโซนที่ธันวาเคยสร้างไว้เพื่อปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก บัดนี้กลับถูกบรรยากาศยามค่ำคืนและเสียงฝนด้านนอกบีบให้แคบลง จนเหลือพื้นที่เพียงแค่เธอกับเขาเท่านั้น ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วใส พินุชกั้นหายใจ สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกเมื่อปลายนิ้วอุ่นของชายหนุ่มเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้าของเธอออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาราวกับขนนก แต่วูบวาบจนเธอต้องหลับตาลงรับสัมผัส "ถ้าคิดจะกวนประสานผมต่อจากนี้... เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกันครับ" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมหู ทำเอาพินุชขนลุกซู่ไปทั้งร่าง กริ๊ก... แอ๊ด... เสียงบิดลูกบิดประตูกระจกห้องประชุมด้านหลังดังขึ้นทำลายความเงียบงัน พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาโดนร่างของทั้งสองคนจังๆ "อ้าว... นึกว่าใคร ยังไม่กลับกันอีกเหรอครับเนี่ย นึกว่าผีหลอกในออฟฟิศซะอีก" เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่ทำเอาธันวาต้องสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความขัดเคือง ขณะที่พินุชรีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้ด้วยนะครับ