ปากดีไม่มีใครเกิน

"ถ้าคิดจะเสนอโปรเจกต์งานลวกๆ แบบนี้ กลับไปนอนฝันกลางวันอยู่ที่บ้านยังจะมีประโยชน์กว่าเลยนะครับ คุณพินุช" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยي็นชาและรarยไปด้วยความหงุดหงิดดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที หลังจากที่บุคคลที่สามผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ธันวาไม่แม้แต่จะชายตานองมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องไปยังกระดาษร่างสตोरीบอร์ดบนโต๊ะด้วยแววตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พินุชสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ หล่อนเพิ่งจะผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนกเมื่อครู่ แต่ตอนนี้ความอายถูกแทนที่ด้วยความฮึดสู้และทิฐิที่ค้ำคออยู่เต็มเปี่ยม "งานลวกๆ อย่างที่คุณว่าเนี่ย มันคือคอนเซпต์ที่ผ่านการระดมสมองมาสามวันสามคืนติดต่อกันของทีมผมนะคุณธันวา" พินุชเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเจื่อนๆ เมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความดื้อรั้นที่พร้อมจะชนกับโปรแกรมเมอร์ปากร้ายคนนี้ให้ถึงที่สุด "ถ้าคุณมีเวลาเอาแต่ขลุกอยู่หน้าจอแล้วหักล้างคนอื่นไปเรื่อยแบบนี้ สู้เอาเวลาไปทำความเข้าใจเป้าหมายของแคมเปญไม่ดีกว่าเหรอครับ... อ้อ หรือว่าสมองส่วนครีเอทีฟของคุณมันถูกโค้ดดิ้งให้แข็งทื่อไปตามโค้ดโปรแกรมซะแล้ว" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของธันวา ชายหนุ่มป้องปากเบาๆ ด้วยท่าทีน่าหมั่นไส้ราวกับกำลังฟังเด็กน้อยอวดเก่ง เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานใกล้ขึ้นอีกนิด จนพินุชต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟดำกรุ่นจางๆ ลอยมาแตะจมูก "เด็กใหม่ก็คือเด็กใหม่วันยังค่ำนะครับ" ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองหน้าผากจรดปลายคางของหญิงสาวด้วยท่าทีวิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินบั๊กในระบบโปรแกรม "คุณมั่นใจในความคิดตัวเองเกินไป จนมองข้ามความจริงที่ว่า... ลูกค้าของเราไม่ใช่เด็กประถมที่จะมาซื้อไอเดียแฟนตาซีหลุดโลกแบบนี้ งานศิลปะมันอาจจะสวยในโลกอุดมคติของคุณ แต่มันใช้ทำมาหากินจริงไม่ได้ครับ" "คุณ!" พินุชกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับแทบเต้นตุบๆ หล่อนเกลียดที่สุดคือคนที่ตัดสินผลงานคนอื่นโดยไม่ให้เกียรติความพยายาม "คุณธันวาคะ... เอ้ย! คุณธันวาครับ! ช่วยกรุณาถอนคำพูดแล้วหัดใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์งานแบบมืออาชีพหน่อย ไม่ใช่เอาแต่อารมณ์ส่วนตัวมาตัดสิน แค่เพราะคุณไม่ชอบหน้าผมตั้งแต่แรกเจอใช่ไหมล่ะ คุณถึงคอยหาเรื่องจับผิดอยู่ได้!" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า ท่าทางแบบนั้นชวนให้คนมองอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "ผมไม่มีเวลาว่างพอจะมาอคติกับใครหรอกนะครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "แต่ถ้างานชิ้นนี้มันยังห่วยแตกและพังยับเยินขนาดนี้ ผมนี่แหละจะเป็นคนปฏิเสธโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง... กลับไปแก้มาซะ ไป" ประโยคสุดท้ายถูกตอกย้ำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเด็ดขาด ก่อนที่ธันวาจะเบนสายตาหนีราวกับขี้เกียจจะเสวนาต่อ ปล่อยให้พินุชยืนตัวสั่นด้วยความคับแค้นใจ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ที่เริ่มหันมามองเป็นตาเดียว พินุชเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสจากความอัดอั้นตันใจ แต่หล่อนจะไม่ยอมร้องไห้เด็ดขาด ไม่มีวันยอมเสียฟอร์มให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้เด็ดขาด "ฝាន់ไปเถอะครับว่าผมจะยอมแพ้ง่ายๆ" พินุชเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาฉายแวววาวด้วยความมุ่งมั่นท้าทาย "แล้วคอยดู... งานชิ้นนี้แหละที่จะทำให้คุณต้องเปลี่ยนคำพูด และมาขอโทษผมด้วยตัวเอง!" หล่อนสะบัดหน้าหนีด้วยความโกรธ หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานส่วนตัวของฝ่ายเทคโนโลยี ทิ้งให้ธันวายืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มีร่องรอยของความฉงนระคนทึ่งฉายวาบขึ้นในดวงตาสีเข้มชั่วขณะ ก่อนที่มันจะถูกกลบฝังด้วยมาดขรึมตามเดิม "ปากดี... แต่ก็ดื้อรั้นใช้ได้เลยนี่" ธันวาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในลำคอ ขณะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตามเดิม พลางเปิดหน้าจอโปรแกรมค้างไว้เพื่อทำงานต่อ แต่ไม่รู้ทำไม สมาธิที่เคยจดจ่ออยู่กับบรรทัดโค้ดนับร้อย กลับหลุดลอยไปโฟกัสกับภาพหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกไปซะอย่างนั้น เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มเงียบสงบลงเมื่อพนักงานทยอยกลับบ้านกันเกือบหมด เหลือเพียงแสงไฟนีออนสลัวและเสียงคีย์บอร์ดที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ธันวานวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความเหนื่อยล้า เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ตั้งใจจะเดินไปกดกาแฟกระป๋องที่ตู้หยอดเหรียญชั้นล่างเพื่อเรียกความตื่นตัว ทว่า... เมื่อเขาเปิดประตูห้องทำงานออกไปเพื่อจะเดินไปยังทาง กึก! ฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปต้องชะงักกึกทันที เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างบางของพินุชที่นั่งฟุบหลับอยู่บนโซฟาตัวยาวหน้าห้องพักผ่อน ข้างตัวมีกระดาษสเกตช์งานที่ถูกขยำทิ้งเกลื่อนกลาด และแฟ้มโปรเจกต์ที่ยังกางค้างไว้ หน้าจอแท็บเล็ตสว่างวาบแสดงผลงานชิ้นใหม่ที่ถูกแก้ไขจนแทบจะเป็นรูปเป็นร่างที่ดีกว่าเดิม แว่นตาสายตาของหญิงสาวหล่นอยู่บนตัก เส้นผมยาวสลวยคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำ ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกประหลาดบางอย่างแล่นแปลบเข้ามาในอก ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอย่างเงียบเชียบ เขาก้มลงหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาพิจารณาดูรายละเอียดงานที่ถูกปรับแก้ใหม่ตามคำวิจารณ์ของเขาเมื่อตอนกลางวันอย่างละเอียด ดวงตาคมกริบกวาดมองทีละบรรทัด ทีละลายเส้น... ก่อนที่นัยน์ตาของโปรแกรมเมอร์หนุ่มจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนทึ่ง เมื่อพบว่า... ยัยตัวแสบปากเก่งคนนี้ ไม่เพียงแต่แก้ไขจุดบกพร่องตามที่เขาบอกได้อย่างแม่นยำ แต่ยังตีโจทย์เพิ่มจนงานออกมาสมบูรณ์แบบเกินคาดในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง! ในจังหวะนั้นเอง พินุชส่งเสียงครางอือในลำคอเบาๆ เปลือกตาบางขยับไหวราวกับกำลังจะตื่นขึ้น ธันวาที่ยืนโน้มตัวอยู่ใกล้เกินไปจึงรีบชักมือกลับด้วยความตกใจ แต่เพราะความเร่งรีบทำให้ข้อศอกของเขาไปปัดโดนกองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะข้างโซฟาเสียงดังลั่น *เคร้ง! พรวด!* พินุชสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นนั่งพรวดด้วยความตื่นตระหนก ดวงตากลมโตเปิดกว้างสบเข้ากับดวงตาคมของธันวาที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวผิดจังหวะอย่างไร้สาเหตุ "คุณ..." พินุชอ้าปากค้าง สมองตื้อตันไปหมดเมื่อพบว่าใบหน้าหล่อเหลาของหัวหน้ากะดึกปากร้ายอยู่ห่างจากจมูกของตนไม่ถึงคืบ ขณะที่ธันวาเองก็ชะงักค้าง แววตาไหววูบลงอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกปนเขินอาย "ดึกป่านนี้แล้ว... ทำไมยังไม่กลับบ้านอีกครับ" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนแทบจะกลืนไปกับบรรยากาศยามวิกาล ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของโครโนสทริกเกอร์เสมอนะครับ