จังหวะโบ๊ะบ๊ะสไตล์เด็กวิทย์

"พี่มีนาครับ ถ้าตัวเลขยอดวิวบนหน้าจอตรงนั้นมันยังไต่ระดับขึ้นไปอีกวินาทีละร้อยแบบนี้ ผมเกรงว่าเซิร์ฟเวอร์สตรีมมิ่งของแพลตฟอร์มอาจจะเกิดอาการ 'Overload' จนระเบิดคามือเราสองคนได้นะครับ" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตากลับเป็นประกายวิบวับอย่างคนสนุกสนาน นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะตามตัวเลขสถิติที่กระโดดขึ้นอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอมือถือ "กรี๊ด! นายเงียบไปเลยนะธันวา! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย! ทำไมคนดูจากหลักร้อยถึงพุ่งทะยานไปแตะหลักห้าหมื่นได้ในเวลาไม่ถึงสิบนาที! แล้วทำไมแชตมันถึงวิ่งเร็วจneฉันอ่านไม่ทันวะเนี่ย!" มีนาโวยวายลั่นห้องสตูดิโอขนาดเล็กที่ดัดแปลงมาจากห้องนอน มือบางปัดป่ายหน้าจอแทบไม่ทัน สองแก้มเนียนแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนกปนตื่นเต้น เหงื่อกาฬผุดขึ้นไรผมจนเธอต้องใช้หลังมือปาดลวกๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองตัวเลขจำนวนผู้ชมไลฟ์สดที่ยังคงพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่องแบบไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทั้งคู่เพียงแค่ตั้งใจจะไลฟ์สดแก้เขินหลังจากโดนรี้ดเดอร์ในกลุ่มป้ายยาเรียกร้องให้ออกมาติวหนังสือแบบเห็นหน้าค่าตาบ้าง โดยมีหัวข้อกวนๆ ตามสไตล์ธันวาว่า "ฟิสิกส์รอบตัวกับการจีบสาวอย่างไรให้สอบผ่าน" แต่ด้วยความโก๊ะของมีนาที่ดันทำกาแฟหกใส่ชีทสรุปภาษาอังกฤษจนเธอสติหลุดโวยวายกลางไลฟ์ และความกวนประสาทขั้นสุดของธันวาที่เข้ามาแกล้งหยอกด้วยทฤษฎีการกระเจิงของแสง (Light Scattering) เพื่อปลอบใจ—ภาพความวุ่นวายของคู่หูขั้วตรงข้ามคู่นี้จึงกลายเป็นไวรัลข้ามคืนที่ชาวเน็ตต่างแชร์กันสนั่นโซเชียล "ก็บอกแล้วไงครับว่าเสน่ห์ของฟิสิกส์น่ะมันรุนแรงกว่าแรงโน้มถ่วงซะอีก" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขยิบเก้าอี้เข้าไปใกล้จอคอมพิวเตอร์มากขึ้นจนไหล่แทบชิดกับหญิงสาว "ดูคอมเมนต์พวกนั้นสิครับ เขากำลังบอกว่าเคมีระหว่างเราสองคนมัน 'Entanglement' หรือพัวพันกันยิ่งกว่าอนุภาคควอนตัมซะอีกนะเนี่ย" "ใครพัวพันกับนายยะ! ไอ้นักฟิสิกส์สติเฟื่อง! ถอยออกไปเลยนะ ตัวติดกันเป็นแม่เหล็กขั้วเดียวกันแบบนี้เดี๋ยวคนดูก็เข้าใจผิดกันพอดี!" มีนาหันมาค้อนขวับ มือเรียวฟาดเข้าที่แขนแกร่งของอีกฝ่ายหนึ่งทีดัง *ตุบ* แต่แรงตีนั้นเบาหวิวราวกับปุยฝ้าย ยิ่งทำให้ธันวาอมยิ้มกว้างกว่าเดิม "อ้าว ถ้าเป็นแม่เหล็กขั้วเดียวกันมันต้องผลักกันสิครับ แต่นี่เรากำลังดึงดูดกันด้วยแรงดึงดูดระหว่างมวลนะ ตามกฎความโน้มถ่วงสากลของนิวตัน $F = G \frac{m_1 m_2}{r^2}$ ยิ่งระยะห่าง $r$ น้อยเท่าไหร่ แรงดึงดูดก็ยิ่งมหาศาลมากขึ้นเท่านั้น... เพราะฉะนั้น การที่ผมขยับเข้ามาใกล้คุณตอนนี้ มันเป็นไปตามกฎธรรมชาติที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เลยนะครับ" "อีตาบ้า! เอาฟิสิกส์มาอ้างเพื่อฉวยโอกาสชัดๆ!" มีนากัดริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เป็นเพราะรอยยิ้มมุมปากและสายตาพราวระยับที่ธันวาใช้มองเธอนี่ต่างหากที่มันอันตรายต่อระบบประสาทเสียเหลือเกิน "ไม่ได้ฉวยโอกาสสักหน่อยครับ ผมแค่อธิบายความจริงเชิงประจักษ์" ธันวาหันไปมองหน้าจอไลฟ์สดที่ตอนนี้คอมเมนต์ไหลเลื่อนยิ่งกว่าน้ำตก ไหล่กว้างไหวเล็กน้อยด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ "อ้าว รี้ดเดอร์ทางบ้านบอกว่าอยากให้เราพิสูจน์ทฤษฎีแรงตึงผิว (Surface Tension) ให้ดูหน่อยครับ ไหนๆ ยอดวิวก็ทะลุแสนแล้ว เรามาจัดให้พวกเขาสักหน่อยดีไหมครับคุณติวเตอร์" "พิสูจน์อะไรอีกล่ะ นายอย่าบอกนะว่าจะ..." ยังไม่ทันที่งมีนาจะได้เอ่ยท้วง ธันวาก็หยิบแก้วน้ำใสที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา หยดน้ำยาล้างจานเล็กน้อยลงไป ก่อนจะหยิบเข็มเย็บผ้าเล่มเล็กขึ้นมาด้วยความนุ่มนวล ท่าทางจริงจังของชายหนุ่มทำให้มีนาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยจ้องมองปลายนิ้วแข็งแรงที่ค่อยๆ วางเข็มลงบนผิวน้ำอย่างระมัดระวัง น่าอัศจรรย์ใจ... เข็มเหล็กที่ควรจะจมดิ่งลงสู่ก้นแก้วกลับลอยปริ่มอยู่บนผิวน้ำได้อย่างไร้รอยต่อ ราวกับมีแผ่นฟิล์มใสบางเฉียบคอยพยุงเอาไว้ "เห็นไหมครับมีนา โมเลกุลของน้ำที่อยู่บนผิวหน้าจะสร้างแรงดึงดูดเข้าหากันอย่างเหนียวแน่นเพื่อลดพื้นที่ผิวให้น้อยที่สุด เปรียบเสมือนความรู้สึกของบางคน... ที่ต่อให้พยายามซ่อนเร้นแค่ไหน แรงตึงทางความรู้สึกมันก็ยังคงพยุงให้ความสัมพันธ์ลอยเด่นอยู่บนผิวน้ำ ไม่ยอมจมหายไปไหนสักที" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาช้าๆ น้ำเสียงที่เคยติดกวนประสาทเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มลึกจริงจัง จนคนฟังอย่างมีนารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปชั่วขณะ ห้องสตูดิโอขนาดเล็กตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเสียงแจ้งเตือนยอดโดเนทและคอมเมนต์จากแฟนคลับที่ส่งเข้ามาไม่ขาดสายเป็นฉากหลัง แต่ในห้วงความคิดของคนทั้งคู่เวลานี้ กลับเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน มีนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธ้ารู้สึกว่าตัวเองกำลังเพลี่ยงพล้ำให้กับคารมของเซียนฟิสิกส์คนนี้อีกแล้ว และดูเหมือนว่าครั้งนี้ แรงดึงดูดระหว่างมวลของพวกเขาจะฉุดรั้งให้หัวใจหลุดลอยออกนอกวงโคจรไปเสียแล้วจริงๆ "อะ...แฮ่ม! นายพูดยาวเกินไปแล้วนะธันวา! คนดูเขามาดูติวหนังสือ ไม่ได้มาฟังนายหยอดมุกเสี่ยวเลี่ยนๆ สักหน่อย!" มีนาแกล้งโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย สองมือรีบคว้าแก้วน้ำมาบังหน้าใบหน้าแดงก่ำของตัวเองไว้ ธันวาหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างเอ็นดู เขายื่นมือออกไปหมายจะจัดปอยผมที่หลุดรุ่ยลงมาปรگใบหน้าของหญิงสาวให้เข้าที่ แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะบรรยากาศสีชมพูละมุนในห้องสตูดิโอลงอย่างกะทันหัน มีนาสะดุ้งโหย่ง หันขวับไปมองบานประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยความงุนงง ในขณะที่คิ้วเข้มของธันวาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เพราะในยามวิกาลแบบนี้ ไม่ควรมีใครขึ้นมาที่อพาร์ตเมนต์ชั้นนี้ได้นอกจาก... "เอ๊ะ ใครมาเคาะห้องดึกป่านนี้เนี่ย หรือว่าจะเป็นเจ้าของหอมาเตือนเรื่องเสียงดัง?" มีนาพึมพำ เตรียมจะลุกขึ้นไปเปิดประตู "เดี๋ยวก่อนครับมีนา..." ธันวารั้งแขนเรียวไว้ สายตาคมกวาดมองไปที่หน้าจอมือถือที่แสดงผลไลฟ์สด ซึ่งตอนนี้คอมเมนต์จากผู้ชมกำลังพากันส่งข้อความเตือนรัวๆ ด้วยความตื่นตระหนก *[@Physics_Fan99: เฮ้ย! พี่ธันวา พี่มีนา ระวังตัวด้วย!]* *[@CatLover_jung: ฉันเห็นเงาคนยืนอยู่ตรงตาแมวหน้าห้องนานแล้วนะ น่ากลัวมาก!]* *[@Kru_Somchai: เปิดกล้องวงจรปิดดูด่วนเลย! นั่นไม่ใช่เจ้าของหอแน่นอน!]* ทว่า... ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้ลุกขึ้นไปตรวจสอบความผิดปกติ เสียงบิดลูกบิดประตูก็ดัง *คลิก* ขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากทางเดินด้านนอกที่ทอดยาวเข้ามาในความมืด มีนาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจจนส่งเสียงกรีดร้องไม่ออก ส่วนธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาบังร่างบางของหญิงสาวไว้ด้านหลังทันสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างปริศนาที่ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ค่อยๆ เผยบนใบหน้าของแขกยามวิกาลคนนั้น... ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันเสมอนะครับ รักษาสุขภาพและมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะครับ