วิทย์หรือศิลป์ที่ป่วนกว่ากัน

แจ้งเตือน: ข้อความใหม่จากเพจ "ติวเตอร์ภาษาไทย by พี่มีนาคนสวย" [มีนา]: น้องคะ! รบกวนอ่านแชทแล้วตอบด้วยค่ะ ไม่ใช่กดสติกเกอร์รูปแมวส่งมาแบบนี้ เด็กศิลป์คนอื่นเขาตั้งใจเรียนกันหมดแล้ว เหลือแต่น้องเนี่ยแหละที่เป็นปัญหาใหญ่ที่สุดในคอร์ส! หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงสว่างวาบขึ้นกลางดึก เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตดังขึ้นติดต่อกันสามครั้งติด แสดงถึงระดับความหัวร้อนของผู้ส่งที่ทะลุปรอทแตกไปเรียบร้อยแล้ว ธันวาปรายตามองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ ซึ่งเต็มไปด้วยชีทสรุปกลศาสตร์ควอนตัมและแก้วกาแฟดำที่เย็นชืด เขาไม่ได้รีบร้อนหยิบมันขึ้นมาทันที ปล่อยให้ความเงียบงันในห้องพักสี่เหลี่ยมทำหน้าที่บ่มเพาะความหงุดหงิดให้อีกฝ่ายเล่นตามแผนที่วางไว้ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางเบา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาพิจารณาข้อความนั้นด้วยความสนุกสนาน ธันวาพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง [ธันวา]: ผมไม่ได้ส่งรูปแมวเฉยๆ นะครับอาจารย์ นั่นคือ Schrödinger's cat แมวในกล่องทึบที่ทั้งเป็นและตายพร้อมกันในทางควอนตัม เปรียบเหมือนการบ้านของผมตอนนี้แหละครับ ที่ไม่รู้ว่าควรจะส่งหรือปล่อยให้มันตายไปจากระบบดี [มีนา]: ไม่ต้องมาเล่นคำทางฟิสิกส์ใส่พี่เลยนะไอ้เด็กกวนประสาท! นี่มันวิชาภาษาไทยและการจับใจความสำคัญ ไม่ใช่คาบนิวเคลียร์ฟิวชั่น! ส่งการบ้านสรุปวรรณคดีมาเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นพี่จะประจานในกลุ่มรวมให้เด็กทั้งคอร์สดูว่า "ธันวา" อัจฉริยะคณะวิทย์สุดหล่อ (เหรอ) ส่งการบ้านช้าที่สุด! นิ้วเรียวยาวของธันวาลากผ่านหน้าจอเพื่อพิมพ์โต้ตอบ บทสนทนาระหว่างพวกเขาลื่นไหลและรวดเร็วราวกับสนามประลองฝีปากที่ไม่มีใครยอมใคร แม้ว่าทั้งคู่จะยังไม่เคยพบหน้ากันจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง นอกจากภาพโปรไฟล์การ์ตูนอนิเมะของเขา และภาพถ่ายหน้าตรงดูเป็นทางการจนน่ากลัวของเธอ [ธันวา]: โห ใจร้ายจังครับอาจารย์คนสวย การบังคับให้เด็กสายวิทย์มานั่งวิเคราะห์กลอนสุนทรภู่ มันโหดร้ายยิ่งกว่าบังคับให้อิเล็กตรอนหลุดออกจากวงโคจรโดยไม่มีพลังงานกระตุ้นซะอีกนะครับ เอาอย่างนี้ไหมครับ ถ้าผมอธิบายโครงสร้างกลอนแปดด้วยหลักการเคลื่อนที่แบบฮาร์มอนิกอย่างง่ายได้ อาจารย์จะยอมลดการบ้านให้ผมครึ่งหนึ่งไหมครับ? [มีนา]: ฝันไปเถอะ! พรุ่งนี้แปดโมงเช้า ถ้าไม่มีสรุปบทประพันธ์วางอยู่บนโต๊ะทำงานในห้องพักครู เตรียมตัวรับเกรดศูนย์วิชาภาษาไทยไปประดับบารมีที่คณะฟิสิกส์ได้เลย! อ่านแล้วไม่ต้องตอบกลับมาด้วยนะ! ธันวาหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอเมื่อเห็นข้อความตัวหนังสือสีแดงเดือดที่ส่งปิดท้าย เขารู้ดีว่ามีนาคงกำลังนั่งกอดอกหน้าบึ้งอยู่ที่ไหนสักแห่งด้วยความหัวเสียสุดขีด ผู้หญิงอะไร ขี้โวยวายชะมัด... แต่ก็น่ารักดี ในแบบที่พลังงานล้นเหลือจนคนอ่านอย่างเขายังอดอมยิ้มไม่ได้ เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดจัดจ้าสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องพักครูและศูนย์ติวเตอร์ ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดนักศึกษาเรียบร้อย ร่างสูงโปร่งกวาดสายตามองหาเป้าหมาย จนกระทั่งสะดุดตากับหญิงสาวร่างเล็กผมยาวประบ่า กำลังยืนเท้าสะเอวบ่นพึมพำกับกองชีทเอกสารบนโต๊ะอย่างหัวเสีย ใบหน้าเรียวสวยบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด ปากกระจับสีพีชขยับบ่นงתึมงำไม่หยุด "ไหนล่ะไอ้เด็กฟิสิกส์ตัวแสบ..." มีนาบ่นพึมพำกับตัวเองขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดโทรจิก "รายงานตัวครับอาจารย์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นใกล้ๆ จนมีนาสะดุ้งโหยง เธอหันขวับกลับไปมองตามต้นตอของเสียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าเจ้าของเสียงกวนประสาทเมื่อคืน ยืนส่งยิ้มพิมพ์ใจอยู่ตรงหน้าแล้ว ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาปีสองยืนพิงขอบโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลยื่นส่งให้เธอด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อยผิดคาด มีนากะพริบตาปริบๆ สมองส่วนตรรกะประมวลผลไม่ทันชั่วขณะ ผู้ชายคนนี้คือคนที่เถียงกับเธอในแชทจนดึกจนดื่นเมื่อคืนอย่างนั้นหรือ ทำไมตัวจริงถึงดู... อันตรายต่อหัวใจขนาดนี้ "อ๊ะ... นาย... นายคือธันวา?" มีนาชี้หน้าเขา น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่สะดุดกึกไปดื้อๆ "ตัวจริงเสียงจริงครับ ไม่ใช่แมวในกล่องแน่นอน" ธันวาตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ "แล้วก็นี่ครับ... สรุปวรรณคดีที่อาจารย์สั่ง ย่อยง่าย เข้าใจไว ยิ่งกว่ากฎของนิวตันซะอีกนะครับ" มีนารีบดึงแฟ้มเอกสารมาจากมือเขาแก้เขิน ใบหน้าเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อโดยไม่ทราบสาเหตุ เธอก้มหน้ามองเอกสารในมือเพื่อหลบสายตาคมกริบที่มองตรงมาอย่างมีความหมาย "อะ... อือ ขอบใจ... ว่าแต่ทำไมถึงยอมส่งตรงเวลาล่ะ ไหนบอกว่ายากนักยากหนา?" มีนาถามกลบเกลื่อนอาการประหม่าของตัวเอง ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน ทำให้หัวใจดวงน้อยของติวเตอร์สาวเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ก็... เพราะผมไม่อยากให้คนที่ชอบบ่น... ต้องนอนดึกหน้าแก่ก่อนวัยอันควรหรอกครับ" มีนาเงยหน้าขึ้นขวับ เตรียมจะอ้าปากโวยวายใส่ความกะล่อนนั้นทันที แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็แผדเสียงแจ้งเตือนขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน หน้าจอแสดงผลข้อความจากเบอร์แปลกปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำให้รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของธันวาเลือนหายไปในพริบตา และแววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมอย่างกะทันหัน "อย่าเพิ่งใจอ่อนกับไอ้เด็กนั่น... ความจริงเรื่องอุบัติเหตุเมื่อปีก่อนกำลังจะถูกเปิดเผยแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความป่วนนี้ไปกับเรานะครับ