แสงสว่างจากยานกู้ภัย

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ วาร่า!" ไรอันตะโกนสุดเสียง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ สะท้อนก้องไปตามทางเดินแคบๆ ของสถานีศูนยภาวะที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขาสับขาเข้าหาแท็บเล็ตสีฟ้าที่ยังคงส่งเสียงเตือน 'ความล้มเหลวของระบบควบคุมเตาปฏิกรณ์' เป็นจังหวะที่บีบหัวใจเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย ผู้บัญชาการวาร่ายืนอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก ใบหน้าของเธอนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหิน ท่ามกลางประกายไฟที่แลบแปลบปลาบจากแผงวงจรที่ระเบิดออก เธอไม่ได้หันมามองเขา เธอเพียงแค่มองดูเส้นกราฟสีแดงที่พุ่งขึ้นแตะระดับวิกฤตบนหน้าจอหลัก "คุณรู้ไหมไรอัน" วาร่าพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ผิดกับสถานการณ์รอบตัวที่กำลังล่มสลาย "งานวิศวกรรมที่ยอดเยี่ยมที่สุด ไม่ใช่การสร้างสิ่งที่คงทนถาวร แต่คือการสร้างสิ่งที่พังทลายได้อย่างสมบูรณ์แบบในเวลาที่เหมาะสมที่สุด" "นี่ไม่ใช่ความสำเร็จ แต่มันคือการฆาตกรรมหมู่!" ไรอันพุ่งตัวเข้าไปหมายจะคว้าแท็บเล็ตจากมือเธอ ทว่าวาร่ากลับขยับตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว เธอผลักเขาออกด้วยแรงที่คาดไม่ถึง ไรอันกระแทกเข้ากับผนังโลหะจนจุก "คุณถูกเลือกให้เป็นเครื่องมือ ไม่ใช่ผู้พิพากษาครับ" เธอหันมาสบตาเขา แววตาของวาร่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ "จักรวรรดิไม่ต้องการให้ความลับของการทุจริตที่สถานีนี้หลุดรอดไปถึงหูสภาดวงดาว ถ้าคนบนนี้ต้องตายเพื่อรักษาเสถียรภาพของอำนาจ มันก็เป็นต้นทุนที่คุ้มค่า" ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำๆ จากนอกตัวสถานีก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงที่ไรอันคุ้นเคยดี แรงสั่นสะเทือนเปลี่ยนไปจากความปั่นป่วนของเตาปฏิกรณ์ กลายเป็นแรงดึงดูดมหาศาลจากภายนอก "พวกเขากำลังมา" ไรอันพึมพำ เขารีบกุลีกุจอพยุงตัวขึ้นมองผ่านช่องหน้าต่างบานหนาที่แตกร้าว ยานรบขนาดมหึมาสามลำของจักรวรรดิปรากฏตัวขึ้นในความมืดมิดของห้วงอวกาศ แสงสีทองจากปืนใหญ่เลเซอร์สะท้อนบนเกราะโลหะของสถานี พวกเขาไม่ได้มาเพื่อช่วยเหลืออย่างที่ทุกคนคาดหวัง แต่มันคือการเคลื่อนพลของหน่วย 'เก็บกวาด' ที่ถูกส่งมาเพื่อลบสถานีแห่งนี้ออกไปจากแผนที่ดวงดาวอย่างถาวร วาร่าแค่นหัวเราะ "เห็นไหมล่ะครับ ไรอัน... แสงสว่างจากยานกู้ภัยที่ใครๆ ต่างรอคอย มันไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่มันคือการประหารชีวิตในรูปแบบที่งดงามที่สุด" "ผมจะไม่ยอมให้มันจบแบบนี้" ไรอันกัดฟันแน่น มือของเขาที่สั่นเทาเริ่มขยับไปตามแป้นคีย์บอร์ดฉุกเฉินข้างตัวอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้พยายามหยุดการระเบิด แต่นั่นไม่ใช่ทางเลือกเดียวที่มี ในฐานะวิศวกรที่รู้จักสถานีนี้ดีกว่าใคร เขาพบช่องโหว่เล็กๆ ในการโอนถ่ายพลังงาน "คุณกำลังทำอะไร?" วาร่าเริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไป เมื่อเห็นไรอันพิมพ์ชุดคำสั่งที่ซับซ้อนลงไป "ผมไม่ได้กำลังหยุดระเบิดวาร่า... ผมกำลังเปลี่ยนเส้นทางของแรงระเบิด" ไรอันแค่นยิ้มผ่านคราบเลือดที่มุมปาก "หากเตาปฏิกรณ์ต้องระเบิด มันจะไม่ทำลายสถานีนี้เพียงอย่างเดียว แต่มันจะสร้างคลื่นกระแทกที่รุนแรงพอจะทะลุเกราะของยานกู้ภัยพวกนั้นได้ ถ้าจักรวรรดิอยากได้ความลับ... พวกเขาก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต" "เจ้าคนบ้า! นายจะพาเราทุกคนไปตายด้วย!" วาร่าถลันเข้ามาหาเขา หมายจะเหนี่ยวไกปืนพกคู่ใจ ทว่าก่อนที่กระสุนนัดนั้นจะถูกลั่นออกไป สัญญาณเตือนภัยของสถานีก็เปลี่ยนเสียงจากความวุ่นวายกลายเป็นเสียงเงียบสงัดชั่วขณะ ประตูนิรภัยห้องควบคุมถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล หน่วยจู่โจมในชุดเกราะสีดำทมิฬประจำจักรวรรดิกรูเข้ามา พวกเขาไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง กระบอกปืนเลเซอร์จ่อตรงมาที่ไรอันและวาร่า "ผู้บัญชาการวาร่า" เสียงแหบพร่าดังออกมาจากหัวหน้าหน่วยจู่โจม "คำสั่งจากส่วนกลาง... ให้เก็บกวาดให้สิ้นซาก ทั้งความลับ และผู้ที่ล่วงรู้" วาร่าชะงัก เธอหันไปมองทหารเหล่านั้น ก่อนจะหันกลับมามองไรอันที่ยังคงรัวนิ้วลงบนหน้าจอด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า แสงจากแท็บเล็ตในมือของไรอันเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต—ระบบได้รับการยืนยันการตั้งค่าใหม่ "คุณพลาดแล้ววาร่า" ไรอันเอ่ยเบาๆ ก่อนจะกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย "เพราะผมไม่ได้ตั้งใจจะรอดไปตั้งแต่วันที่ผมก้าวขึ้นมาบนสถานีนี้แล้ว" จังหวะที่นิ้วของเขาแตะปุ่มนั้น เสียงของความตายก็แผ่ซ่านไปทั่วห้องพร้อมกับร่างหนึ่งที่พุ่งทะลุกลุ่มทหารเข้ามาจากเงามืด... เป็นบุคคลที่ไรอันคิดว่าตายไปแล้วในโศกนาฏกรรมครั้งก่อน ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของวิศวกรผู้โดดเดี่ยวมาจนถึงบทเกือบสุดท้ายนะครับ - ไรอัน/ไฮเปอร์ไดรฟ์