บทสรุปแห่งความเวิ้งว้าง

“เจ้าควรจะตายไปพร้อมกับซากปรักหักพังที่ดาวอังคารเมื่อห้าปีก่อน ไรอัน... ไม่ใช่มายืนสั่นเป็นลูกนกอยู่ตรงหน้าข้าในวันนี้” เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับสุญญากาศภายนอกตัวสถานี ไรอัน เคน ชะงักนิ้วที่กำลังจะกดรหัสทำลายระบบนิรภัย ร่างเบื้องหน้าเขาสวมชุดเกราะเต็มยศที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันและรอยไหม้จากกระสุนพลาสม่า ชายคนนั้นคือ ‘เอเลียส’ อดีตพี่ชายร่วมรบที่เขาเคยฝังร่างไว้ใต้เถ้าถ่านสถานีเอ็กโซดัส แต่บัดนี้ ดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานปี ไรอันไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ เขาทำเพียงจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่สงบนิ่งผิดกับหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ ในสมองของวิศวกรหนุ่มกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับล้านทาง แต่นี่คือสถานการณ์เดียวที่ไม่มีในอัลกอริทึม “นายยังไม่ตาย...” ไรอันเค้นเสียงผ่านไรฟัน ในขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าไปในแผงวงจรลับหลังแผงควบคุม “สถานีนี้กำลังจะพินาศด้วยการกระทำของวาร่า นายเลือกข้างผิดตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว เอเลียส” “วาร่าคือโอกาสเดียวที่จะรักษาอำนาจในจักรวรรดิไร้ดาวนี้ไว้ได้” เอเลียสเงื้อมมือขึ้น กรงเล็บกลไกที่ข้อมือส่องแสงสีฟ้าจัดจ้าน “ส่วนแก... เป็นเพียงเศษขยะที่ต้องถูกกวาดทิ้ง เพื่อให้ประวัติศาสตร์จารึกว่าสถานีศูนยภาวะแห่งนี้ถูกทำลายด้วยความผิดพลาดของไรอัน เคน วิศวกรผู้ล้มเหลว” “งั้นก็เอาเลยสิครับ” ไรอันกล่าวพลางยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้ขยับหนี แต่กลับปลดล็อกตัวล็อกฉุกเฉินของแท่นปล่อยยานกู้ภัยที่อยู่ห่างออกไปเพียงสิบเมตร “แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น รบกวนดูหน้าจอข้างหลังนายด้วย” เอเลียสชะงัก สายตาเหลือบไปมองจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์ที่แสดงผังการทำงานของสถานี แทนที่จะเป็นระบบทำลายตัวเอง เขากลับเห็นภาพวาร่าที่กำลังกรีดร้องอยู่ในห้องนิรภัยที่ถูกล็อกตาย และภาพข้อมูลการทุจริตทั้งหมดที่ไรอันอัปโหลดขึ้นสู่เครือข่ายศูนย์กลางของจักรวรรดิโดยอัตโนมัติ “นายทำอะไรลงไป!” เอเลียสคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง พุ่งตัวเข้าใส่ไรอันราวกับสัตว์ป่า ทว่า ไรอันเร็วกว่า เขาอาศัยจังหวะที่แรงดันอากาศในห้องโถงแปรปรวนจากคำสั่งสุดท้ายที่เขาส่งเข้าสู่ระบบหลัก สับสวิตช์ม่านกั้นนิรภัยแยกทั้งคู่ออกจากกัน เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องกัมปนาท เอเลียสทุบกระจกกันกระสุนจนร้าว แต่ไรอันในตอนนี้ไม่ได้เป็นคนเดิมที่หวาดกลัวอีกต่อไป เขาวิ่งไปที่ช่องปล่อยยานส่วนตัว—ยานลำเล็กที่ถูกดัดแปลงจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ ไรอันกระโดดเข้าสู่ห้องนักบิน มือสั่นเทาขณะเชื่อมต่อระบบนำทางสู่เขตสุญญากาศที่ไร้การสำรวจ “ไรอัน! หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของวาร่าดังแทรกเข้ามาในระบบสื่อสารผ่านวิทยุขัดข้อง “ถ้าแกไป แกจะเป็นคนทรยศต่อจักรวรรดิไปตลอดกาล!” “ผมเป็นคนทรยศตั้งแต่วันที่เชื่อใจพวกคุณแล้วครับท่านผู้บัญชาการ” ไรอันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “และนับจากวินาทีนี้... ไรอัน เคน ได้ตายไปจากจักรวาลนี้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว” เขากดปุ่มจุดระเบิดเครื่องยนต์แรงขับสูง ยานลำเล็กพุ่งทะลุผ่านประตูกั้นอากาศของสถานีออกสู่ความเวิ้งว้างของอวกาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นดวงดาว แสงระเบิดจากระบบป้องกันตนเองของสถานีที่ทำงานผิดพลาดสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้าจำลองเบื้องหน้า สถานีศูนยภาวะรอดพ้นจากการทำลายล้าง แต่ชื่อเสียงและอำนาจของวาร่ากำลังแหลกสลายลงในไม่กี่นาทีข้างหน้า ในความมืดมิดอันไร้ขอบเขต ยานของไรอันค่อยๆ ดับเครื่องยนต์ลงเพื่ออำพรางตัวจากเรดาร์ตรวจจับของจักรวรรดิ เขาจ้องมองออกไปนอกกระจกหน้าต่าง เห็นดวงดาวที่พร่างพรายราวกับเพชรที่กระจัดกระจาย ไร้อดีต ไร้อนาคต ไร้ชื่อเสียงเรียงนามที่ใครจะจดจำ ชายหนุ่มถอดป้ายชื่อพนักงานวิศวกรออกแล้วทิ้งมันลงในถังขยะ เขาสูดลมหายใจลึกๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นโลหะและโอโซนจางๆ ของเครื่องจักร ชีวิตในฐานะเครื่องมือของผู้อื่นจบสิ้นลงแล้ว เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังมุ่งหน้าสู่เขตพรมแดนที่ไม่ปรากฏบนแผนที่ใดๆ ไม่มีใครตามหาเขาพบ ไม่ใช่เพราะเขามีเทคโนโลยีที่เหนือชั้น แต่เพราะเขาเลือกที่จะ ‘ไม่มีตัวตน’ ตั้งแต่แรก ไรอันพิงเบาะที่นั่งแล้วปิดตาลง ความเงียบงันของอวกาศไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวอีกต่อไป แต่มันคืออิสรภาพที่เขามองหามาตลอดชีวิต ในความมืดมิดนั้น เขายิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบห้าปี... ยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการคำนวณ แต่เกิดจากความว่างเปล่าที่งดงามที่สุด บทสรุปของเรื่องราวนี้ไม่ได้จบลงด้วยชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ หรือวีรบุรุษที่ถูกจารึกชื่อ แต่มันจบลงที่จุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ของชายคนหนึ่งที่หายสาบสูญไปในความมืด เพื่อเริ่มต้นเดินทางสู่อนาคตที่ไม่มีใครเขียนบทให้เขาอีกต่อไป --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางร่วมผจญภัยมาด้วยกันจนถึงบรรทัดสุดท้ายนี้นะครับ ไรอัน เคน จะยังคงอยู่ในใจผมและหวังว่าจะอยู่ในใจทุกท่านเช่นกันครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์